III SA/Wa 4012/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2018 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2018 r.

Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego – K.K. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na urzędowym formularzu, który nie został wypełniony w sposób prawidłowy. Wobec powyższego Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz do udokumentowania sytuacji finansowej. Wobec tego, że Skarżący nie uzupełnił braków wniosku w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") zarządzono o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że bezzasadnie pozostawiono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, bowiem nie wezwano go w sposób prawidłowy do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do Skarżącego trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało zarządzenie z 27 lutego 2018 r. do złożenia wniosku w prawidłowej formie na formularzu PPF. Skarżący jednak wezwania tego nie wykonał. Jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest nieprawidłowość wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do nadesłania prawidłowo wypełnionego formularza PPF została doręczona Skarżącemu na adres wskazany w skardze i odebrana przez niego osobiście 12 marca 2018 r. Wobec powyższego referendarz sądowy prawidłowo uznał, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie, tj. nie nadesłał prawidłowo wypełnionego formularza PPF oraz dokumentów obrazujących jego sytuację finansową. Nadmienić należy, że Skarżący w swoim sprzeciwie nie wskazał na czym miała polegać wadliwość wezwania go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.