III SA/Wr 11/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 2 listopada 2022 r. nr SKO 4221/81/22 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z 30 listopada 2022 r. E. K. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 2 listopada 2022 r. nr SKO 4221/81/22 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody majątkowej i może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez pozbawienie skarżącej środków do życia. Prowadzona przez skarżącą działalność jest bowiem głównym jej źródłem dochodu. Ponadto — według skarżącej — istnieje bardzo duża szansa, że w wyniku złożonej skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz. 259 ze zm.) — dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu (wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu lub działania, który jest zgodny z treścią aktu). Zatem nie kwalifikują się do wykonywania wszelkie akty odmowne, ponieważ nie nadają stronie uprawnień, nie ustalają także obowiązków o charakterze materialnoprawnym. W świetle powyższego, wniosek strony skarżącej nie może zostać uwzględniony. Zaskarżona decyzja nie może być wykonana, jej treść opisuje jedynie fakt, jaki powstał z mocy prawa — na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 2023 r., poz.165): zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku niedopełnienia w terminach obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5. Zezwolenie wygasło z mocy prawa, a decyzja jest jedynie stwierdzeniem tego faktu. Żądanie strony skarżącej nie dotyczy udzielania ochrony tymczasowej (co jest istotą instytucji wstrzymania wykonania aktu), lecz czasowego ukształtowania jego sytuacji prawnej, do czego Sąd nie jest uprawniony. W swoim wniosku skarżąca podnosi również, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż decyzja ta zostanie uchylona w wyniku wniesionej skargi. Odnosząc się do tego należy zauważyć, że jak uznaje się w orzecznictwie — co Sąd w pełni podziela — przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przypuszczenie, że zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego ze względu na swoją niezgodność z prawem. O zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć merytoryczne zarzuty podniesione w skardze względem zaskarżonej decyzji. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.