III SA/Wa 6/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do jego wniesienia postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy)

Postanowieniem z 9 czerwca 2016 r. przyznano Skarżącemu A. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została D. K. Ta pismem z 26 lipca 2016 r. poparła złożone uprzednio zażalenie na postanowienie Sądu odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z tej samej daty podtrzymała również skierowany przez Skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Postanowieniem z 10 listopada 2016 r. Sąd termin ten przywrócił. Następnie postanowieniem z 15 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wspomniane wyżej postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi i przywrócił uchybiony termin. Wyrokiem z 12 września 2017 r. wydanym w trybie uproszczonym Sąd oddalił skargę Skarżącego. Od tego wyroku pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia należało rozpoznać jedynie w części dotyczącej reprezentacji Skarżącego przed Sądem I instancji. Orzeczenie o wysokości wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w postępowaniu kasacyjnym możliwe bowiem będzie dopiero po zakończeniu tego postępowania. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Do wszczęcia postępowania w I instancji doszło bowiem w grudniu 2015 r., tj. pod rządami tego rozporządzenia. W tej sytuacji za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 28 września 2002 r. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu podatkowym, nie zaś należność pieniężna. Nadto za postępowanie zażaleniowe należało przyznać 120 zł. Co prawda postępowanie to zainicjował sam Skarżący składając w tym celu stosowne zażalenie, niemniej pełnomocnik – tuż po jego wyznaczeniu – uzupełnił to zażalenie szerszą argumentacją. Zasadne jest zatem przyznanie mu za to wynagrodzenia. Reasumując pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące łącznie 360 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.