III SA/Wr 161/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych płatności za zalesienie gruntów rolnych i umorzenie wobec K. D. postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nadmiernie lub nienależnie pobranych płatności za zalesienie gruntów wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 12 stycznia 2017 r. I. D. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Nadto w niniejszej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jest ona krzywdząca. Podniosła, że ewentualne skierowanie egzekucji jedynie do jej osoby rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia u niej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które – jeśli zaistnieją – to powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex Nr 1241556). W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie przedmiotowego wniosku w praktyce sprowadza się do ogólnych twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji i ewentualne skierowanie egzekucji jedynie do skarżącej, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast żadnych konkretnych informacji: jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jakie mają one odniesienie do kwoty nienależnie pobranych płatności określonej zaskarżoną decyzją, jakie są przychody i wydatki skarżącej i jej rodziny oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego zobowiązania. Skarżąca nie wskazała również jaki jest jej stan majątkowy, nie udzieliła informacji o posiadanych nieruchomościach, czy też wartościowych ruchomościach. Na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawiła także żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, które uczyniłyby tę argumentację wiarygodną. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że "to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę." Orzecznictwo sądowoadministracyjne jednoznacznie zatem formułuje pogląd, że wnioskodawca przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Powyższe obligowało Sąd do uznania, że skarżąca nie wykazała, iż w stosunku do niej wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji.