III SA/Wa 757/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Hanna Filipczyk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2011 r. p o s t a n a w i a: 1. stwierdzić swoją niewłaściwość miejscową do rozpoznania skargi; 2. przekazać skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie jako właściwemu miejscowo.

R.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa podlega przekazaniu według właściwości miejscowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej zwana "p.p.s.a"), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast w myśl art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powodów przytoczonych powyżej za zasadne uznał stwierdzenie swojej niewłaściwości miejscowej i przekazanie sprawy sądowi właściwemu miejscowo, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, którego obszar właściwości wynika z treści § 1 ust. 12 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2024 r., poz. 785). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.