III SA/Wr 188/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. F. C. (dalej jako skarżąca) – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wywiodła skargę na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zatem sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W okolicznościach analizowanej sprawy istotne jest, że organ egzekucyjny orzekając o odmowie wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych działał na podstawie art. 38 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314.), dalej "u.p.e.a". Zgodnie natomiast z treścią art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Kategoryczne brzmienie cytowanego art. 40 § 2 ustawy egzekucyjnej uzasadnia jego potraktowanie jako przepisu szczególnego w stosunku do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt II FSK 1388/06 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. prawidłowo poinformował skarżącą, że postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.