III SA/Wa 721/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Asesor WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. oddala skargę

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "organ I instancji"), decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. orzekł o solidarnej z M. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") odpowiedzialności podatkowej S.M.(dalej: "Strona", "Skarżący"), za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 01/2014 r., 07-11/2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 w związku z art. 23 § 1 pkt 3a w związku z art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 – dalej: "O.p."). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności DIAS wskazał, że odpowiedzialność Strony orzeczona zaskarżoną decyzją dotyczy zaległości podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za 01,07-11/2014 r. Terminy płatności tych zobowiązań podatkowych upłynęły w okresie od 25 lutego 2014 r. do 29 grudnia 2014 r., a zatem wyznaczony art. 70 § 1 O.p. termin ich przedawnienia upłynie z dniem 31 grudnia 2019 r. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. wydana została przed przedawnieniem zobowiązań podatkowych, za zaległości z tytułu których orzeczona została odpowiedzialność podatkowa Strony. W odniesieniu do warunku dopuszczalności wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wynikającego z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z § 3 O.p., DIAS wskazał, że w związku z nieuregulowaniem przez Spółkę zobowiązań podatkowych w kwotach zadeklarowanych w złożonych przez Spółkę deklaracjach VAT-7 za 01,07-11/2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystawił tytuły wykonawcze nr: - SM [...] z dnia [...] maja 2014 r. obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za 01/2014 r., doręczony w dniu 12 listopada 2014 r., - SM [...] z dnia [...] października 2014 r. obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za 07/2014 r., doręczony w dniu 10 listopada 2014 r., - [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za 08/2014 r., doręczony w dniu 1 czerwca 2016 r., - SM [...] z dnia [...] lutego 2015 r. obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za 09,10/2014 r., doręczony w dniu 3 marca 2015 r., - SM [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za 11/2014 r., doręczony w dniu 26 maja 2015 r. DIAS podał, że postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego, za zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na mocy postanowienia z [...] czerwca 2019 r. doręczonego w dniu 26 czerwca 2019 r., zatem warunek z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z § 3 O.p. został spełniony. Wszczęcie egzekucji z zakresu zaległości w podatku od towarów i usług za 01,07-11/2014 r. nastąpiło bowiem przed wszczęciem postępowania wobec Strony. Przechodząc do przesłanki odpowiedzialności podatkowej z art. 116 § 2 O.p. DIAS wskazał, że Strona w terminie płatności podatku od towarów i usług za 01,07-11/2014r. pełniła funkcję członka zarządu M. Sp. z o.o., co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy następujące dokumenty: - uchwała nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników G. Sp. z o.o. (obecna nazwa M. Sp. z o.o.) z dnia [...] października 2007 r. powołująca do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki Pana S.M., - Krajowy Rejestr Sądowy nr [...] , stan na dzień 9 maja 2019 r., do którego S.M. został wpisany z dniem [...] grudnia 2007 r. jako prezes zarządu Spółki i wykreślony z dniem [...] maja 2018 r. Nadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że S.M. był jedynym członkiem zarządu w Spółce w okresie, kiedy upływały terminy płatności zobowiązań za ww. okresy. W świetle powyższego DIAS uznał, że okoliczność pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu w czasie upływu terminów płatności ww. zobowiązań podatkowych Spółki z tytułu podatku od towarów i usług została udowodniona, tym samym spełniona została przesłanka odpowiedzialności z art. 116 § 2 O.p. Przechodząc do kolejnej przesłanki odpowiedzialności wynikającej z art. 116 § 1 O.p. DIAS wskazał, że za zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystawił tytuły wykonawcze z dnia [...] kwietnia 2016 r., z dnia [...] lutego 2015 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2015 r. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych dokonano następujących czynności egzekucyjnych: - zawiadomieniem z 30 października 2014 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego dłużnika, prowadzonego w [...] - w odpowiedzi bank poinformował, że na rachunku bankowym dłużnika wystąpił zbieg egzekucji, - zawiadomieniem z 5 listopada 2014 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego dłużnika, prowadzonego w [...] w L. filia w W. – w odpowiedzi bank poinformował, że dłużnik nie posiada rachunku, - zawiadomieniem z dnia 19 lutego 2015 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego dłużnika, prowadzonego w [...] SA - w odpowiedzi bank poinformował, że na rachunku bankowym dłużnika wystąpił zbieg egzekucji, - zawiadomieniem z 8 maja 2015 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego dłużnika, prowadzonego w [...] SA - w odpowiedzi bank poinformował, że na rachunku bankowym dłużnika wystąpił zbieg egzekucji, - zawiadomieniem z 17 maja 2016 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego dłużnika, prowadzonego w [...] - w odpowiedzi bank poinformował, że brak rachunku bankowego dłużnika. DIAS dodał, że egzekucja wobec M. Sp. z o.o. toczyła się także w związku z innymi zaległościami podatkowymi Spółki, tj. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2013 r., 01-09/2014 r. Wskazał również, że z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2019 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne Spółki wynika, że organ egzekucyjny wystąpił z wnioskami w sprawie udostępnienia danych do następujących organów administracyjnych: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych. Z uzyskanych danych wynika, iż Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej oznaczonej w Księgach Wieczystych nr [...]. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 27 listopada 2017 r. po przeprowadzeniu analizy możliwości i opłacalności przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości położonej w miejscowości J. stwierdzono, że egzekucja z przedmiotowego składnika majątkowego jest ekonomicznie nieuzasadniona i nieopłacalna. Z analizy sporządzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w L. wynika, iż egzekucja z przedmiotowej nieruchomości z uwagi na obciążenia wierzycieli hipotecznych nie przyczyniłaby się do wyegzekwowania jakichkolwiek należności na poczet zaległości podatkowych. DIAS podał, że informacje przekazane przez pozostałe instytucje nie doprowadziły do ujawnienia wierzytelności, praw majątkowych oraz majątku ruchomego będącego własnością Strony, podlegającego zajęciu i sprzedaży egzekucyjnej. Wykorzystano również dane zgromadzone w systemach CERBER, OGNIVO, które nie skutkowały ujawnieniem rachunków bankowych Spółki. Informacje uzyskane z aplikacji WRO system, nie wykazały wierzytelności podlegających zajęciu. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. , postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. umorzył postępowanie egzekucyjne z majątku Spółki. Zdaniem DIAS, organ I instancji wykazał zaistnienie przesłanki warunkującej odpowiedzialność osoby trzeciej - bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku Spółki. Przechodząc do przesłanek egzeneracyjnych DIAS wskazał, że organ podatkowy I instancji słusznie uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby została spełniona którakolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. DIAS wskazał, że z akt sprawy, w tym z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS (stan na dzień 9 maja 2019 r.) wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości M.Sp. z o.o. nie wpłynął, ani nie toczy się postępowanie układowe lub naprawcze wobec ww. Spółki. Podał, że Spółka posiada zaległości w Urzędzie Skarbowym W.w podatku od towarów i usług za 01,07-11/2014 r., 01-03,07-12/2018 r., w łącznej kwocie należności głównych 6.246,00 zł, oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2013 r., 01-09/2014 r., w łącznej kwocie należności głównych 2.709,00 zł. Zdaniem DIAS, zestawienie ww. zaległości i czas ich powstania niewątpliwie dowodzą, że zwłoka w spłacie zobowiązań M. Sp. z o.o. nie miała charakteru przejściowego i krótkotrwałego. W ocenie DIAS, przedstawione dane jednoznacznie wskazują na ziszczenie się wobec Spółki przesłanki ogłoszenia upadłości, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Najstarsze niewykonane przez Spółkę zobowiązanie sięga końca 2013 r., natomiast kolejne powstały w 2014 r. zatem Spółka zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań w sposób trwały. DIAS dodał, że Spółka nie składała sprawozdań finansowych za lata 2012 – 2014, co uniemożliwia przeprowadzenie analizy finansowej Spółki. W ocenie DIAS, wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki winien być złożony na początku 2014 r. bowiem w ww. okresie powstały zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 12/2013 r., 01-03/2014 r. oraz w podatku od towarów i usług za 01/2014 r. Stan niewypłacalności Spółki istniał od stycznia 2014 r. i pogłębiały go kolejne nieuregulowane zobowiązania podatkowe. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został jednak zgłoszony. Zdaniem DIAS, analiza treści wystąpień Strony oraz całości zgromadzonego materiału wskazuje, że Skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki nastąpiło bez jego winy. W ocenie DIAS, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła również druga przesłanka egzoneracyjna odpowiedzialności podatkowej (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.), bowiem Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Reasumując DIAS stwierdził, że organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego działał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem reguł wynikających z art. 122, art. 187 O.p. W ocenie DIAS, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 01,07-11/2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Strona nie wykazała zaś przesłanek egzoneracyjnych, których wystąpienie mogłoby uwolnić ją od obciążenia odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki. DIAS nie podzielił zarzutów odwołania. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 122 O.p., które polegało na nie podjęciu przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności; 2. art. 10, art. 11, art. 12 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, poprzez ustalenie, że Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a zatem zaistniały przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a w konsekwencji zasadne jest orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki wobec niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości; 3. art. 191 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie jakiejkolwiek analizy danych finansowych Spółki z okresu poprzedzającego powstanie zaległości podatkowej spółki; 4. zasad postępowania podatkowego, które polegało na braku merytorycznego i logicznego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania oraz niezbadania kluczowej przesłanki w postaci uzasadnionych podstawy do przyjęcia, iż pierwotny dłużnik nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania i dalej przesłanki te dawały podstawy do zgłoszenia upadłości; 5. art. 116 § 1 pkt 2 w związku z art. 23 § 1 pkt 3a O.p. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p.; 6. art. 70 § 1 O.p., poprzez wskazanie, że decyzje zostały wydane ostatniego dnia tj. 31 grudnia 2014 r. i tym samym do przedawnienia nie doszło. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd wskazuje, że Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) w niniejszej sprawie przeprowadzono posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów odstępując od przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej S.M.za zaległości podatkowe M. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za 01/2014 r., 07-11/2014 r. Określając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać trzeba, że dla przypisania odpowiedzialności członkom zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością niezbędne jest wykazanie przesłanek tej odpowiedzialności unormowanych w art. 116 O.p. W tym zakresie nadmienić należy, że stosownie do art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (a więc przed dniem 1 stycznia 2016 r.) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Prawidłowo zatem organy przyjęły, iż podstawę orzeczenia odpowiedzialności podatkowej wobec Skarżącego, stanowią przepisy rozdziału 15 działu III ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Stosownie do art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje między innymi zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co wynika z § 4 art. 116 O.p. Organy orzekające prawidłowo analizowały przesłanki upadłościowe, w świetle odpowiedzialności wynikającej z art. 116 § 1 O.p., na gruncie przepisów ustawy upadłościowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. tj. ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze – dalej: "p.u.n.". Przechodząc do oceny poszczególnych przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 O.p., zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości wykazały, że Skarżący był członkiem zarządu spółki M.Sp. z o.o. w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązań w podatku od towarów i usług za 01-2014, 07-11/2014 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżący sprawował funkcję prezesa zarządu Spółki od [...] grudnia 2007 r. do [...] maja 2018 r., co potwierdzają dane z KRS oraz uchwała nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników G. Sp. z o.o. (obecna nazwa M. Sp. z o.o.) z dnia 4 października 2007 r. W ocenie Sądu, nie ulega też wątpliwości, że w okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki, upływał termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane okresy. Terminy płatności tych zobowiązań podatkowych upłynęły w okresie od 25 lutego 2014 r. do 29 grudnia 2014 r. Podsumowując tę cześć rozważań, należy zatem podzielić stanowisko organów co do ziszczenia się w sprawie przesłanki pozytywnej z art. 116 § 2 O.p. W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały również zaistnienie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., czyli bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Przyjmuje się, że: "Bezskuteczność egzekucji rozumiana być musi jako brak rezultatu w skuteczności czynności egzekucyjnych - bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Postępowanie takie musi być wszczęte, jednak dla oceny, że egzekucja jest bezskuteczna nie musi zostać wydane formalne postanowienie o umorzeniu" (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 984/16, Lex nr 2502466). Przedstawione szczegółowo w zaskarżonej decyzji okoliczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego - zdaniem Sądu - pozwalają uznać za prawidłowy wniosek organu podatkowego, że spełniona została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, wymienionych w art. 116 O.p., tj. bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika. W niniejszej sprawie administracyjne postępowanie egzekucyjne celem przymusowego dochodzenia zaległości podatkowych Spółki za okresy 01/2014 oraz 07-11/2014 prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 kwietnia 2016 r., 9 lutego 2015 r. oraz 20 kwietnia 2015 r. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2019 r. umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki. Wskazano m.in., że egzekucja z nieruchomości Spółki położonej w miejscowości J. jest ekonomicznie nieuzasadniona i nieopłacalna z uwagi na obciążenia wierzycieli hipotecznych i nie przyczyniłaby się do wyegzekwowania jakichkolwiek należności na poczet zaległości podatkowych. Nadto nie ujawniono wierzytelności, praw majątkowych oraz innego majątku ruchomego będącego własnością Strony, podlegającego zajęciu i sprzedaży egzekucyjnej. W świetle tych ustaleń spełnione zostały przesłanki pozytywne odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki. Odnosząc się natomiast do wykazania przesłanek egzoneracyjnych, który to obowiązek obciąża Stronę, wskazać należy, że to Strona, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, winna wykazać, że stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania układowego został złożony w terminie, bądź też, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Przenosząc te rozważania na grunt badanej sprawy należy wskazać, że Spółka nie wystąpiła do sądu gospodarczego z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny, uzasadniający zastosowanie w sprawie art. 11 p.u.n. W okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu istniały wymagalne zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 01,07-11/2014 r. Spółka posiadał również zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 12/2013 r. i 01-09/2014 r. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z ustaleń organu, a czego Sąd nie kwestionuje, czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nastąpił na początku 2014 r. Nieregulowanie wymagalnych zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych powinno skłonić zarząd Spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czego jednak w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono. Przypomnieć należy, że to na członkach zarządu spoczywa odpowiedzialność za prawidłowe zadeklarowanie i uiszczenie należności publicznoprawnych, a w przypadku utraty płynności finansowej podjęcie odpowiednich kroków. Jednym z obowiązków prezesa zarządu jest bieżące monitorowanie stanu wypłacalności spółki. Przesłanki upadłości mają charakter alternatywny i równorzędny, co oznacza, że zaistnienie chociażby jednej z nich daje podstawę do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, a tym samym obliguje zarząd do złożenia stosownego wniosku. W sytuacji, gdy zaistnieje stan niewypłacalności spółki w którejkolwiek z wersji wymienionej w art. 11 p.u.n., członek zarządu ma obowiązek wystąpić do sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. Jednocześnie Sąd wskazuje, że brak było podstaw do analizy danych finansowych Spółki w z okresu poprzedzającego powstanie zaległości podatkowych. Mianowicie określenie daty niewypłacalności Spółki na podstawie art. 11 ust. 1 p.u.n. wymaga jedynie analizy wymagalności poszczególnych zobowiązań, które nie zostały uregulowane. Nadmienić należy, że sama Strona nie przedłożyła organowi sprawozdań finansowych za lata 2012 – 2014, na co zwrócił uwagę DIAS. Zatem nieprzeprowadzenie przez organ analizy danych finansowych Spółki, pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości kontrolowanej decyzji. Okolicznością, która zwalnia z odpowiedzialności subsydiarnej, jest również wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). Tymczasem Skarżący nie wskazał jakiegokolwiek mienia, z którego możliwe byłoby zaspokojenie roszczeń wierzyciela. Podsumowując, zasadnym jest twierdzenie organów podatkowych, że Skarżący nie dowiódł również istnienia przesłanki egzoneracyjnej wynikającej z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji przeprowadziły postępowanie podatkowe z poszanowaniem zasad wyrażonych w Ordynacji podatkowej. Tym samym za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 w związku z art. 23 § 1 pkt 3a O.p. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W ocenie Sądu, DIAS w toku postępowania podjął niezbędne i prawidłowe działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zgromadził szereg dowodów, istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności podatkowej osób trzecich (członków zarządu), które pozwoliły na dokonanie obiektywnej i uzasadnionej oceny wystąpienia pozytywnych i negatywnych przesłanek odpowiedzialności. Wnioski, które wywiodły organy ze zgromadzonego materiału dowodowego, uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Rozumowanie organów uwzględnia podstawowe reguły postępowania administracyjnego. Organy poddały bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, które wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu faktycznego, a wysnutym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Fakt, że organy dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocen odmiennych od tych, które prezentuje Skarżący, nie świadczy o dowolnej ocenie materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że argumentacja Skarżącego została przeanalizowana pod kątem przesłanek odpowiedzialności na gruncie mających w niej zastosowanie przepisów prawa. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. W niniejszym stanie faktycznym, termin płatności zobowiązań podatkowych upływał w okresie od 25 lutego 2014 r. do 29 grudnia 2014 r., a zatem określony w ww. przepisie termin ich przedawnienia upływał 31 grudnia 2019 r. co czyni zarzut Skarżącego niezasadnym. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.