III SA/Wr 1008/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi V. S. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 1753/20 postanawia: odrzucić skargę.

V. S. (dalej jako: skarżący) pismem z 29 października 2021 r. wniósł skargę na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. Pismem z 10 stycznia 2022 r. wezwano skarżącego do przedstawienia dowodu wniesienia wezwania do wykonania wyroku, w terminie 7 od daty doręczenia odpisu wezwania, jednocześnie pouczając, że nieuzupełnienie braku spowoduje odrzucenie skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę doręczono 13 stycznia 2022 r. pracownikowi upoważnionemu do odbioru korespondencji (akta sądowe – k. 12). Wezwanie pozostało bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie jej wymogów formalnych, takich jak ocena dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Dokonując oceny przedmiotowej skargi pod wyżej wymienionym względem należało stwierdzić, że skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Natomiast art. 154 § 1 p.p.s.a mówi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie. Po stwierdzeniu, że do skargi nie dołączono dowodu wniesienia wezwania do wykonania wyroku w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi została skutecznie doręczona pracownikowi upoważnionemu do odbioru korespondencji 13 stycznia 2022 r. Wobec czego liczony względem tej daty termin na wykonanie wezwania upływał 20 stycznia 2022 r. Z akt sprawy wynika, że brak nie został uzupełniony. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę – czyniąc to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z 154 § 1 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji.