III SA/Wa 387/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Hanna Filipczyk, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), asesor WSA Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. oddala skargę

Decyzją z [...] lutego 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS) orzekł o solidarnej odpowiedzialności J. P. (dalej Strona, Skarżący) wraz z drugim członkiem zarządu i spółką za zaległości podatkowe K. sp. z o.o. (dalej Spółka) w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2022 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021. (dalej DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że Spółka nie uiściła na rzecz Skarbu Państwa podatku od towarów i usług w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego m. in. za 08,10/2015 r., 06-10,12/2016 r. oraz 01-05,11-12/2017 r., co spowodowało powstanie z tego tytułu zaległości podatkowych. Termin zapłaty przez Spółkę podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. upłynął w dniu 25 stycznia 2017 r. Wobec uchylania się ww. Spółki od wykonania ciążącego na niej obowiązku, NUS w dniu [...] marca 2017 r. wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został przesłany do Spółki wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego, a następnie skutecznie doręczony w dniu 17 marca 2017 r. DIAS uznał więc, że warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 ustawy Op, został spełniony. DIAS wskazał, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki od [...] grudnia 2006 r. do [...]listopada 2017 r. (umowa spółki w formie aktu notarialnego z [...] grudnia 2006 r. Repertorium A nr [...] oraz pismo Strony dot. rezygnacji z [...] listopada 2017 r.). DIAS podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do majątku Spółki organ egzekucyjny podejmował liczne czynności egzekucyjne: próby zajęcia środków na rachunkach bankowych, zajęcia innych wierzytelności, które nie przyczyniły się do zaspokojenia przedmiotowej zaległości podatkowej (m. in. z powodu braku środków, zbiegu egzekucji, zaprzeczenie istnienia wierzytelności itd.). Z informacji pozyskanych przez organ egzekucyjny wynikało, że umowa o usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych Spółki przez Biuro Rachunkowe E. rozwiązana została przez biuro z powodu braku płatności. Organ egzekucyjny w toku postępowania wystosował również zapytania do organów administracji publicznej, celem ustalenia majątku Spółki. Spółka nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Bazie danych Ksiąg Wieczystych. Pomimo podjęcia przez organ egzekucyjny czynności zmierzających do pozyskania informacji o majątku zobowiązanej Spółki, a w rezultacie do wyegzekwowania zaległości - uznano, że prowadzone postępowanie nie doprowadziło do zrealizowania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Wobec powyższego, NUS postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki. DIAS wskazał następnie, że Spółka trwale nie wykonywała swoich zobowiązań, o czym świadczą powstałe zaległości wobec Skarbu Państwa, tj.: zaległości w podatku od towarów i usług za 08,10/2015 r., 06-10,12/2016 r. oraz 01-05,11-12/2017 r, wraz z należnymi odsetkami; Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych w łącznej kwocie 3.129.353,19 zł (kwota główna, odsetki, koszty upomnienia) za 03/2012 r., 05/2012 r. - 05/2019 r.; z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych w łącznej kwocie 723.599,06 zł (kwota główna, odsetki, koszty upomnienia) za 09/2012 r., 11/2012 r. - 05/2019 r.; z tytułu składek na Fundusz Pracy i FGŚP w łącznej kwocie 250.737,12 zł (kwota główna, odsetki, koszty upomnienia) za 08/2012 r. - 05/2019 r. Zdaniem DIAS, słusznie wskazał organ podatkowy pierwszej instancji, że najstarsza zaległość dotyczy należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie za 03/2012 r., kolejna za 05/2012 r. a kwota zaległości ulegała sukcesywnie zwiększeniu (w kolejnych okresach również o zaległości podatkowe wobec NUS). Z powyższego wynika, że drugim nieuregulowanym zobowiązaniem przez Spółkę była zaległość z tytułu składek na ubezpieczenie za 05/2012 r., której termin płatności upływał w dniu 15 czerwca 2012 r. Zatem Spółka stała się niewypłacalna z dniem 16 czerwca 2012 r., ponieważ był to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie kolejnego zobowiązania publicznoprawnego przez Spółkę. Powyższe ustalenia pokazują zaistnienie przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, z uwagi na trwałe niewykonanie przez Spółkę zobowiązań wobec dwóch wierzycieli: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Mimo istnienia obiektywnych przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki już w 2012 r., Strona, pełniąca w tym okresie obowiązki członka zarządu Spółki, nie dopełniła przedmiotowej czynności. W ocenie DIAS, organ podatkowy pierwszej instancji słusznie stwierdził, że powołanie się przez Stronę na aktywne działania jedynie związane z działalnością operacyjną Spółki nie wskazuje na nieznajomość stanu finansów zarządzanej Spółki i nie jest dowodem braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Skarżący wyprowadza ponadto błędne tezy i wnioski z przedłożonego do akt sprawy uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...]