III SA/Wa 901/17

13/6/2018 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu .13/6/2018 r. po rozpoznaniu wniosku W. sp. z o.o. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. p o s t a n a w i a 1. Zwolnić Skarżącą od wpisu od skargi kasacyjnej powyżej kwoty 100,- zł 2. Odmówić Spółce przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie

Skarżąca – W. sp. z o.o. – złożyła, po złożeniu skargi kasacyjnej, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (formularz PPPr). Jej zdaniem, w wyniku wydania zakwestionowanej decyzji, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, został zablokowany jej rachunek bankowy i nie ma możliwości uregulowania jakichkolwiek zobowiązań. Posiada wprawdzie wierzytelności względem Skarbu Państwa i względem sp. z o.o., lecz nie ma możliwości uzyskania środków z tych źródeł. Działalności gospodarczej, do które Skarżąca została powołana, z przyczyn uwarunkowanych specyfiką "rynku deweloperskiego" i finansowego), nie podjęła. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego (m.in. o przedłożenie faktur VAT, wyciągów z rachunków bankowych, jednolitego pliku kontrolnego, wskazanie źródeł finansowania bieżącej działalności, sposobu finansowania obsługi prawnej i księgowej, wykazania zmiany sytuacji uprzednio ocenionej i in) spółka poinformowała, że nie prowadzi już działalności w jakimkolwiek zakresie, zlikwidowała konto bankowe, nie zatrudnia już pracowników. Nie była też w stanie zabezpieczyć środków finansowych po ostatnim rozstrzygnięciu, ponieważ – jak wskazała – nie prowadzi już działalności. Nie reguluje należności za obsługę prawną, uzależniając tą czynność od zakończenia sporu. Przekazała plik dokumentów, w tym ksero umowy z kancelarią prawną. Rozpoznanie skargi (kasacyjnej) przez Sąd jest uzależnione od uiszczenia wpisu od skargi w kwocie niespełna 600,- zł. Z uwagi na dysponowanie przez Stronę pomocą prawną urzędnik sądowy odstępuje od pouczania strony o treści art. 243 § 1 i n ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Wydaje się, że pewne okoliczności wskazujące na możliwa (złą) sytuację Skarżącej (np. postanowienie z [...]/2/2017 r. Sądu Rejonowego o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, w której Sąd stwierdził, nie dość, że majątek Spółki nie wystarcza na zaspokojenie jej zobowiązań, ale uznał jej niewypłacalność) nie zmieniły się od czasu ostatniego badania sytuacji Spółki. Nic dziwnego, ponieważ Skarżąca – jak obecnie zadeklarowała – ani nie wznowiła działalności gospodarczej, ani nie zakończyła sporów "podatkowych" mających wpływ na jej sytuację. Wręcz przeciwnie: ze składanych pism (skargi kasacyjnej) wynika raczej niezłomna wola rozpoznania sporu przez Naczelny Sad Administracyjny (repetitio est mater studiorum). Decyzja o przyznaniu prawa pomocy na tym etapie postępowania przed Sądem jest uzasadniona zarówno ograniczeniami Spółki w korzystaniu z kapitału (postępowanie egzekucyjne, blokady rachunków), oceną wyrażoną przez SR względem Strony, jak również zadeklarowanym – i to pod groźbą odpowiedzialności karnej – brakiem zmiany sytuacji Spółki w stosunku do tej, ocenionej już przez urzędnika sądowego. Ocena w przeszłości poczyniona wydaje się mieć moc sprawczą także na tym etapie postępowania, również z uwagi na postulat przewidywalności rozstrzygnięć w zbliżonych (tożsamych) okolicznościach faktycznych sprawy, w sporach jednego rodzaju. Ustalenie kwoty wpisu od skargi kasacyjnej we wskazanej w sentencji wysokości urzędnik sądowy uzasadnia tym, że Skarżąca nie została pozbawiona ani możliwości korzystania z finansowania przez udziałowców, na co powoływała się w onegdaj prowadzonym postępowaniu o prawo pomocy (historia magistra vitae), ani nie wykazała bezzasadności utrwalonego w orzecznictwie poglądu o symbolicznym choćby obowiązku przyczyniania się do rozpoznania sporu. Za tą symboliczną wielkość urzędnik sądowy uznał kwotę 100 zł. Dlatego, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., urzędnik sądowy postanowił, jak w sentencji.