III SA/Wa 839/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 1/9/2017 r po rozpoznaniu wniosku r.pr. A. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]/1/2016 r. [...]w przedmiocie odmowy zwolnienia od egzekucji postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata rpr A. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym: tytułem opłaty – kwotę 180 złotych (słownie: sto osiemdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług – kwotę 41,40 złotych (słownie: czterdzieści jeden złotych 40/100)

Wyznaczony w sprawie przez OIRP, pismem z 19/7/2017 r., na podstawie postanowienia z 26/5/2017 r. pełnomocnik z urzędu - rpr A. N., pismem z 18/8/2017 r. uznał brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że opłaty te nie zostały uiszczone. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej jako u.p.p.s.a.). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie. Zgodnie z § 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22/10/2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2015 poz. 1805) wynika, ze rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1/1/2016 r.. Skarga w sprawie została złożona 22/2/2016 r. Stąd nie należy w sprawie stosować przepisów rozporządzenia 22/10/2015 r., ponieważ z § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3/10/2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz 1715) wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tymczasem opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została złożona 21/8/2017 r. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w złożeniu przywołanej opinii.. Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy (postępowanie egzekucyjne), w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotu sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj. złożenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zapisy § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia powodują, że wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 180,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., należało stwierdzić, jak w sentencji.