III SA/Wa 550/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. sp. j. [...] w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2012 r. postanawia odrzucić skargę

Skarżąca – S. sp. j. [...] w likwidacji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału wezwano Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Ponadto wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Na wykonanie wezwań zakreślono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania powyższe zostały uznane za doręczone Skarżącej z dniem 25 marca 2021 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a"), zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności upływał wraz z dniem 1 kwietnia 2021 r. Strona nie odpowiedziała na wezwanie Sądu i nie nadesłała żądanych dokumentów oraz nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W praktyce sądowej takim dokumentem będzie najczęściej odpis z właściwego rejestru sądowego. Powyższej wykładni nie zmienia treść przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 1500 ze zm.), normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w Rejestrze, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ww. ustawy. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 p.p.s.a. Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. (por. postanowienia NSA z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 75/18, z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt I FK 230/19, z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 28/20). W ocenie Sądu, istotne znaczenie ma to, że w ustawie p.p.s.a. ustawodawca nie zamieścił takiego przepisu, jak np. art. 68 § 2 k.p.c., który stanowi podstawę do tego, aby sąd na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego, do którego istnieje dostęp elektroniczny, ustalił sposób reprezentacji osoby prawnej. Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 422/19). Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Nadto, zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga. W świetle art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś art. 220 § 3 powołanej ustawy stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie, wezwania skierowane na adres Skarżącej wskazany w skardze, zostały zwrócone do tut. Sądu jako niepodjęte w terminie. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie spełniono powyższe wymogi, bowiem przesyłka skierowana do Skarżącej została dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 11 marca 2021 r. i 19 marca 2021 r., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 29 marca 2021 r. W tych okolicznościach została ona uznana za doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 25 marca 2021 r. Zatem termin do wykonania ww. wezwania Sądu upłynął w dniu 1 kwietnia 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, braki formalne skargi nie zostały usunięte. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu oraz nie uiściła wpisu sądowego od skargi, o czym świadczy adnotacja pracownika Sądu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.