III SA/Wa 837/25

Dnia 15 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Czarkowski, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2025 r. nr 0112-KDSL1-1.4011.566.2024.2.MJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E.G. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

E.G. (dalej jako "Skarżąca"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 24 lutego 2025 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika strony skarżącej braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz podanie numeru PESEL strony skarżącej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2025 r. Skarżąca została wezwana pismem z dnia 9 lipca 2025 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi bądź podpisanie skargi, znajdującej się w aktach sprawy, a także podanie swojego numeru PESEL. W wezwaniu pouczono, że nieusunięcie wskazanych braków w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres korespondencyjny Skarżącej. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 15 lipca 2025 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 23 lipca 2025 r. Z uwagi na nieodebranie przesyłki, zwrócono ją do Sądu 31 lipca 2025 r. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca do dnia wydania powyższego postanowienia nie usunęła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. W myśl art. 65 § 1 i art. 69 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a. Z kolei art. 73 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, czyli z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy. Z treści art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony faktu prawotwórczego, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Zgodnie z przepisami P.p.s.a. merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Natomiast art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., stanowi o tym, że pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Z kolei zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że nieumieszczenie własnoręcznego podpisu pod skargą przez upoważnioną do tego osobę lub nienadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, bądź też nieopatrzenie skargi, w przypadku złożenia jej w formie dokumentu elektronicznego, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, a także niewykazanie przy składaniu skargi własnego numeru PESEL stanowią braki formalne skargi, które mogą być uzupełnione w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu. Sąd umożliwił usunięcie powyższych braków, wskazując Skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na ich uzupełnienie (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi była awizowana dwukrotnie. Skarżąca przesyłki nie odebrała, a zatem należało ją uznać za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 29 lipca 2025 r. W związku z tym siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi rozpoczął bieg 30 lipca 2025 r. i upłynął z dniem 5 sierpnia 2025 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że do 5 sierpnia 2025 r. Skarżąca powinna usunąć braki formalne skargi. Jak wynika z akt sprawy zakreślony w wezwaniu z dnia 9 lipca 2025 r. termin upłynął bezskutecznie, albowiem Skarżąca do dnia wydania powyższego postanowienia nie usunęła braków formalnych skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, nie podała także swojego numeru PESEL. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.