III SA/Wr 267/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi B. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z [...] r. skarżąca złożyła skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którego nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2000 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając tego żądania. Bez względu jednak na to, czy skarżąca poparła swój wniosek argumentacją, decydujące znaczenie w rozpoznawanej sprawie miał charakter objętego wnioskiem postanowienia. Podkreślić należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX nr 564242). Zaskarżonym w sprawie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (podobnie jak organ I instancji) dokonał jedynie oceny zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W drodze zaskarżonego postanowienia nie zostały nałożone na skarżącą żadne obowiązki. Postanowienie to nie nosi zatem znamion wykonalności. W konsekwencji, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia będącego przedmiotem zaskarżenia nie mógł być uwzględniony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.