III SA/Wa 400/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 listopada 2017 r. Nr 0114-KDIP2-3.4010.232.2017.1.MC w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę.

E. S.A. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 listopada 2017 r. Z urzędowego poświadczenia doręczenia wynika, że interpretację doręczono pełnomocnikowi E. S.A. w dniu 30 listopada 2017 r. Pełnomocnik w dniu 8 stycznia 2018 r. (data nadania) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. interpretację indywidualną. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Stosownie zaś do art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Dodać jeszcze trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzuca wniesioną skargę. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, zaskarżona interpretacja indywidualna z dnia 24 listopada 2017 r. została przez ten organ przesłana na adres elektroniczny pełnomocnika Skarżącego i pod tym adresem doręczona w dniu 30 listopada 2017 r., stosownie do art. 46 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), stanowiącego, że w przypadku doręczania pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, czyli na urzędowym poświadczeniem odbioru, za które uważa się dane elektroniczne dołączone do doręczonego dokumentu lub połączone z tym dokumentem, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza ich zmiana jest rozpoznawalna. Zaskarżona interpretacja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję rozpoczął bieg dla Skarżącego w dniu 1 grudnia 2017 r. i upływał w dniu 30 grudnia 2017 r. Tymczasem Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do tut. Sądu w dniu 8 stycznia 2018 r., a więc już po terminie do jej wniesienia. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że doręczenie nastąpiło w dniu wskazanym w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (UPD), wygenerowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Organ w piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. wyjaśnił, z jakiego powodu nie można uznać daty 8 grudnia 2017 r. za datę doręczenia zaskarżonej interpretacji. Wskazano już wcześniej, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, stąd należało orzec jak w sentencji postanowienia.