III SA/Wa 975/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Kamil Kowalewski, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2023 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lutego 2023 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.273.2022.1.AS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 8 grudnia 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wpłynął wniosek L. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej Strona, Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej Updop). We wniosku Strona podała, że jest właścicielem nieruchomości położonej w K. (gm. W.), na którą składa się prawo własności gruntu wraz z posadowionym na nim budynkiem o przeznaczeniu magazynowo-biurowym oraz budowlami służącymi funkcjonowaniu budynku, stanowiącymi łącznie centrum logistyczne. Strona prowadzi działalność w zakresie wynajmu nieruchomości. Z uwagi na uwarunkowania rynkowe Strona proponuje potencjalnym najemcom tzw. zachęty, dzięki którym jej oferta staje się bardziej atrakcyjna. Zachęty te polegają głównie na wypłacie na rzecz najemcy ustalonej przez strony kwoty pieniężnej (premii) celem m.in. zachęcenia do zawarcia lub przedłużenia umowy najmu, czy też pokrycia kosztów przeprowadzki najemcy do przedmiotu najmu. Obecnie Nieruchomość jest wynajmowana wyłącznie na rzecz jednego najemcy na podstawie umowy zawartej w 26 czerwca 2019 r. Umowa została pierwotnie zawarta na okres 10 lat. Strona zaproponowała najemcy przedłużenie okresu najmu o kolejne 8 lat. W wyniku negocjacji uzgodniono, że w zamian za takie przedłużenie umowy Skarżąca zapłaci najemcy wynagrodzenie. Aneksem do umowy z 12 kwietnia 2022 r. okres najmu nieruchomości został przedłużony z 10 lat do 18 lat. Wynagrodzenie najemcy zostało już zapłacone przez Stronę. Dodatkowo, w aneksie uzgodniono, że Strona wykona na własny koszt i ryzyko instalację fotowoltaiczną za kwotę nie przekraczającą równowartości kwoty określonej w aneksie. Wyżej wymieniona kwota będzie obejmować całość kosztów związanych z wykonaniem i uruchomieniem instalacji, w tym w szczególności kosztów i wydatków związanych z projektowaniem, uzgodnieniami, wykonaniem, nadzorem nad wykonaniem, odbiorami, pozwoleniami i zgłoszeniami, sporządzeniem dokumentacji oraz podłączeniem do sieci elektrycznej. Po zakończeniu prac Strona poinformuje najemcę o faktycznym koszcie instalacji oraz (jeśli to będzie miało miejsce) o kwocie uzyskanej oszczędności pomiędzy kwotą wskazaną w aneksie a faktycznym kosztem (netto) tej instalacji. Powstała kwota oszczędności będzie również stanowiła wynagrodzenie dla najemcy za zawarcie aneksu i przedłużenie okresu najmu. O ile kwota ta będzie większa od zera, zostanie ona wypłacona na rzecz najemcy najwcześniej pod koniec 2022 r. Skarżąca wyjaśniła następnie w jaki sposób zostało skalkulowane wynagrodzenie najemcy za przedłużenie umowy najmu. Strona uwzględniła przede wszystkim przewidywaną wysokość przychodów z najmu uzyskiwanych w przedłużonym okresie najmu oraz wysokość innych korzyści uzyskanych na podstawie umowy (np. kwoty nakładów na przedmiot najmu, do których poniesienia zobowiązał się najemca). Innymi słowy, wartość ta została ustalona biorąc pod uwagę w szczególności wysokość czynszu w okresie przedłożonego aneksem najmu, okres, o jaki aneksem przedłożono umowę oraz wzajemne zobowiązania stron. W związku z powyższym Strona zapytała: 1. Czy wydatki na wypłatę wynagrodzenia najemcy powinny stanowić koszty bezpośrednio związane z jego przychodami z najmu i tym samym powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych w latach podatkowych, w których osiągnięte zostaną odpowiadające im przychody? 2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy wydatki na wypłatę wynagrodzenia powinny stanowić koszty pośrednio związane z przychodami i tym samym powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą? 3. W przypadku uznania, że wynagrodzenie powinno być rozpoznawane przez w czasie, to czy Skarżąca powinna je rozpoznawać przez okres kolejnych 15 lat (tj. przez łączny, wydłużony aneksem okres obowiązywania umowy) czy 8 lat (tj. przez okres, o jaki aneksem przedłużono obowiązywanie Umowy)? 4. W przypadku uznania przez organ podatkowy w zakresie pytania 3, że wynagrodzenie powinno być rozpoznawane w okresie 8 lat, to kiedy i w jaki sposób Strona powinna zacząć ujmować te wydatki jako koszty podatkowe dla celów rozliczania podatku dochodowego od osób prawnych? Przedstawiając własne stanowisko Strona wskazała, że: 1. na pierwsze pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej; 2. na drugie pytanie (warunkowo) należy udzielić odpowiedzi twierdzącej; 3. w przypadku pytania trzeciego (warunkowo) należy uznać, że wspomniany koszt winien być rozpoznawany przez okres 8 lat; 4. w przypadku czwartego pytania (warunkowo) należy uznać, że Strona powinien zacząć ujmować te wydatki jako koszty za 7 lat (tj. od momentu, w którym wygasłaby umowa przed jej przedłużeniem aneksem). Wydatki te powinny być rozpoznawane w kosztach podatkowych proporcjonalnie do okresu, o który umowa została przedłużona (tj. 1/8 wynagrodzenia w każdym z 8 lat, o który to okres został przedłużony okres najmu). W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 2 lutego 2022 r., wydanej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej Op), DKIS uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. DKIS nie zgodził się z poglądem Skarżącej, że sporne wynagrodzenie stanowi koszt bezpośredni. Wydatki Strony nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na wysokość uzyskiwanych przychodów z najmu, ponieważ wysokość czynszu ustalana jest odrębnie i nie jest w bezpośredni sposób uzależniona od poniesienia tych wydatków. Zachęta nie jest kalkulowana w sposób zależny od uzyskiwanego przychodu z najmu, ale w oparciu o przyjęty wskaźnik rentowności dla danej inwestycji (nieruchomości) w okresie, o który przedłużona jest umowa najmu. DKIS przyznał rację Stronie, że wynagrodzenie stanowi koszt pośredni, który wbrew jej zapatrywaniu nie może być jednak rozpoznawany proporcjonalnie do okresu przedłużenia umowy najmu. Powinien być potrącony w dacie jego poniesienia, czyli w dacie zaksięgowania faktur dokumentujących wypłatę poszczególnych składników wynagrodzenia. Składniki wynagrodzenie najemcy są wydatkami jednorazowymi, poniesionymi w danym roku podatkowym. Ich poniesienie na podstawie aneksu warunkowało zawarcie umowy najmu ponad uprzednio ustalony okres najmu i to niezależnie od tego czy, doszło już do zapłaty tego wynagrodzenia, czy też wynagrodzenie to wynikać będzie z rozliczenia pomiędzy poniesionymi wydatkami na montaż instalacji, a oszczędnościami z opłat. Tym samym, nie można uznać, że wydatki te dotyczą okresu, na jaki zawarto umowę najmu i w oparciu o to założenie dokonywać proporcjonalnego zaliczenia Wynagrodzeń w tym okresie do kosztów uzyskania przychodów. Mając powyższe na uwadze, DKIS uznał za bezcelowe odpowiadanie na pytania nr 3 i 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła DKIS naruszenie: 1) art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14c § 1 Op, poprzez dokonanie oceny stanowiska Strony przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w oparciu o założenie, że wydatki na wynagrodzenie nie mają bezpośredniego wpływu na wysokość uzyskiwanych przez Stronę przychodów oraz że "zachęta" nie jest kalkulowana w sposób zależny od uzyskiwanego przychodu z najmu; – a w konsekwencji wydanie Interpretacji w oparciu o elementy stanu faktycznego niewynikające z wniosku złożonego przez Spółkę; 2) art. 15 ust. 4 Updop, poprzez dopuszczenie się błędu wykładni tego przepisu, polegającego na uznaniu, że kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są wyłącznie koszty, które mają na celu osiągnięcie przychodu, (a nie np. te które mają na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu) oraz, których wysokość wpływa bezpośrednio na wysokość uzyskiwanego przychodu; 3) art. 15 ust. 4 Updop, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, polegającej na uznaniu, że wskazany przepis nie znajdzie zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego przez Stronę we wniosku, tj. że wydatki na wynagrodzenie najemcy nie stanowią kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami; 4) art. 15 ust. 4d zd. 2 Updop, poprzez uznanie, że o tym czy dany wydatek dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy decydować ma dzień, w którym taki koszt ujęto w księgach podatkowych; 5) art. 15 ust. 4d zd. 2 Updop, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, polegającej na uznaniu, że wskazany przepis nie znajdzie zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, tj. że wydatki na wynagrodzenie najemcy nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczących okresu przekraczającego rok podatkowy, w odniesieniu do których nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej Ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a Ppsa, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. Spór w niniejszej sprawie ogniskuje wokół kwestii sposobu rozliczenia kosztów podatkowych z tytułu wypłacanych najemcy składników wynagrodzenia, które w założeniu miały stanowić "zachętę" do przedłużenia umowy najmu o kolejne 8 lat. Strona oraz najemca podpisali stosowny aneks do umowy na 7 lat od przyjętego uprzednio terminu wygaśnięcia stosunku najmu. W ten sposób najem miał być kontynuowany jeszcze przez kolejnych 15 lat. W sprawie nie budzi wątpliwości, że opisane we wniosku wydatki stanowią koszty podatkowe. Chodzi natomiast o to w jaki sposób i kiedy wspomniane koszty winny zostać ujęte w rozliczeniach Skarżącej. Strona argumentuje, że bez względu na to czy uznać, iż są to koszty pośrednie lub bezpośrednie, to i tak należy rozliczać je stopniowo i proporcjonalnie do okresu w jakim zostaną osiągnięte przychody, z którymi te wydatki są związane. Reasumując, ma to być okres, o który została przedłużona umowa najmu, gdyż wówczas Skarżąca osiągnie przychody z tytułu czynszu, dzięki "zachęcie", którą stanowią przedmiotowe składniki wynagrodzenia najemcy. Z kolei organ w ogóle odrzuca możliwość uznania tych wydatków za koszt bezpośredni. Zgadzając się natomiast z poglądem, że są to koszty pośrednie, uznaje, iż ich rozliczenie powinno następować w chwili ich poniesienia, a konkretnie w chwili zaksięgowania poszczególnych faktur dokumentujących wypłaty poszczególnych (dwóch) składników wynagrodzenia. Zgodnie z art. 15 ust. 1 Updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zawarta w art. 15 ust. 1 Updop definicja kosztów uzyskania przychodów ma charakter ogólny. Kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy należy uwzględniać logiczny ciąg zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika. Należy zatem oceniać racjonalność określonego działania dla całokształtu prowadzonej przez niego aktywności rynkowej. Z kolei dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, koszty podatkowe można podzielić na: bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). W ocenie Sądu, klasyfikowanie wydatków do kosztów pośrednich bądź bezpośrednich powinno opierać się na indywidualnych cechach działalności podatnika, w ramach której wydatki te są ponoszone. W przypadku działalności polegającej na świadczeniu usług odpłatnego najmu zasadniczo przychodem podatnika jest ustalony z najemcą czynsz. Jeśli konkretny wydatek został poniesiony aby umowa najmu trwała dłużej, to niewątpliwie istnieje opisany wcześniej związek między tym wydatkiem, a uzyskanymi przychodami z tytułu czynszu otrzymanymi w trakcie wydłużonego czasu trwania umowy. Innymi słowy, kluczowe jest to, że możliwe jest ustalenie na poczet jakich przychodów ów wydatek został poniesiony. Co ważne, podatnik jest w stanie przyporządkować poniesiony wydatek do konkretnych otrzymywanych świadczeń pieniężnych z tytułu stosunku najmu, w ramach konkretnej umowy zawartej z konkretnym najemcą. Przykładowo, jeśli na mocy zawartego porozumienia dochodzi do poniesienia wydatku, który sprawia, że umowa trwa kolejnych 5 lat, to środki pieniężne otrzymane w zamian za świadczoną usługę najmu stanowią powiązany z tym wydatkiem przychód podatnika. Bez znaczenia pozostaje w tym wypadku, czy wydatek jest poniesiony w celu osiągnięcia przychodu czy też w celu zabezpieczenia jego źródła, zatem nie jest konieczne analizowanie go z tej perspektywy. Jeśli wydatkowi odpowiada konkretny przychód to jest to wydatek związany bezpośrednio z tym przychodem. Taką zaś cechę posiadają wszelkie formy finansowej zachęty do zawarcia lub przedłużenia umowy na czas określony. Można bowiem przyporządkować taki wydatek do konkretnych przychodów z tytułu najmu, osiąganych w okresie na jaki umowa została zawarta, lub w okresie o jaki została przedłużona. Kosztami bezpośrednimi mogą być wydatki poniesione zarówno w celu osiągnięcia przychodu jak też w celu zabezpieczenia jego źródła. Analogiczna uwaga tyczy się również kosztów pośrednich. Stosownie do treści art. 15 ust. 4 Updop, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że poniesiony wydatek będzie kosztem podatkowym dopiero z chwilą powstania związanego z nim przychodu, czyli w rozpoznawanej sprawie z chwilą otrzymania wynagrodzenia z tytułu umowy najmu w dodatkowym (przedłużonym okresie jej obowiązywania). Nie powoduje to jednak, że już w roku, w którym Strona otrzyma pierwszą zapłatę tytułem czynszu rozpozna całość wydatku poniesionego na mocy aneksu