III SA/Wa 52/16

25/08/2016 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 25/08/2016 r. po rozpoznaniu wniosku U. sp z o.o. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. sp z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]/11/2015 r Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2014 r p o s t a n a w i a Odmówić spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

Skarżąca U. sp z o.o., pismem z 6/7/2017 r. oraz na urzędowym formularzu, zwróciła się o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 44.376,- zł, ponieważ "na chwilę obecną brak jest w zasobach Skarżącego dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, w szczególności w zakresie wymaganego wpisu sądowego od skargi". Skarżąca, odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego, zadeklarowała przekazanie CIT-8 za 2016 r., bilans na 21/12/2016 r., rachunek zysków i strat za 2015 r i 2016 r., CIT-8 za 2015 r., deklaracje VAT i in. Mając na względzie długotrwałość reprezentacji przez pełnomocnika Skarżącej, treść złożonego obecnie oraz formularza z 8/3/2016 r., jak też wywody zawarte w postanowieniu z 28 czerwca 2016 r. I GZ 400/16, referendarz sądowy uznał – ale w niniejszej sprawie - skuteczność podpisu pełnomocnika pod formularzem PPPr. Referendarz sądowy wskazuje zarazem, że z uwagi na fakt reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika jak też z uwagi to, że skarżąca została już poinformowana w tej sprawie, w uprzednio toczących się postępowaniach o treści przepisów regulujących prawo pomocy, zbyteczne jest przytaczanie ich treści ponownie. Nadto, referendarz sądowy sygnalizuje, że oświadczenia Skarżącej, która zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, były już oceniane w postępowaniu o prawo pomocy, i to dwukrotnie. Zarówno referendarz sądowy jak i Sąd oceniły stwierdzenia, z których wynika, że: "- nie ma wolnych środków finansowych, rachunki bankowe zostały zajęte w czasie postępowania egzekucyjnego; - organy podatkowe dokonują zajęć wierzytelności spółki przysługujących od kontrahentów, co może prowadzić do utraty płynności finansowej; (...) - zadeklarowała gotowość uiszczenia kwoty 20 tys. zł. (...); - (....)". Orzecznicy stwierdzili, że skoro "przedmiotem sporu toczącego się przed organami podatkowymi od czerwca 2014r. w sprawie "rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania" jest m.in. (rzekome) wystawianie przez Spółkę faktur, które nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych (tzw. "pustych faktur"), to począwszy od wskazanej daty powinna liczyć się z kosztami "dochodzenia do prawdy" – tym bardziej z uwagi na fakt dysponowania przez nią profesjonalną pomocą prawną. W orzecznictwie kładzie się nacisk na to, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien przewidzieć konieczność ponoszenia kosztów spraw sądowych związanych z prowadzoną działalnością i mieć wygospodarowane na ten cel środki finansowe. Uwaga ta ma wymiar "kwalifikowany", jeżeli spółka prowadzi "ryzykowną" działalność gospodarczą, a z całą pewnością wymóg "ostrożności" obowiązuje od daty wszczęcia postępowań podatkowych. Jeśli spółka nie przewiduje konieczności sporów sądowych, to skutki takiego działania obciążają przedsiębiorcę. Ponadto podkreślić należy, że jeżeli Spółka generowała przychody i miała miesięczny obrót, zatem mogła dowolnie dysponować swymi przychodami i mimo że deklarowała straty przekraczające jej przychody, to koszty sądowe winny były zostać uznane za część kosztów działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Ponadto z nadesłanego zestawienia należności i zobowiązań wynika, że także w ostatnich miesiącach Spółka odnotowała obrót w wielkości umożliwiającej jej "wkomponowanie" w szereg innych kosztów, także kosztów sporu w niniejszej sprawie, zwłaszcza że opłaty sądowe powinny być traktowane jako część kosztów działalności przedsiębiorcy. Dodatkowo stwierdzić należy, że słusznie referendarz sądowy wskazał, że w niniejszej sprawie Spółka realizuje inne zobowiązania, w tym zobowiązania cywilnoprawne w większych kwotach (np. 53 tys. zł), a ponadto spór podatkowy rozpoczął się w okresie, kiedy Spółka posiadała (i posiada obecnie) środki finansowe". Zdaniem referendarza sądowego, uwagi powyższe należy odnieść do niniejszej sprawy, ponieważ sytuacja finansowa Skarżącej, zwłaszcza w zestawieniu z wysokością ciążącego na niej wpisu od skargi kasacyjnej, nie uzasadnia odstąpienia referendarza sadowego od poszanowania dorobku prawnego i to zapadłego odnośnie Skarżącej. Ocenione nadto już zostało stwierdzenie z rubryki 5 formularza z 15/3/2016 r. i 8/3/2016 (k. 69), powtórzone niemal dosłownie przez Stronę w rubryce 5 formularza obecne badanego z 21/7/2017 r. Nie zostały przy tym wskazane żadne nowe okoliczności, które mogłyby być przyczyną zmiany podjętej (i prawomocnej już) oceny o nieskuteczności – w realiach sprawy – tego stwierdzenia z rubryki 5 formularza z 21/7/2017 r. dla przyznania prawa pomocy. Badając aktualną kondycję finansową Skarżącej z urzędu z uwzględnianiem kryteriów (wynikających z dorobku prawnego), które mogłyby spowodować przyznanie Stronie zwolnienia od kosztów sądowych, urzędnik sądowy nadmienia, że Skarżąca osiągnęła w 2016 r. przychód (podatkowy) w wysokości 1675149420,28 zł (deklaracja CIT). Posiada zarówno środki trwałe o niebagatelnej wartości, jak i zapasy (por nadesłany bilans). Dysponuje również przychodami finansowymi (por. rachunek zysków i strat). Z przychodów tych ponosi koszty (zaewidencjonowane) działalności gospodarczej i to w wielkości wykorzystującej uzyskiwany przychód, niebagatelnych rozmiarów. Zarazem niewykazane zostało udaremnienie czynności podjętych przez Stronę w celu zwolnienia środków zajętych w drodze egzekucji, jak też w celu gospodarowania posiadanym mieniem: tak by zgromadzić dodatkowe środki na poczet kosztów postępowania. Tym bardziej niezrozumiała pozostaje dla referendarza sądowego niechęć Strony do równego traktowania wszystkich kosztów działalności gospodarczej, a nawet – równego traktowania w ramach kosztów postępowania sądowego (tj. zarówno kosztów działania pełnomocnika jak kosztów sądowych). Obowiązek poniesienia kosztów sądowych nie ustępuje przecież pierwszeństwa innym wydatkom Skarżącej, ujętym w dokumentach rachunkowych i deklaracjach, które Skarżąca ponosi. Te dwa zatem powody, wzmiankowane już uprzednio Skarżącej, która uiściła w zbliżonej sytuacji wpis w dwukrotnie wyższej od obecnie wymaganego, wysokości, zadecydowały o odmowie przyznania prawa pomocy: posiadanie wpływów finansowych i ponoszenie kosztów działalności oraz – niezależnie – obowiązek zabezpieczenia rezerw na potrzeby postepowania sądowego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.