III SA/Wa 481/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Trochim – Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. I. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie interpretacji indywidualnej postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M. I. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

Skarżący M. I. pismem z 28 grudnia 2016r. wniósł skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie interpretacji indywidualnej. Pismem datowanym na 27 lutego 2017r. Skarżący, na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", cofnął skargę i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Stosownie do art. 60 p.p.s.a., cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie Skarżący pismem datowanym na 27 lutego 2017r. cofnął skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie interpretacji indywidualnej. Sąd nie znalazł okoliczności, które uzasadniałyby uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.