do uprzednio zawartej umowy. Skoro umowa ma charakter okresowy, zaś wynagrodzenie za usługę przybiera postać cyklicznie płaconych świadczeń (czynszu), to również poniesione w tym celu wydatki powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w takiej części, w jakiej dotyczyły konkretnego przychodu uzyskanego w roku podatkowym. Wynikającą z art. 15 ust. 4 Updop zasadą rozliczania kosztów bezpośrednio związanych z przychodami jest ich odpowiednie (spełniające określone warunki) odnoszenie do przychodu uzyskanego w danym roku z tytułu świadczonych usług. Stanowi to niewątpliwie realizację zasady współmierności kosztów z przychodami. W jednym ze swych wyroków NSA zauważył, że zwrot normatywny "odpowiedni", to synonim m. in. słowa proporcjonalny (zob. Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, pod red. M. Bańko, Warszawa 2005, str. 476) i nie ma żadnego uzasadnienia by kwestionować posługiwanie się przy wykładni analizowanego przepisu zwrotem "proporcjonalny", jako bliskoznacznym dla słowa "odpowiedni" i bardziej wyrażającego istotę analizowanego przepisu (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2019 r., II FSK 2612/17). Słuszne było zatem stanowisko Skarżącej w odniesieniu do pytania pierwszego. Strona zasadnie twierdzi, że opisane we wniosku wydatki stanowią koszty bezpośrednie uzyskania przychodu i w związku z tym powinny zostać zaliczone do kosztów podatkowych w latach podatkowych, w których osiągnięte zostaną odpowiadające im przychody. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć pogląd organu oraz alternatywny (warunkowy) pogląd Skarżącej, że są to koszty pośrednie, to i tak zaskarżona interpretacja byłaby wadliwa i należałoby ją wyeliminować z obrotu prawnego. Stosownie bowiem do art. 15 ust. 4d Updop, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu zgodnie z art. 15 ust. 4e uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Z treści art. 15 ust. 4d Updop wynika zatem, że zasadą jest potrącanie kosztów pośrednich w dacie ich poniesienia chyba, że spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki wskazane w zdaniu drugim tego przepisu. Wtedy ustawodawca nakazuje rozliczyć dany koszt proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy. Aby takie rozliczenie nastąpiło, koszt pośredni musi zatem dotyczyć okresu przekraczającego rok podatkowy i nie może być możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego, wówczas ustawodawca nakazuje rozliczyć dany koszt proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że wypłata wynagrodzenia przez Stronę (obu jego składników) jest dokonywana w związku z przedłużeniem umowy najmu o kolejne 8 lat. Aneks do zawartej uprzednio umowy dotyczy zatem ściśle określonego okresu, który jest niewątpliwie dłuższy niż rok. Skoro wydatki dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, zatem powinny one stanowić koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zostały bowiem spełnione wszystkie przesłanki hipotezy normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 4d Updop. Sąd, co już wcześniej wspomniano, podziela pogląd Skarżącej wyrażony w odniesieniu do pytania pierwszego, tj. uznający sporne wydatki za koszty bezpośrednie. Należy jednak zauważyć, że przyjmując warunkowo stanowisko odmienne, tj. uznając te wydatki za koszt pośredni, Strona prawidłowo dostrzegła, że i tak należy je rozpoznawać proporcjonalnie, gdyż dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy. Celem regulacji zawartej w art. 15 ust. 4-4e Updop jest bowiem przyporządkowanie kosztów do lat podatkowych, w których ich rozpoznanie posiada ekonomiczny i fiskalny sens. Jedynie gdy są to koszty pośrednie, dotyczące roku podatkowego, to są potrącalne w dacie ich poniesienia. Z tych powodów Sąd uznał, że zarzuty naruszenia prawa materialnego zasługiwały na uwzględnienie. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji organ będzie zobowiązany uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu co do prawidłowej wykładni i oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego w aspekcie pytań odnoszących się do kosztów uzyskania przychodów. Organ odpowie również na pytania nr 3 i 4 zawarte we wniosku Skarżącej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał skargę za zasadną i w konsekwencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. w zw. z art. 146 § 1 Ppsa uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł obliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).