III SA/Wr 279/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi F. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wniosku strony skarżącej o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek.

W skardze, skarżący - zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm. - dalej: u.p.e.a.). Sądy administracyjne są bowiem właściwe do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru nad prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, a w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2017 r. (II FZ 620/17), orzeczenia w zakresie wstrzymania egzekucji należą do właściwości organów egzekucyjnych, których sąd nie może zastępować (por. także postanowienia NSA: z 24 marca 2017 r. , II FSK 434/17; z 15 grudnia 2017 r., II GZ 905/17; dostępne w internetowej bazie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymać postępowanie egzekucyjne może tylko i wyłącznie organ na podstawie u.p.e.a. Zgodnie bowiem z art. 23 § 1 u.p.e.a., nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (art. 23 § 6 u.p.e.a.). Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a. Z tych względów, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.