III SA/Wr 144/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Zgorzelec na akt Starosty Zgorzeleckiego z dnia 9 października 2023 r., nr DR.7121.94.2023.7 w przedmiocie zatwierdzenia projektu czasowej organizacji ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 18 marca 2024 r. Gmina Zgorzelec (dalej: skarżąca) wniosła skargę na akt Starosty Zgorzeleckiego z dnia 9 października 2023 r. (nr DR.7121.94.2023.7) w przedmiocie zatwierdzenia projektu czasowej organizacji ruchu drogowego. Zarządzeniem z dnia 17 maja 2024 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie B. P., tj. osoby, która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej - w terminie 7 dnia pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 12 maja 2024 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, z którego wniesiono skargę (UPP – k. 37 akt sądowych) i pozostało ono bez odpowiedzi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone z kolei w art. 46 i 47 p.p.s.a. Jak stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku natomiast, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 46 § 2a p.p.s.a.). W myśl natomiast § 3 powołanego artykułu, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Natomiast zgodnie z treścią art. 37 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Powyższe stanowi wymóg formalny skargi w postępowaniu sądowym, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, wobec braku wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej przez osobę wnoszącą skargę – niebędącą piastunem organu, co stanowi fakt notoryjny – wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie B. P., tj. osoby, która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej, jednocześnie zakreślając siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia. Termin ten jest liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, a jego niedotrzymanie powoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP – stosownie do art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. – i skutecznie doręczone 23 maja 2024 r., na co wskazuje urzędowe poświadczenie przedłożenia znajdujące się w aktach sprawy. A zatem termin wyznaczony do uzupełnienia braku formalnego upłynął z dniem 30 maja 2024 r. W tych okolicznościach, skargę, jako wniesioną przez nieuprawnioną osobę, należało odrzucić. Brak bowiem wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia. Wobec tego, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.