III SA/Wr 120/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego i obciążenie nimi wierzyciela wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania skarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Prezydent Miasta R. wniósł skargę na powołane w sentencji postanowienie. W skardze zawnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia a ponadto nie załączono żadnych dokumentów na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonego m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004; publ.: CBOSA), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania aktu - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Faktyczny brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Nie można tym samym zweryfikować, czy wnioskodawca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności, a co za tym idzie, że wykonanie postanowienia wiązałoby się z wyrządzeniem mu znacznej szkody lub prowadziłoby do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie podkreśla się ponadto, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wystarczy samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i 18 maja 2004 r., FZ 65/04; publ.: CBOSA). Należy zauważyć, że tzw. uszczerbek finansowy w związku z regulowaniem zobowiązań publicznoprawnych - nawet w znacznej wysokości - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonego postanowienia, czy też - tym bardziej - spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każdy akt administracyjny, zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która - sama z siebie - uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, publ.: CBOSA). Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.