III SA/Wa 952/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: odrzucić skargę

Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Powyższa decyzja została doręczona Skarżącej M.S. w dniu 18 lutego 2022 r. Skarżąca wniosła za pośrednictwem organu skargę na przedmiotową decyzję w dniu 22 marca 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W rozpoznawanej sprawie, decyzja stanowiąca przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została doręczona Skarżącego w dniu 18 lutego 2022 r. Termin 30 dni na złożenie skargi przypadał zatem na dzień 20 marca 2022 r. (niedziela), a zatem dzień 21 marca 2022 r. (poniedziałek) był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 22 marca2022 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższego należy stwierdzić, że Skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia. .