III SA/Wa 434/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 r. postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić S. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

S.B. (dalej jako "Skarżący") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przy czym nie można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia, dopóty dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracji. Oznacza to, że niezachowanie omawianego warunku dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez organ. Dopiero bowiem akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu tak złożonego środka zaskarżenia, przysługującego stronie w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1710/12, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 218/13, dostępne w CBOSA). Jak wynika z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383), dalej jako O.p., od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Stosownie do art. 221 § 1 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z art. 223 § 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że decyzja wydana w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub samorządowe kolegium odwoławcze to rozstrzygnięcie, które zapadło w związku ze wznowieniem postępowania – art. 244 O.p. – lub uruchomieniem trybu nieważności – art. 248 O.p. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2023 r., wydana na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i § 3, art. 247 § 1 pkt 3 oraz art. 248 § 1, § 2 pkt 1, art. 248 § 3 O.p. o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2020 r., nr [...] uchylającej w całości decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r. i ustalającej wymiar podatku na rok 2018. Organ ten wydając decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2020 r., działał nie jako organ odwoławczy, ale jako organ wyższego stopnia, orzekający w pierwszej instancji. Tym samym wydana przez SKO decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2020 r. jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Należy zauważyć, że SKO prawidłowo pouczyło Skarżącego, że od ww. decyzji służy prawo do wniesienia odwołania do SKO. Skarżący nie mógł zatem skutecznie złożyć skargi do tut. Sądu. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ podatkowy, bez wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tych okolicznościach, na podstawie art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.