III SA/Wa 515/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Grzybowski, sędzia WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Edyta Jarzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi T S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 stycznia 2026 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.834.2025.1.KKA w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżąca M. Spółka Akcyjna (dalej: "Wnioskodawca", "Towarzystwo", "TFI" lub "Spółka") wystąpiła z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka jest towarzystwem funduszy inwestycyjnych podlegającym przepisom ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1034; dalej: "UoFI") oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z 30 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinna odpowiadać polityka wynagrodzeń w towarzystwie funduszy inwestycyjnych wydanego na podstawie art. 47a ust. 4 UoFI (Dz. U. z 2016 poz. 1487; dalej: "Rozporządzenie"). Towarzystwo ustanowiło "Politykę Wynagrodzeń Osób Mających Istotny Wpływ na Profil Ryzyka M. S.A.", której uzupełnienie stanowi "Regulamin Programu Motywacyjnego M. S.A.". Dokumenty te są podstawowymi dokumentami regulującymi m.in. zasady wynagrodzeń wypłacanych na rzecz osób, do zadań których należą czynności istotnie wpływające na profil ryzyka Towarzystwa lub zarządzanych przez TFI funduszy inwestycyjnych. Polityka ma na celu również transpozycję ratio legis Rozporządzenia na grunt obowiązujących w Towarzystwie regulacji, a w szczególności motywowanie objętych nią osób do stałej poprawy efektywności pracy oraz wzrostu zaangażowania, przy jednoczesnym powiązaniu wynagrodzenia z poziomem realizowanego wyniku, skonstruowania systemu wynagrodzeń zgodnie z zasadami prawidłowego zarządzania finansami i ryzykiem w Towarzystwie oraz zapewnienia adekwatności systemu wynagradzania do rodzaju wykonywanej pracy, wartości stanowiska pracy dla Towarzystwa, kompetencji, wymaganych umiejętności oraz rynkowego poziomu wynagrodzeń. W myśl obowiązującej Polityki obejmuje ona wynagrodzenia osób, do których zadań należą czynności istotnie wpływające na profil ryzyka Towarzystwa lub funduszy zarządzanych przez Towarzystwo. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi postanowieniami Polityki, takimi osobami są członkowie Rady Nadzorczej, członkowie Zarządu, osoby podejmujące decyzje inwestycyjne dotyczące portfeli inwestycyjnych funduszy zarządzanych przez TFI, osoby podejmujące decyzje inwestycyjne dotyczące portfeli, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, zarządzanych przez Towarzystwo na podstawie umowy z klientem Towarzystwa, osoby odpowiedzialne za funkcje z zakresu zarządzania ryzykiem lub wykonywanie czynności nadzoru zgodności działalności Towarzystwa z prawem lub wykonywanie czynności audytu wewnętrznego oraz inne osoby uznane przez Zarząd za mające istotny wpływ na poziom ryzyka zarządzanych przez Towarzystwo funduszy lub portfeli oraz na sposoby zarządzania ryzykami występującymi w działalności Towarzystwa. Osoby te mogą być zatrudnione w Spółce na podstawie różnych stosunków prawnych (umowy o pracę, kontraktu menedżerskiego, umowy zlecenia lub innej umowy o podobnym charakterze). Zgodnie z wytycznymi określonymi w Rozporządzeniu Polityka przewiduje, że wynagrodzenie Pracowników może składać się z dwóch części – podstawowej ("wynagrodzenie stałe") oraz zmiennej ("zmienne składniki wynagrodzenia" lub "wynagrodzenie zmienne"). Wynagrodzenie stałe Pracownika składa się z wynagrodzenia zasadniczego oraz benefitów. Wynagrodzenie zasadnicze zostało zdefiniowane w Polityce jako miesięczne wynagrodzenie wskazane w umowie o pracę, bądź umowie cywilnoprawnej lub kontrakcie menedżerskim stanowiącym podstawę współpracy między Pracownikiem, a Towarzystwem, dodatki do wynagrodzenia płatne w oparciu o odpowiednie przepisy prawa, wypłacane bez uwzględnienia kryteriów związanych z wynikami. Pozostałe elementy wynagrodzenia stałego (benefity), to świadczenia pozapłacowe w formie materialnej i niematerialnej dostępne dla Pracowników TFI na zasadach określonych w polityce wynagrodzeń pracowników M. i innych regulacjach wewnętrznych. Towarzystwo określa poziom wynagrodzenia stałego w taki sposób, aby stanowiło ono na tyle dużą część całkowitego wynagrodzenia, aby TFI mogło prowadzić elastyczną politykę dotyczącą wynagrodzenia zmiennego zakładającą możliwość jego zmniejszenia bądź niewypłacenia w części lub całości. Wynagrodzenie stałe nie jest przedmiotem niniejszego wniosku. Polityka nakłada obowiązek wypłaty 50% wynagrodzenia zmiennego uzależnionego od wyników określonym w Polityce Pracownikom (tzw. Risk Takers I) w formie instrumentów finansowych, którymi są certyfikaty inwestycyjne lub jednostki uczestnictwa funduszy zarządzanych przez TFI (dalej: "instrumenty finansowe" lub "jednostki uczestnictwa"), których cenę nabycia płaci TFI. Pozostałe 50% wynagrodzenia zmiennego wypłacane jest w formie środków pieniężnych. Pracownikami, którzy otrzymują wynagrodzenie w takiej formie, zgodnie z aktualnymi postanowieniami Polityki, są członkowie zarządu Towarzystwa. Funduszem inwestycyjnym, którego jednostki uczestnictwa są wypłacane w ramach Polityki, jest drugi z Wnioskodawców (niebędący stroną postępowania), tj. mFundusz Konserwatywny Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty (dalej jako: "Fundusz"). Wypłacone zmienne składniki wynagrodzenia w formie jednostek uczestnictwa podlegają "okresowi wstrzymania", w którym nie mogą być zbyte oraz przedstawione do odkupu lub wykupu. Okres ten wynosi 12 miesięcy. Szczegółowy zakres (i czas) okresu wstrzymania uregulowany jest w umowie zawartej między Pracownikiem a Spółką, a ponadto taka umowa przewiduje zobowiązanie Pracownika do przestrzegania okresu wstrzymania oraz potwierdzenie przez Pracownika stosowania postanowień Polityki, w tym w szczególności w zakresie możliwości ograniczenia lub pozbawienia praw wynikających z umowy przed wypłatą instrumentów finansowych na zasadach i warunkach wynikających z Polityki. Pracownicy zobowiązani są do niekorzystania z osobistych strategii hedgingowych (tj. strategia na zabezpieczanie się przed zmianą ceny instrumentu finansowego), niekorzystania z ubezpieczeń w mającym do nich zastosowanie systemie wynagradzania i złożenia w tym zakresie stosownego oświadczenia oraz nieprzedstawiania do odkupienia/wykupienie instrumentów finansowych, przyznanych w ramach zmiennych składników wynagrodzenia w sposób niezgodny z umową zawartą przez tę osobę z Towarzystwem w okresie wstrzymania, określonym w Polityce. Zmienne składniki wynagrodzeń są wypłacane (Pracownicy nabywają uprawnienia do tego wynagrodzenia) częściowo z góry ("składnik krótkoterminowy") oraz muszą być przynajmniej częściowo odroczone (przyznane warunkowo, "składnik długoterminowy"). Składnik krótkoterminowy, w wysokości 60% przyznanego zmiennego wynagrodzenia (łącznie w części dotyczącej wynagrodzenia wypłacanego w formie pieniężnej oraz jednostek uczestnictwa), jest przyznawany oraz wypłacany po zatwierdzeniu przez Walne Zgromadzenie sprawozdania finansowego Spółki za poprzedni rok kalendarzowy (za który przyznano zmienne składniki wynagrodzenia). Składnik długoterminowy jest przyznawany Pracownikom transzami w trakcie okresu odroczenia, tj. okresu, w którym prawo do wypłaty wynagrodzenia zmiennego (nabycie przez Pracownika uprawnienia do danej części wynagrodzenia) po jego naliczeniu zostaje wstrzymane i jest wypłacane (Pracownik nabywa uprawnienie do niego) po jego upływie. Innymi słowy, część wynagrodzenia zmiennego (składnik długoterminowy) jest przyznawana warunkowo, co polega na tym, że prawo do tej części nabywane jest - po spełnieniu warunków opisanych w regulacjach wewnętrznych Spółki – po upływie odpowiednich okresach od daty warunkowego przyznania. Zgodnie z zasadami przewidzianymi w Rozporządzeniu, Polityka określa, że odroczeniu ulega 40% wynagrodzenia (składnik długoterminowy). W kontekście powyższego postanowienia Polityki, nabycie praw do wypłaty 40% wartości wynagrodzenia zmiennego w instrumentach finansowych oraz środkach pieniężnych, uzależnionego od wyników, podlega wypłacie w kolejnych latach kalendarzowych. Wypłata składników długoterminowych następuje w czterech lub pięciu równych transzach, z czego pierwsza połowa każdej z transz jest wypłacana w postaci środków pieniężnych, zaś druga połowa każdej z transz jest wypłacana w postaci instrumentów finansowych, a następnie podlega okresowi wstrzymania wynoszącemu 12 miesięcy. Okres wypłaty odroczonego wynagrodzenia zmiennego ustala się z uwzględnieniem okresu, na jaki dany fundusz inwestycyjny został utworzony i rekomendowanego uczestnikowi przez Towarzystwo zakresu czasowego inwestycji w fundusz inwestycyjny oraz polityki umarzania, a także charakteru i ryzyka działalności prowadzonej przez Towarzystwo, a w odpowiednich przypadkach również fundusz inwestycyjny oraz obowiązków danej osoby. Nabycie przez Pracownika praw do wypłaty odroczonej części wynagrodzenia zmiennego, w ramach poszczególnych rat, może nastąpić po dokonaniu każdorazowo przez TFI oceny pracy tej osoby, z uwzględnieniem ujawniających się w okresie odroczenia efektów pracy jednostki organizacyjnej, w której osoba była zatrudniona oraz efektów pracy tej osoby. Łączna wysokość wynagrodzenia zmiennego jest naliczana i rozliczana przez Towarzystwo w oparciu o przejrzyste zasady i kryteria zapewniające efektywną realizację Polityki. Wynagrodzenie zmienne nie jest gwarantowane i może być przyznawane lub wypłacane wyłącznie wtedy, gdy jego przyznanie lub wypłacenie nie ogranicza zdolności Towarzystwa do zwiększania kapitałów własnych, nie wpływa na jego stabilność ani ciągłość działalności, a jednocześnie jest uzasadnione wynikami Towarzystwa, funduszy lub portfeli oraz efektami pracy jednostki organizacyjnej i Pracownika. Ocena wyników Pracownika dokonywana jest co roku. Po dokonaniu oceny Pracownika, odpowiedni organ TFI decydujący o przyznaniu składnika wynagrodzenia w postaci jednostek uczestnictwa, wydaje decyzję o przyznaniu wynagrodzenia zmiennego, w której określona zostaje wysokość składnika krótkoterminowego oraz składnika długoterminowego. Wypłata następuje na podstawie decyzji organu władnego do przyznania zmiennych składników wynagrodzenia. W przypadku wystąpienia naruszeń dokonanych przez Pracowników, ściśle określonych w Polityce, Właściwy Organ decydujący o przyznaniu wynagrodzenia zmiennego może podjąć decyzję o obniżeniu lub niewypłaceniu Pracownikowi składnika długoterminowego, który nie został jeszcze wypłacony. Polityka określa również warunki negatywne, których wystąpienie skutkuje możliwością obniżenia lub niewypłacenia części odroczonej wynagrodzenia zmiennego. W oparciu o zasady, oparte na regulacjach wynikających z Rozporządzenia, wskazana w Polityce grupa Pracowników Towarzystwa, ze względu na szczególny charakter wykonywanych działań i zakres ich odpowiedzialności, jest wynagradzana w formie hybrydowej polegającej na tym, że ich wynagrodzenie składa się z: − wynagrodzenia stałego, niebędącego przedmiotem niniejszego wniosku; − zmiennych składników wynagrodzenia, w których 50% stanowią instrumenty finansowe, a które to wynagrodzenie jest dodatkowo ograniczone czasowo poprzez przyjęcie odpowiednich okresów wstrzymania oraz odroczenia. W pewnym uproszczeniu można wskazać, iż mechanizm wynagradzania Pracowników w formie instrumentów finansowych w ramach zmiennych składników wynagrodzenia składa się z trzech kluczowych momentów: 1) moment naliczenia – w którym Pracownicy nabywają prawo do wypłaty instrumentów finansowych w przyszłości (przy czym w stosunku do części wynagrodzenia wypłacanego w formie instrumentów finansowych wypłata następuje dopiero po okresie odroczenia); 2) moment wypłaty (wydania) – w którym Towarzystwo nabywa na rzecz Pracowników instrumenty finansowe, które nie mogą być jednak spieniężone do momentu upływu okresu wstrzymania oraz 3) moment umorzenia (spieniężenia) – w którym Pracownicy korzystają z prawa do przedstawienia instrumentów finansowych do odkupu lub umorzenia. Dopiero w momencie umorzenia Pracownicy otrzymują faktycznie środki pieniężne (Spółka wskazuje, że przez moment umorzenia należy rozumieć również dokonanie przez Pracowników konwersji przyznanych im jednostek uczestnictwa na jednostki uczestnictwa innego funduszu inwestycyjnego). Co istotne, w związku z tym, że wypłata środków pieniężnych następuje jako konsekwencja umorzenia jednostek uczestnictwa, podmiotem, który dokonuje tej wypłaty jest odpowiedni fundusz inwestycyjny, którego jednostki uczestnictwa są umarzane (w sprawie objętej treścią wniosku aktualnie jest to Fundusz). W konsekwencji powyżej opisanej konstrukcji Polityki, Pracownicy Towarzystwa nie mają możliwości swobodnego dysponowania zmiennymi składnikami wynagrodzenia w postaci jednostek uczestnictwa bezpośrednio po ich wypłacie ze względu na wskazane wyżej ograniczenia. Skarżąca zapytała: 1. Czy z tytułu wynagrodzenia wypłaconego w postaci jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia instrumentów finansowych przychód u Pracowników powstaje wyłącznie w momencie umorzenia (spieniężenia) jednostek uczestnictwa, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia instrumentów finansowych, który winien zostać uznany za przychód z kapitałów pieniężnych oraz opodatkowany 19% stawką przewidzianą w art. 30a ust. 1 (w stanie prawnym do 2023 r.) lub art. 30b ust. 1 pkt 5 (w stanie prawnym od 2024 r.) Ustawy o PIT? 2. Czy na Spółce ciążą obowiązki płatnika (lub jakiekolwiek obowiązki polegające na sporządzeniu i przesłaniu Pracownikowi lub organowi podatkowemu informacji podatkowej) w momencie umorzenia przez Pracowników jednostek uczestnictwa lub w jakimkolwiek innym momencie związanym z wypłatą zmiennych składników wynagrodzenia w postaci jednostek uczestnictwa? 3. Czy obowiązki płatnika w momencie umorzenia przez Pracowników jednostek uczestnictwa ciążyły na funduszach zarządzanych przez Towarzystwo (np. na Funduszu) w stanie prawnym do 31 grudnia 2023 r., natomiast w stanie prawnym po 1 stycznia 2024 r. fundusze (w tym Fundusz) zobligowane są do sporządzenia i przedstawienia Pracownikowi informacji PIT-8C? Stanowisko wnioskodawcy odnośnie powyższych pytań kształtuje się następująco: Ad 1. Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 4 Ustawy o PIT, u Pracowników otrzymujących instrumenty finansowe objęte treścią wniosku przychód powstaje wyłącznie w momencie umorzenia (spieniężenia) jednostek uczestnictwa, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia instrumentów finansowych (czyli w dacie otrzymania przez Pracownika pieniędzy lub w dacie postawienia pieniędzy do dyspozycji Pracownika), który winien zostać uznany za przychód z kapitałów pieniężnych oraz opodatkowany 19% stawką przewidzianą w art. 30a ust. 1 Ustawy o PIT (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.) lub art. 30b ust. 1 Ustawy o PIT (w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2024 r.). Wnioskodawca uważa, że w momencie naliczenia lub wypłaty (w rozumieniu wskazanym w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zwłaszcza w pkt 4 - Podsumowanie) jednostek uczestnictwa, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia instrumentów finansowych nie powstaje przychód podatkowy po stronie Pracowników. Ad 2. Zdaniem Spółki, układ stosunków prawnych pomiędzy Towarzystwem, Pracownikami oraz funduszami inwestycyjnymi uniemożliwia Spółce pełnienie funkcji płatnika związanej z przychodami uzyskiwanymi przez Pracowników z tytułu umorzenia jednostek uczestnictwa. W konsekwencji, dokonując prawidłowej wykładni przepisów, należy dojść do wniosku, że w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, obowiązki płatnika (ani jakiekolwiek inne obowiązki polegające na sporządzeniu i przesłaniu Pracownikowi lub organowi podatkowemu informacji podatkowej) nie ciążą na Spółce na żadnym z etapów związanych z wypłatą zmiennych składników wynagrodzenia w formie jednostek uczestnictwa. Ad 3. Obowiązki płatnika ciążyły na funduszach inwestycyjnych (w tym na Funduszu) w momencie umorzenia jednostek uczestnictwa w stanie prawnym do 31 grudnia 2023 r. Natomiast, w stanie prawnym od 1 stycznia 2024 r., fundusze inwestycyjne (w tym Fundusz) są zobligowane do sporządzenia i przedstawienia Pracownikowi informacji PIT-8C, dokumentującej przychody z tytułu umorzenia jednostek uczestnictwa, kwalifikowane do źródła kapitały pieniężne, aby Pracownik ten mógł dokonać samo- rozliczenia podatku na podstawie tej informacji. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") stanowisko Strony zawarte we wniosku jest prawidłowe w części dotyczącej określenia skutków podatkowych w momencie umorzenia instrumentów finansowych i nieprawidłowe w pozostałej części. W ocenie DKIS, aby rozstrzygnąć, czy Wnioskodawca ma obowiązek poboru i odprowadzenia na rachunek właściwego naczelnika urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy w związku z mechanizmem wynagradzania Pracowników w formie instrumentów finansowych w ramach zmiennych składników wynagrodzenia należy ocenić, czy kluczowe momenty realizacji tego mechanizmu, tj.: 1) moment przyznania prawa do wypłaty instrumentów finansowych w przyszłości; 2) moment nabycia instrumentów finansowych (z uwzględnieniem okresu odroczenia oraz okresu wstrzymania); 3) moment umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych, to momenty, kiedy podatnicy uzyskują przychody z tytułów wskazanych w art. 32 i art. 41 ust. 1 ustawy. W ocenie DKIS przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy rozumiane są szeroko i obejmują zarówno świadczenia pieniężne, jak i wartość świadczeń niepieniężnych, w tym świadczeń nieodpłatnych. W szczególności nie powinno mieć miejsca ograniczanie omawianego pojęcia do wynagrodzenia za pracę. O tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy, według DKIS decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą. Istotne jest także to, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym stosunkiem pracy. Nie ma natomiast znaczenia, z jakiego źródła pracodawca pokrywa wypłatę danych świadczeń dla pracowników – czy pokrywa wypłatę tych świadczeń bezpośrednio ze środków własnych czy pośrednio poprzez zapewnienie wypłaty świadczeń ze źródeł bezpośrednio z pracodawcą niezwiązanych. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Następnie organ omówił przychody z działalności wykonywanej osobiście. Według DKIS przekazanie pracownikom i osobom współpracującym na podstawie kontraktu menedżerskiego, umowy zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze instrumentów finansowych mieści się w pojęciu przychodu z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako świadczenie w naturze. W ocenie DKIS świadczenie to jest bowiem elementem wynagrodzenia ww. osób. Ponadto świadczenie to pochodzi od Spółki – jest przez Spółkę finansowane (Spółka ponosi koszty nabycia instrumentów finansowych). Przychód ten powstaje w momencie, gdy w ramach opisanego systemu wynagradzania przychód ten zostanie faktycznie przekazany lub postawiony do dyspozycji podatnikowi, tj. w momencie, gdy przyznane instrumenty finansowe zostają przekazane we władztwo podatnika, oddane do jego pełnej dyspozycji. Przekazywanie przez Spółkę ww. przychodów wiąże się z powstaniem obowiązków płatnika, o których mowa odpowiednio w art. 32 i art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. DKIS nie zgadza się argumentacją, że uzyskanie instrumentów finansowych – jako świadczenia z tytułu umowy o pracę, kontraktu menedżerskiego, umowy zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze – nie skutkuje określonym przysporzeniem w majątku podatnika. Na moment, kiedy podatnik uzyskuje pełne władztwo nad tymi jednostkami, stają się one jego składnikiem majątku – są przekazywane jako składnik o rzeczywistej wartości pieniężnej. Według DKIS dla oceny skutków podatkowych zdarzenia, jakim jest uzyskanie instrumentów finansowych nie ma znaczenia, że w późniejszych okresach wartość tego składnika majątku może się zmieniać. Przemawiają za tym następujące argumenty: 1) powstanie obowiązku podatkowego po stronie podatnika wynika z uzyskania bez odpłatności składnika majątku, który w warunkach rynkowych nabywa się odpłatnie; 2) przychód z nieodpłatnego uzyskania instrumentów finansowych jest ustalany na moment uzyskania tych jednostek – a nie na cały okres ich posiadania przez podatnika; 3) zmiany wartości rynkowej dotyczą każdego niepieniężnego składnika majątku. Co więcej, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera przepisu szczególnego, który odsuwałby w czasie opodatkowanie problemowego przychodu do momentu umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych. DKIS podzielił stanowisko spółki co do skutków podatkowych na moment umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych, a zatem moment realizacji przez podatników praw z tych instrumentów. Z tytułu umorzenia jednostek uczestnictwa (wypłata środków z tytułu umorzenia/spieniężenia tych instrumentów) nie powstają po stronie Towarzystwa jako Zainteresowanego będącego stroną postępowania obowiązki płatnika, o których mowa odpowiednio w art. 32 i art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarówno w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., jak i w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. Niemniej w momencie umorzenia jednostek uczestnictwa po stronie Pracowników powstanie przychód z kapitałów pieniężnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Obowiązek płatnika, wynikający z treści art. 41 ust. 4 ww. ustawy w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., będzie ciążył na funduszu dokonującym odkupu jednostek uczestnictwa w celu ich umorzenia (Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania). Natomiast w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. dochód z umorzenia jednostek uczestnictwa jest opodatkowany według art. 30b ust. 1 pkt 5 a nie według art. 30a. Zatem w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. fundusz dokonujący odkupu jednostek uczestnictwa w celu ich umorzenia (Zainteresowany niebędący stroną postępowania) będzie zobowiązany do wystawienia informacji PIT-8C oraz przesłania jej podatnikowi i urzędowi skarbowemu. Zatem na funduszu, tj. Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania będzie ciążył obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i wniosła na powyższą interpretację skargę do tutejszego Sądu, zarzucając: 1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - dopuszczenie się przez Organ błędu wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 11 ust. 1 w zw. z ust. 2 i 2a ustawy o PIT oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 7-9 ustawy o PIT, polegającej na uznaniu, że przekazanie lub pozostawienie do dyspozycji jednostek uczestnictwa w ramach zmiennych składników wynagrodzenia powoduje u określonych osób objętych postanowieniami polityki wynagrodzeń, które wynikają z Rozporządzenia, powstanie przychodu z tytułu świadczeń w naturze związanego z ich zatrudnieniem w Towarzystwie, a w konsekwencji skutkuje zakwalifikowaniem ww. świadczeń jako przychodów ze stosunku pracy lub z tytułu działalności wykonywanej osobiście, - dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 32 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, poprzez zastosowanie wskazanych wyżej przepisów, co skutkowało uznaniem, że na Towarzystwie, w związku z przekazaniem pracownikom Towarzystwa zmiennych składników wynagrodzenia w formie jednostek uczestnictwa, ciążyć będą obowiązki płatnika związane z obliczeniem oraz pobraniem zaliczek na podatek dochodowy w związku z powstaniem przychodów z tytułu stosunku pracy lub z tytułu działalności wykonywanej osobiście u określonych osób objętych postanowieniami polityki wynagrodzeń bazującymi na Rozporządzeniu, - dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 2 oraz art. 32 i art. 64 ust. 3 w zw. z art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP, polegającej na niezastosowaniu powyższych przepisów skutkującym uznaniem, że wypłata jednostek uczestnictwa prowadzi do powstania przychodu z tytułu świadczeń w naturze u osób objętych postanowieniami polityki wynagrodzeń bazującymi na Rozporządzeniu, w sytuacji w której niezależnie od tego, ich późniejsze umorzenie przez te osoby powoduje powstanie przychodu z tytułu kapitałów pieniężnych, co w konsekwencji prowadzi do nieproporcjonalnego i nieznajdującego podstawy w przepisach prawa podwójnego opodatkowania tożsamego świadczenia; 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika oraz w konsekwencji przyjęcie wykładni prawa powodującej największe możliwe obciążenie podatkowe. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie Interpretacji, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przepisu art. 57a p.p.s.a. sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawnopodatkowa kwalifikacja wynagrodzeń wypłacanych Pracownikom, stanowiących jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych (instrumentów finansowych) określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów. Spór w sprawie niniejszej dotyczy również związanych z powyższym obowiązków skarżącej spółki i funduszu inwestycyjnego. W ocenie Skarżącej, przychód po stronie pracowników powstaje wyłącznie w momencie umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia. Innymi słowy – zdaniem Skarżącej – przychód po stronie pracowników powstaje wyłącznie w dacie otrzymania przez Pracownika pieniędzy lub w dacie postawienia pieniędzy do jego dyspozycji. Skarżąca stoi na stanowisku, że przychód ten stanowi przychód z kapitałów pieniężnych i podlega opodatkowaniu 19% stawką przewidzianą w art. 30a ust. 1 ustawy o PIT (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.) lub art. 30b ust. 1 ustawy o PIT (w stanie prawnym obowiązującym od 31 grudnia 2024 r.). W konsekwencji – w ocenie Towarzystwa – nie może ono pobrać zaliczki od wypłat dokonywanych na rzecz Pracowników, ponieważ to nie ono wypłaca środki pieniężne Pracownikom. Przy umorzeniu instrumentów finansowych, tj. w jedynym momencie, gdy dochodzi do powstania przychodu w analizowanym zdarzeniu przyszłym, to nie Skarżąca Spółka dokonuje wypłaty Pracownikom – podkreśliło Towarzystwo. W jego ocenie fundusze inwestycyjne – w tym Fundusz - do 31 grudnia 2023 r. były podmiotami wprost zobowiązanymi do wypełniania obowiązków płatnika, a od 2024 r. są zobowiązane do pełnienia funkcji informacyjnej na podstawie ustawy o PIT, t.j. do przedstawienia Pracownikowi PIT-8C, aby mógł on dokonać samoobliczenia podatku. Dyrektor KIS jedynie częściowo zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, tj. w zakresie skutków podatkowych w momencie umorzenia instrumentów finansowych. Stwierdził, że z tytułu umorzenia jednostek uczestnictwa (wypłata środków z tytułu umorzenia/spieniężenia tych instrumentów) nie powoduje powstania po stronie Skarżącej obowiązków płatnika, o których mowa odpowiednio w art. 32 i art. 41 ust. 1 ustawy o PIT zarówno w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. jak i w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. Zdaniem Dyrektora KIS w tej sytuacji obowiązek płatnika będzie ciążył na funduszu dokonującym odkupu jednostek uczestnictwa, na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy o PIT (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.). Natomiast w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. fundusz dokonujący odkupu jednostek uczestnictwa w celu ich umorzenia będzie zobowiązany do wystawienia informacji PIT-8C oraz przesłania jej podatnikowi i urzędowi skarbowemu. W ocenie organu także samo przekazanie pracownikom i wymienionym we wniosku osobom jednostek uczestnictwa mieści się w pojęciu przychodu z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W konsekwencji przekazanie tych przychodów przez skarżącą spółkę wiąże się z powstaniem po jej stronie obowiązków płatnika, o których mowa w art. 32 i art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. W ocenie Sądu stanowisko Dyrektora KIS jest nieprawidłowe przede wszystkim w odniesieniu do kwalifikacji podatkowej samego przekazania na rzecz pracowników i innych wskazanych we wniosku osób jednostek uczestnictwa. Jak trafnie podniosła Skarżąca, nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że Pracownik w momencie "przekazania" mu instrumentów finansowych (jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia odnosi definitywne przysporzenie. Zauważyć należy, że analogiczny spór do powyższego był przedmiotem rozpoznania przez sądy administracyjne m.in. w sprawach zakończonych wyrokami z 13 listopada 2019 r. o sygn. akt III SA/Wa 698/19, 29 listopada 2022 r. o sygn. akt III SA/Wa 581/22, 12 czerwca 2025 r. o sygn. akt III SA/Wa 607/25. Wskazać również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1609/20 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku WSA w Warszawie z 13 listopada 2019 r. w sprawie III SA/Wa 698/19. Skład orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje argumenty przedstawione w powyższych orzeczeniach za własne. Uznając, że przychód po stronie Pracowników powstaje już w momencie wydania im jednostek uczestnictwa organ odwoławczy odwołał się do treści art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W ocenie Sądu, stanowisko to jest błędne. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, za przychód uznaje się otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że dla rozpoznania przychodu konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków: 1) świadczenie musi mieć wymierną korzyść dla podatnika oraz 2) podatnik musi tę korzyść (świadczenie) otrzymać. Aby zatem stwierdzić powstanie przychodu konieczne jest ustalenie, że dane przysporzenie ma definitywny charakter. "Definitywność" przychodu zakłada jego bezzwrotność, trwałość i ostateczność, tak, że wpłacone środki uznawane są za należne podmiotowi je otrzymującemu, który może nimi swobodnie dysponować. Odnosząc powyższe do opisanego we wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Dyrektora KIS, że Pracownik już w momencie wypłacenia mu jednostek uczestnictwa (instrumentów finansowych) odnosi definitywne przysporzenie. Podkreślić należy – co jednoznacznie zostało przedstawione we wniosku – że na moment wypłaty jednostek uczestnictwa przysporzenie z nimi związane jest jedynie potencjalne, co trafnie akcentowała Skarżąca Spółka. Samo objęcie jednostek uczestnictwa lub certyfikatów inwestycyjnych nie powoduje powstanie przychodu u podatnika. Przychód ten może być zrealizowany w przyszłości, tj. w momencie umorzenia lub odkupu jednostek uczestnictwa lub certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz. Ze względu na zmienność wartości ww. instrumentów finansowych, faktyczna wartość przysporzenia po stronie Pracownika będzie znana dopiero w momencie ich umorzenia. Taki mechanizm rozliczania instrumentów finansowych powoduje, że wartość jednostek uczestnictwa w momencie ich umorzenia może być: 1) wyższa od wartości tych instrumentów obliczonej na podstawie ostatniej znanej wyceny dokonanej przed momentem wypłaty instrumentów Pracownikowi (zwiększenie wartości jednostek uczestnictwa), albo 2) niższa od wartości tych instrumentów obliczonej na podstawie ostatniej znanej wyceny dokonanej przed momentem wypłaty instrumentów Pracownikowi (zmniejszenie wartości jednostek uczestnictwa). Nie można też wykluczyć, że wypłacone jednostki uczestnictwa na moment przedstawienia ich do odkupu lub umorzenia będą posiadać znacznie niższą wartość od wartości potencjalnej jaką posiadały w dniu wypłaty, co może mieć miejsce ze względu na szereg zmiennych, zarówno zależnych jak i niezależnych od Towarzystwa, Pracowników oraz zarządzanego przez Towarzystwo Funduszu (np. w wyniku nietrafionych decyzji inwestycyjnych dotyczących aktywów danego funduszu inwestycyjnego lub w związku ze spadkiem efektywności inwestycji wynikającym z ogólnej sytuacji gospodarczej z uwagi na kryzys finansowy, krach na giełdzie, itd.). Dlatego też ustawodawca na mocy przywołanego wcześniej rozporządzenia powiązał wynagrodzenie określonych pracowników towarzystw funduszy inwestycyjnych właśnie z tą zmiennością. Co istotne, Pracownicy towarzystw funduszy inwestycyjnych po wypłaceniu im jednostek uczestnictwa (instrumentów finansowych), na podstawie znajdujących oparcie w przepisach rozporządzenia umowach zobowiązują się do tego, aby nie spieniężać wypłaconych instrumentów finansowych do momentu upływu odpowiednich okresów wstrzymania. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zostało wyraźnie zaznaczone, że wypłacone zmienne składniki wynagrodzenia podlegają okresowi wstrzymania. W okresie tym przedmiotowe składniki wynagrodzenia nie mogą być zbyte ani przedstawione do odkupu lub wykupu. Uznanie zatem, że po stronie Pracowników skarżącej powstaje w momencie wypłaty instrumentów finansowych jakikolwiek przychód do opodatkowania z tytułu świadczeń w naturze, jak słusznie zauważa skarżąca, mogłoby prowadzić do opodatkowania wartości, której Pracownik nie uzyskał i nie uzyska do momentu odkupu lub umorzenia, to jest najwcześniej po upływie określonych okresów wstrzymania. Ze względu na okres wstrzymania, prawa do spieniężenia instrumentów finansowych, z założenia nigdy nie będzie odpowiadać realnemu przysporzeniu, jakie w późniejszym okresie odniesie Pracownik i to nawet poprzez zastosowanie którejkolwiek z metod określania wartości świadczeń w naturze ujętych w art. 11 ust. 2 i 2a ustawy o PIT. Podsumowując, wartość przysporzenia będzie mogła być definitywnie określona dopiero na dzień przedstawienia instrumentów finansowych do odkupu lub umorzenia. Zgodzić się należy ze Skarżącą, że przyjęcie za Dyrektorem KIS jako wartości świadczenia w naturze ceny, jaką musiałby zapłacić Pracownik, aby samodzielnie nabyć te sporne jednostki uczestnictwa w warunkach rynkowych, oznaczałoby, że Pracownik musiałby wykazać jako dochód wartość, która nie będzie odpowiadać realnemu przysporzeniu, jakie uzyska w późniejszym okresie. Zauważenia też wymaga, że mimo, iż otrzymane przez Pracownika świadczenie w formie jednostek uczestnictwa związane jest z pracą świadczoną przez Pracownika na rzecz Towarzystwa, świadczenie to nie spełnia normy prawnej ujętej w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 7-9 ustawy o PIT, a tym samym nie może stanowić przychodu z tytułu świadczeń w naturze związanego z ich zatrudnieniem w Towarzystwie, a w konsekwencji skutkuje zakwalifikowaniem ww. świadczeń jako przychodów ze stosunku pracy lub z tytułu działalności wykonywanej osobiście, co słusznie podniesiono w skardze. W ocenie Sądu, jako trafne należy przyjąć zatem stanowisko Skarżącej, że na gruncie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego w niniejszej sprawie, nie sposób zakwalifikować wypłaty instrumentów finansowych jako przychodu z tytułu świadczenia w naturze. Przychody z kapitałów pieniężnych (zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT), powstają w momencie odkupu lub umorzenia jednostek uczestnictwa (instrumentów finansowych). Zdaniem Sądu, wadliwa wykładnia art. 11 ust. 1 ustawy o PIT skutkowała również niewłaściwą oceną co do zastosowania przepisów wskazanych w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o PIT, a w konsekwencji zakwalifikowanie przez Dyrektora KIS wypłaty jednostek uczestnictwa przez Skarżącą jako przychody pracowników ze stosunku pracy lub z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Skutkiem powyższego na Skarżącej nie będą zatem ciążyć obowiązki płatnika związane z przyznaniem lub wypłatą instrumentów finansowych wchodzących w skład zmiennych składników wynagrodzenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał za zasadne postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy polegający na dokonaniu niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 11 ust. 1 w zw. z ust. 2 i 2a oraz art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 7-9 ustawy o PIT, a także art. 32 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. W ocenie Sądu, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedstawionego do kontroli Sądu zagadnienia ma także zakaz podwójnego opodatkowania tożsamych wartości tym samym podatkiem, co słusznie było akcentowane przez Skarżącą zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak i w skardze. Kwalifikacja wypłaty oraz odkupienia lub umorzenia spornych instrumentów finansowych do dwóch źródeł przychodów, tj. przychodu ze stosunku pracy (lub z działalności osobistej) oraz przychodów z kapitałów pieniężnych, prowadzi w efekcie do podwójnego opodatkowania tego samego świadczenia. Z jednej bowiem strony organ stwierdza, że otrzymanie przez Pracownika instrumentów finansowych na moment ich wypłaty spełnia definicję nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 11 ustawy o PIT, a jednocześnie drugim momentem powstania przychodu podatkowego, tym razem ze źródła kapitały pieniężne, jest moment przedstawienia do odkupu lub umorzenia określonych instrumentów finansowych. Takie ujęcie powoduje, że wynagrodzenie Pracownika będzie opodatkowane ponownie, pomimo tego, że Pracownik już raz zapłacił daninę od "hipotetycznej" wartości związanej ze świadczeniem w naturze (chociaż nie przełożyło się ono na realne przysporzenie po jego stronie). Powyższe sprzeczne jest z zakazem podwójnego opodatkowania tożsamych wartości tym samym podatkiem, który to zakaz, w powiązaniu z szerszym kontekstem systemowym (wymagającym oceny przepisów regulujących opodatkowanie przychodów z tytułu zbycia instrumentów finansowych oraz rozliczania kosztów uzyskania przychodów), wynika również z norm konstytucyjnych i winien być uwzględniony przy dokonywaniu wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Przypomnieć należy, że na tle prawa podatkowego konstytucyjna zasada równości oznacza postulat zachowania równomierności w opodatkowaniu podatkami przez wprowadzenie powszechnego i proporcjonalnego opodatkowania. Powszechność opodatkowania oznacza opodatkowanie wszystkich podatników na tych samych zasadach (por. postanowienie NSA z 5 kwietnia 2011 r., I FSK 525/10). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok z dnia 22 maja 2002 r. sygn. akt K 6/02) i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 11 czerwca 2010 r., I FSK 972/09) wskazuje się, że podwójne opodatkowanie stoi też w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. W świetle powyższego w pełni zasadne okazały się postawione w skardze zarzuty naruszenia ww. przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że ma rację Skarżąca Spółka, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach sprawy przychód po stronie Pracowników powstanie wyłącznie w momencie umorzenia jednostek uczestnictwa. Z opisu stanu faktycznego wynika jednoznacznie (co też dostrzegł Dyrektor KIS), że świadczenie pieniężne wypłacane Pracownikom z tytułu umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych nie pochodzi od Skarżącej Spółki. To Fundusz dokonuje wypłaty środków. Zarówno Dyrektor KIS, jak i Skarżąca stoją zgodnie na stanowisku, że we wskazanych okolicznościach po stronie Skarżącej nie powstają obowiązki płatnika. Strony postępowania zgadzają się też, że we wskazanych okolicznościach po stronie Pracowników powstanie przychód z kapitałów pieniężnych, podlegający opodatkowaniu zryczałtowaną 19% stawką podatku dochodowego. Pogląd taki został zaprezentowany w ramach własnego stanowiska we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak i przez organ w interpretacji. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisu art. 2a O.p., gdyż przedstawiona wyżej argumentacja wskazuje, że w niniejszej sprawie nie istnieją wątpliwości uzasadniające stosowanie ww. przepisu. Wydając ponownie interpretację indywidualną, Dyrektor KIS zobowiązany jest do uwzględnienia wykładni przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu. Z uwagi na wskazane powyżej naruszenie przepisów prawa materialnego uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie 1) sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a.