III SA/Wa 444/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z/s w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2019 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.676.2019.2.ŻR w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Skarżąca – I. Sp. z o.o. z/s w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 6 marca 2020 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie wysłane zostało na adres skarżącej spółki wskazany w skardze. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 30) wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało wydane przez operatora pocztowego osobie upoważnianej do odbioru przesyłki w dniu 13 marca 2020 r. Na dzień wydania niniejszego postanowienia powyższy brak formalny nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 P.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Wspomniany wyżej art. 29 P.p.s.a. nakłada zatem na skarżącego obowiązek wykazania umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, poprzez które należy rozumieć w sytuacji, gdy mocodawca jest osobą prawną, działającą przez swoje organy, przedstawienie dokumentu, potwierdzającego, że osoba wnosząca pismo procesowe (skargę w niniejszej sprawie) jest umocowana do reprezentacji osoby prawnej. W praktyce sądowej takim dokumentem będzie najczęściej odpis z właściwego rejestru sądowego. Powyższej wykładni nie zmienia treść przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 1500 ze zm.), normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w Rejestrze, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ww. ustawy. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 P.p.s.a. Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. (por. postanowienia NSA z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 75/18, z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt I FK 230/19, z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 28/20). W ocenie Sądu, istotne znaczenie ma to, że w ustawie P.p.s.a. ustawodawca nie zamieścił takiego przepisu, jak np. art. 68 § 2 K.p.c., który stanowi podstawę do tego, aby sąd na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego, do którego istnieje dostęp elektroniczny, ustalił sposób reprezentacji osoby prawnej. Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 422/19). Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Następnie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Przepis uchylający wszedł w życie w dniu 16 maja 2020 r., jednakże na mocy art. 68 ust. 6 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r., terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, które nie rozpoczęły biegu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od dnia 24 maja 2020 r. Z uwagi na fakt, że ostatni dzień siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi wypadał w sobotę 30 maja 2020 r., ostatnim dniem terminu na uzupełnienie braków był 1 czerwca 2020 r. (poniedziałek). Stosownie bowiem do art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie Skarżąca, mimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, nie uzupełniała tego braku.. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji