III SA/Wa 502/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2022 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 czerwca 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) wpłynął wniosek M.W. (dalej: Skarżący, wnioskodawca, strona) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. 1.2. Zasadnicza wątpliwość Skarżącego dotyczyła odpowiedzi na pytanie czy opisana we wniosku działalność podejmowana przez Skarżącego pozwala na skorzystanie z tzw. "ulgi IP BOX" – tzn. opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową 5% - uregulowaną w art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Skarżący w złożonym wniosku oczekiwał stanowiska organu interpretacyjnego, czy działalność polegająca na tworzeniu przez Skarżącego programów komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f., a tym samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. 1.3. W ocenie organu Skarżący we wniosku nie przedstawił wyczerpująco okoliczności faktycznych, a brak ten powoduje, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w art. 14b §1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.). 1.4. Wezwaniem z 12 sierpnia 2022 r, nr [...] organ poinformował Skarżącego, że we wniosku nie przedstawił wyczerpująco okoliczności faktycznych, a brak ten powoduje, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w art. 14b §1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.). Organ wezwał Skarżącego o usunięcie wad wniosku, poprzez doprecyzowanie zawartego w nim opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Doprecyzowanie obejmowało wskazanie istotnych elementów z punktu widzenia przedstawionego w nim zagadnienia, m.in. do udzielenia odpowiedzi na pytania:" Czy w ramach wykonywanej działalności samodzielnie prowadził Pan, prowadzi Pan albo będzie prowadził Pan badania naukowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce?" oraz "Czy w ramach tej działalności samodzielnie prowadził albo prowadzi Pan prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ww. ustawy?" 1.5. Skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie z 12 sierpnia 2022 r. w piśmie z 19 sierpnia 2022 r. 1.6. Postanowieniem z [...] września 2022 r. nr [...], DKIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W ocenie organu stanowisko przedstawione we wniosku, uzupełnione o udzielone przez Skarżącego odpowiedzi na wezwanie z 12 sierpnia 2022 r. było nieprecyzyjne. W ocenie organu, pomimo wezwanie o udzielenie jednoznacznych odpowiedzi w taki sposób, aby przedstawiały okoliczności faktyczne sprawy, a nie wyrażały opinię Skarżącego o tych okolicznościach, Skarżący nie odpowiedział wprost na zadane w wezwaniu pytania. DKIS uznał, że odpowiedzi Skarżącego zawierają elementy, które są niespójne a ponadto Skarżący nie wyjaśnił szczegółowych okoliczności związanych z opisanym stanem faktycznym. W tym stanie wskazany opis pozostaje ogólny, niejasny, bez skonkretyzowanych i zindywidualizowanych elementów stanu faktycznego, których braki uniemożliwiają udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Organ – na podstawie opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego – nie miał możliwości potwierdzenia, czy podejmowana przez Skarżącego działalność stanowi działalność badawczo-rozwojową lub prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 38 w zw. z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 2. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, DKIS postanowieniem z [...] grudnia 2022 r. nr [...] organ utrzymał w mocy postanowienie z [...] września 2022 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przypomniał wyrażone w art. 14b § 3 O.p. wymogi w zakresie przedstawienia opisu stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ stwierdził, że niespójny, niejasny lub niekompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie może stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Prawidłowe opisanie stanu faktycznego stanowi ponadto niezbędny warunek spełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji – tj. funkcji gwarancyjnej. Obowiązek wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego spoczywa na wnioskodawcy. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nie usunął wskazanych w wezwaniu braków, a udzielone odpowiedzi sprowadzały się do przedstawienia własnej opinii Skarżącego co do przedmiotu skierowanych do niego pytań. Na podstawie udzielonych odpowiedzi organ nie jest w stanie ocenić (ze względu na wciąż istniejące braki w opisie szczegółowych elementów w stanie faktycznym) czy prowadzona przez Skarżącego działalność jest działalnością obejmującą prace rozwojowe i/lub jest działalnością badawczo-naukową. Brak jednoznacznego przedstawienia tych informacji uniemożliwia organowi potwierdzenie lub zakwestionowanie stanowiska Skarżącego w zakresie możliwości skorzystania z tzw. "ulgi IP BOX". W świetle powyższych ustaleń, uznając, że wniosek nie został skutecznie uzupełniony, DKIS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek – jako niespełniający wymogów z art. 14b § 3 O.p. nie mógł stanowić podstawy faktycznej dla wydania interpretacji indywidualnej. 3. W skardze na ww. postanowienie DKIS z [...] grudnia 2022 r. Skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) zarzucił jego wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, tj.: - art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14g oraz art. 14h w zw. z 169 § 4 O.p. poprzez pozostawienie wniosku Skarżącego bez rozpatrzenia, w którym organ bezpodstawnie przerzucił na Skarżącego ciężar interpretacyjny, co sugeruje treść wezwania, a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie; - art. 120 i art. 121 § 1w zw. z art. 169 § 4 O.p. poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne odnoszące się do preferencji IP BOX; - art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) przez naruszenie zasady równego traktowania obywateli, gdyż organ podatkowy wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależniania tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności. 3.1. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał m.in., że w jego ocenie zarówno we wniosku, jak i w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawił szczegółowy i kompleksowy opis stanu faktycznego zawierający wszystkie elementy pozwalające organowi na wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Skarżącego jego własne stanowisko przedstawione we wniosku dotyczyło wyłącznie w zakresie interpretacji przepisów definiujących rozwojowy charakter działalności, bowiem to do organu należy przeprowadzenie wiążącej oceny w tym zakresie. Skarżący wskazał, że zasadniczym powodem wystąpienia z wnioskiem do organu interpretacyjnego były właśnie wątpliwości Skarżącego co do kwalifikacji prowadzonej działalności jako działalności o charakterze rozwojowym (naukowo-badawczym). Organ nie dokonał oceny przedstawionego stanu faktycznego, przerzucając ciężar interpretacyjny na Skarżącego. Natomiast w ocenie Skarżącego, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego (szeroko powołanego w skardze) jednoznacznie wynika, że to organ powinien rozstrzygnąć przedstawione we wniosku wątpliwości interpretacyjne, nie zaś oczekiwać rozstrzygnięcia merytorycznej kwestii przez wnioskodawcę. Dodatkowo Skarżący nie zgodził się z organem, że w ramach postępowania o wydanie interpretacji organ nie był władny do dokonania wykładni przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o szkolnictwie wyższym i nauce, bowiem w ocenie Skarżącego wskazane przepisy tej ustawy należy traktować jako przepisy prawa podatkowego, ze względu na wyraźne odwołanie się do pojęć zdefiniowanych w tej ustawie w art. 5a ust. 38 u.p.d.o.f. 3.2. Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak również wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. 3.3. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 4. Skarga podlegała uwzględnieniu. 4.1. Na wstępie Sąd stwierdza, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. 4.2. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). 4.3. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Powołany przepis p.p.s.a. wskazuje, że dla uproszczonego trybu rozpoznania sprawy nie stoi na przeszkodzie wniosek strony o rozpoznanie jej na rozprawie. 4.4. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy zasadnie organ uznał, że Skarżący - pomimo wezwania - nie uzupełnił wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek należało pozostawić bez rozpatrzenia. 4.5. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do treści art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1-2 i 4 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. 4.6. Należy również przypomnieć, że postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można, w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Ze stanowiska wielokrotnie wyrażanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wynika, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej, organ podatkowy związany jest zakresem pytania sformułowanego przez wnioskodawcę w relacji do podanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną może się poruszać jedynie w ramach tego pytania i stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, które zakreślają przedmiot postępowania interpretacyjnego. 4.7. Odnosząc się do okoliczności sprawy niniejszej, w ocenie Sądu, Skarżący zasadnie twierdzi, że w realiach tej sprawy brak było podstaw do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że sprawy o zbliżonym stanie faktycznym były już przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu, (por. np. wyroki: z 25 stycznia 2022 r., III SA/Wa 2157/21 i III SA/Wa 2133/21; z 18 sierpnia 2022 r., III SA/Wa 2804/21; z 22 września 2022 r., III SA/Wa 2449/21; z 13 czerwca 2023 r., III SA/Wa 2752/22). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach oraz argumenty przemawiające za jego przyjęciem. Uwzględniając, że wymienione wyroki zapadły w tożsamym do rozpatrywanej sprawy stanie prawnym i faktycznym, sąd posłuży się argumentacją w nich przedstawioną w niezbędnym zakresie dla uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie niniejszej. 4.8. Ze złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wynika, że zagadnienie prawne nakreślone postawionymi pytaniami odnosiło się w pierwszej kolejności do kwestii możliwości uznania, czy podejmowana przez skarżącego działalność, polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 tej ustawy. Skarżący przedstawił we wniosku dokładny opis prowadzonej działalności, w szczególności charakter i efekty pracy, wskazując na podjętego przez niego wątpliwości, co do prawidłowości własnego stanowiska w zakresie spełnienia przesłanek do zastosowania w stosunku do tak opisanej działalności tzw. "ulgi IP BOX". 4.9. Organ skierował do skarżącego wezwanie o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego m.in. o wyjaśnienie czy w ramach tej działalności skarżący samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe (badania naukowe), o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce? 4.10. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę charakter i zadania interpretacji podatkowej, trudno uznać stanowisko organu za prawidłowe. Przyjęcie koncepcji organu prowadziłoby do podważenia sensu wydawania interpretacji podatkowych, w sytuacji, gdy sam wnioskodawca ma udzielić odpowiedzi na zadane przez siebie organowi pytanie. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., II FSK 1049/21 "W trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f." Stanowisko to sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. 4.11. Przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, jednak nie są całkowicie odrębne, niezależnie i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej (prac rozwojowych), odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować. Mimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa daninowego, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa (por. np. wyroki NSA: z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1193/11, z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 27/12, z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2981/11, z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1781/12, z 20 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2793/13, z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3028/14, z 18 lutego 2020 r. sygn. akt I FSK 16/19, z 3 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 525/19, z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 612/19, z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1556/19). 4.12. Zasadne było zatem żądanie przez skarżącego wydania interpretacji, czy świadczone przez niego usługi w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowią działalność badawczo-rozwojową (prace rozwojowe), skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem działalności badawczo-rozwojowej, a w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktach 39 i 40 tego artykułu, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej. Wobec tego kluczowa z punktu widzenia skutków podatkowych była ocena charakteru prowadzonej działalności na kanwie właśnie tej ustawy. Ze względu na bezpośrednie odwołanie się do tej ostatniej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i wyraźne wskazanie, że definicję tę należy rozumieć w konkretny sposób, tj. przedstawiony w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przedmiotowe zapisy są elementem systemu prawa podatkowego. Nie może ulegać wątpliwości, że powinny być rozpatrywane przez organ w kontekście oceny prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, skoro zakres wniosku do tego wprost nawiązuje. 4.13. Zdaniem sądu, ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził sporną kwestię, o którą wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, gdyby Skarżący nie przedstawił wystarczających okoliczności faktycznych do takiej oceny. Skoro Skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione we wniosku pytania. Od takiej oceny jednak się uchylił. To właśnie aspekt wykonywania przez Skarżącego działalności badawczo-rozwojowej wymaga w rozpatrywanej sprawie wyjaśnienia i interpretacji. Nie może on zatem zostać uznany jako element stanu faktycznego, którego podanie obciąża Skarżącego jako wnioskodawcę. 4.14. Uchylając się w okolicznościach kontrolowanej sprawy a priori od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 1 i 3 O.p. 4.15. W ocenie Sądu wniosek Skarżącego co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g w zw. z art. 169 § 1 O.p. 5. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. 5.1. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności uwzględni, że nie ma podstaw do żądania od Skarżącego, aby wskazał wprost, czy oprogramowanie jest tworzone przez niego w ramach prowadzonej działalności badawczo – rozwojowej (prac rozwojowych). 5.2. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a. 6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl