III SA/Wa 986/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych -

Skarżący – R. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na trudną sytuację materialną. Wskazał, że prowadził firmę transportową, jednak wieloletnie działania urzędu zmusiły go do zawieszenia działalności i w konsekwencji do jej likwidacji. Skarżący podkreślił, że obecnie jego rodzina utrzymuje się z jego wynagrodzenia z pracę. Stawka ministerialna dochodu z nieruchomości rolnej na poziomie ponad 200 zł miesięcznie z hektara przeliczeniowego jest przez nich nieosiągalna. Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i czwórką małoletnich dzieci. Skarżący wskazał ponadto, że majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 140 m² oraz nieruchomości rolnej o pow. 7,31 ha, obciążone hipoteką przymusową kaucyjną na rzecz urzędu skarbowego, a ponadto ruchomości w postaci ciągnika [...] r. i ciągnika siodłowego [...] roku oraz naczepy [...] ., także zajętych przez organy podatkowe i wycofanych z eksploatacji w związku z likwidacją działalności gospodarczej. Dochód skarżącego ze stosunku pracy wynosi 2.100 zł brutto. Do wniosku skarżący załączył wyciągi z rachunku bankowego, kopię umowy o pracę, decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, fakturę za energię elektryczną i wodę. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe. Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i czwórką małoletnich dzieci. Jedynym żywicielem sześcioosobowej rodziny jest skarżący, który uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości 2.100 zł brutto (skarżący jest zatrudniony od stycznia 2017 r.). Jak wynika z wyciągów z rachunku bankowego skarżącego, jego rodzina otrzymuje również świadczenia na dzieci z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz zasiłek z KRUS, jednakże kwoty te w połączniu z dochodem skarżącego ze stosunku pracy, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb licznej rodziny. Rodzina skarżącego nie posiada majątku, który mógłby stanowić dla nich dodatkowe źródło dochodów. W tym stanie rzeczy, wskazać należy, że sytuacja finansowa skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie wygospodarować środków na ich pokrycie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.