III SA/Wa 831/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Marcin Piłaszewicz po analizie w dniu 21/4/2017 r na posiedzeniu niejawnym wniosku F. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...]/1/2016 r Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a 1. ustanowić Skarżącemu adwokata z urzędu; 2. odmówić Skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych

Skarżący F.T. zwrócił się na formularzu PPF z 7/4/2017 r. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Wskazał, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną. Poza mieszkaniem nie posiadają żadnego majątku. Oboje są emerytami, których łączny dochód wynosi 2.700,70 zł. Z emerytury Skarżącego prowadzona jest egzekucja. Skarżący przedstawił szereg dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowo-zdrowotnej, w tym: dokumentację medyczną, dokumenty obrazujące wydatki, zaświadczenia o wysokości emerytur, dokumenty w sprawie zadłużenia z tytułu kosztów sądowych w sprawach cywilnych. Informacje te Skarżący potwierdził w piśmie z 18/4/2017 r. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Powinien zatem wypełnić przesłankę, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe. Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie w pełnym zakresie. Sytuacja majątkowa Skarżącego była już badana przez Sądy, zatem jest ona znana w zakresie wykraczającym poza informacje złożone przez Skarżącego w niniejszej sprawie. Dlatego urzędnik sądowy nie wyciąga negatywnych konsekwencji z niewykonania wezwania referendarza sądowego i zadecydował o konieczności uznania, że sytuacja Skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z nadesłanych materiałów wynika, że zarówno Skarżący, jak i jego żona utrzymują się z emerytur, których łączna kwota wynosi około 2.700,70 zł. Same tylko wydatki z tytułu opłaty za zajmowany lokal wynoszą 915,46 zł. Żona Skarżącego spłaca - w ratach wynoszących obecnie 150 zł - zadłużenie z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawach cywilnych. Z uwagi na liczne dolegliwości, które wymagają stałej kontroli i stałego przyjmowania leków Skarżący i jego żona przeznaczają znaczne kwoty na ich wykupienie. Referendarz podziela pogląd, iż Skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem, tj na sfinansowanie udziału wymaganego na etapie kasacji – profesjonalnego pełnomocnika. Zarazem nie jest zasadne zwolnienie go (Skarżącego) wymagalnych (potencjalnie) od kosztów sądowych, tj od wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 z, ponieważ Skarżący dysponuje wpływami umożliwiającymi poniesienie tego ciężaru, co udowodnił, w niezmienionym stanie faktycznym, uiszczając wpis od skargi oraz opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący nie wykazał, być może dlatego, ze nie wykonał wezwania, że z kwoty wpływów ok 2000 zł nie jest możliwe wygospodarowanie środków w wysokości 100 zł. Tym samym Skarżący wykazał jedynie, że nie jest w stanie ponieść pełnych (a nie w ogóle) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), zatem wypełniła przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym, tj ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.