. Analizując przedmiotowy dokument DIAS wskazał, że w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że Strona nie zajmowała się sprawami finansowymi Spółki, bowiem była odpowiedzialna za logistykę, niemniej jednak miała ogólną wiedzę na temat kondycji finansowej Spółki, co jak podkreśla Sąd - sama przyznała. Strona również podpisywała roczne sprawozdania finansowe, zatem musiała wiedzieć, jak kształtują się zobowiązania Spółki. DIAS zauważył, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji, jak również w trakcie postępowania odwoławczego Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Op, poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, pomimo że prawidłowa jego wykładnia uwzględnia okoliczność faktycznego podziału obowiązków w strukturze organizacyjnej osoby prawnej oraz oceny stanu faktycznego w takich okolicznościach; 2. art. 116 § 2 Op, poprzez błędną wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu, że pełnienie obowiązków, o jakim mowa w tym przepisie, obejmuje rzeczywiste zajmowanie się sprawami spółki, a nie jedynie bierne piastowanie funkcji członka jej zarządu; 3. art. 120 Op, poprzez dokonanie wykładni przepisów art. 116 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 116 § 2 Op z pominięciem standardu wynikającego z orzecznictwa ETPCz do art. 1 Protokołu Nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z pominięciem zasady proporcjonalności; 4. art. 122 w z art. 188 Op, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wynikające z pominięcia konieczności czynienia ustaleń faktycznych na okoliczność faktycznego zajmowania się sprawami finansowymi spółki; 5. art. 124 w zw. z art. 210 § 4 Op, poprzez niewyjaśnienie w treści decyzji istotnych kwestii prawnych, to jest braku uzasadnienia, że skarżona decyzja nie narusza standardów konwencyjnych ochrony mienia oraz pozostaje proporcjonalna. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa). Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie organy orzekły, że Skarżący odpowiada solidarnie wraz ze Spółką za nieuregulowane zobowiązanie w podatku VAT za grudzień 2016 r. Decyzja ostateczna w tym przedmiocie została doręczona Stronie 5 grudnia 2022 r., zatem przed nominalnym upływem terminu przedawnienie rzeczonego zobowiązania. Na marginesie Sąd zauważa, że wobec Spółki były podejmowane liczne czynności egzekucyjne, które przerywały bieg terminu przedawnienia (vide art. 70 § 1 Op oraz art. 70 § 4 Op). Podkreślenia wymaga, że NUS orzekł o solidarnej odpowiedzialności Strony za zaległości podatkowe Spółki w dniu 2 lutego 2022 r. Nie można zatem stwierdzić, że przedawniło się prawo do orzekania w tym przedmiocie na podstawie art. 118 § 1 Op. Wreszcie, wszczęcie postępowania wobec Strony poprzedzało wszczęcie egzekucji administracyjnej do majątku Spółki. Organ pierwszej instancji nie naruszył zatem art. 108 § 2 pkt 3 Op. W niniejszej sprawie niespornym jest, że Skarżący pełnił funkcję w zarządzie Spółki od 28 grudnia 2006 r. do 30 listopada 2017 r., zaś termin płatności zobowiązania za grudzień 2016 r. upływał 25 stycznia 2017 r. Oczywistym jest zatem, że za jego kadencji upływał termin płatności przedmiotowego zobowiązania. Ponadto, z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2017 r. NUS wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został przesłany do Spółki wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego, a następnie skutecznie doręczony w dniu 17 marca 2017 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do majątku Spółki organ egzekucyjny podejmował liczne czynności egzekucyjne: próby zajęcia środków na rachunkach bankowych, zajęcia innych wierzytelności, które nie przyczyniły się do zaspokojenia przedmiotowej zaległości podatkowej (m. in. z powodu braku środków, zbiegu egzekucji, zaprzeczenie istnienia wierzytelności itd.). Z informacji pozyskanych przez organ egzekucyjny wynikało, że umowa o usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych Spółki przez Biuro Rachunkowe E. rozwiązana została przez biuro z powodu braku płatności. Organ egzekucyjny w toku postępowania wystosował również zapytania do organów administracji publicznej, celem ustalenia majątku Spółki. Spółka nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Bazie danych Ksiąg Wieczystych. Pomimo podjęcia przez organ egzekucyjny czynności zmierzających do pozyskania informacji o majątku zobowiązanej Spółki, a w rezultacie do wyegzekwowania zaległości - uznano, że prowadzone postępowanie nie doprowadziło do zrealizowania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Wobec powyższego, NUS postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że obie przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej zostały w tej sprawie spełnione. Tytułem przypomnienia należy wskazać, że członkowie zarządu spółek kapitałowych odpowiadają za zaległości, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich tej funkcji (art. 116 § 2 Op) jeśli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna (art. 116 § 1 Op). Wątpliwości Sądu nie budzą również okoliczności związane z zaistnieniem przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe spółki, przewidzianych w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Op. Z przepisów tych wynika, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej jeżeli: złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki; wniosku o ogłoszenie upadłości nie zgłoszono we właściwym czasie lecz ów członek zarządu nie ponosi za to winy; wskazano majątek spółki, z którego egzekucja pozwala na zaspokojenie zaległości przynajmniej w znacznej części. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie ziścił się warunek złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, czyli w terminie, który określają przepisy prawa upadłościowego. Organy, słusznie zresztą, stan niewypłacalności Spółki sytuują w 2012 r., kiedy to Spółka nie uregulowała drugiego zobowiązania wobec ZUS. Przedstawiony w zaskarżonej decyzji wykaz zaległości Spółki potwierdza, że nieuregulowanie zobowiązań w 2012 r. nie miało charakteru incydentalnego. Spółka generowała kolejne zaległości publicznoprawne, począwszy od 2012 r., aż do połowy 2019 r. W stanie prawnym obowiązującym w 2012 r. (kiedy Spółka stała się niewypłacalna) art. 10 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361 ze zm., dalej Pun) stanowił, że upadłość ogłaszało się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Na podstawie art. 11 tej ustawy: 1. Dłużnika uważało się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych; 2.Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważało się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczyły wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonywał. Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku spółek kapitałowych już samo zaprzestanie regulowania zobowiązań skutkowało wystąpieniem stanu niewypłacalności. Z kolei użyty w pkt 2 powołanego przepisu zwrot "uważa się za niewypłacalnego także wtedy" świadczy o tym, że art. 11 określał dwie niezależne przesłanki niewypłacalności, z których pierwsza w ogóle nie miała związku z aktualnym stanem majątkowym zobowiązanego. Innymi słowy, jeśli spółka kapitałowa nie regulowała wymagalnych zobowiązań to nawet jeśli miała środki finansowe lub majątek, z których mogła te zobowiązania wykonać, stawała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 pkt 1 Pun. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w kontekście przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 Op czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy określać na podstawie przepisów prawa upadłościowego, a konkretnie art. 21 ust. 1 Pun. Przepis ten stanowi, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Powyższy pogląd wspiera fakt, że członkowie zarządu, którzy ponoszą odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe spółek są osobami uprawnionymi do złożenia takiego wniosku. Co istotne uprawnienie to ma charakter samodzielny. Nie wymaga niczyjej zgodny, a także współdziałania z inną osobą. Na podstawie bowiem art. 21 ust. 2 Pun jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Skarżący, mimo narastającego zadłużenia takiego wniosku nie złożył. Nie przedstawił również okoliczności usprawiedliwiających jego zaniechanie w tym zakresie. Sąd zauważa, że w sprawienie zaistniała również ostatnia z wymienionych wcześniej przesłanego egzoneracyjnych. Skarżący w toku postępowania nie ujawnił majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie powstałych z mocy prawa zaległości publicznoprawnych. Wbrew poglądowi Strony należy stwierdzić, że żadne wewnętrzne ustalenia pomiędzy członkami zarządu spółki kapitałowej nie mogą ograniczać unormowanej mocą ustawy odpowiedzialności solidarnej za powstałe zaległości podatkowe. Treść art. 107 § 1 oraz art. 116 § 1 i 2 Op jest w tym względzie jednoznaczna. Członkowie zarządu spółek kapitałowych mają w związku z tym obowiązek orientowania się w sprawach spółki, a przede wszystkim w stanie ich zaległości publicznoprawnych. Nie można zaaprobować tezy, jakoby przyjęcie przez zarząd wewnętrznych ustaleń odnośnie zarządzania spółką powodowało, że część członków zarządu, niejako z automatu, nie ponosiłaby winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie. Każda z osób wchodzących w skład zarządu spółki kapitałowej winna w taki sposób dbać o własne interesy, aby nie dochodziło do sytuacji, w której, na własne życzenie, zostaje wyłączona z nadzorowania tak istotnych spraw jak regulowanie należności publicznoprawnych. Rację przyznać należało zatem organom, które słusznie nie uwzględniły argumentacji Strony w kwestii jej ograniczonych możliwości prowadzenia spraw Spółki. Skarżący dobrowolnie objął funkcję w zarządzie i z własnej woli wyłączył się z monitorowania jej bieżących spraw. Podkreślić należy bowiem, że na płaszczyźnie publiczno-prawnej jest zupełnie nieistotne w jaki sposób członkowie zarządu dokonali podziału obowiązków i kompetencji. Ów podział nie wyłączył ani nie ograniczył odpowiedzialności żadnego z nich za powstałe zaległości podatkowe oraz skutków niedopełnienia obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W złożonej skardze Strona istotny nacisk kładzie na wykazanie, że jako członek zarządu, który nie prowadził jej spraw finansowych nie może być pociągnięty do odpowiedzialności na zasadzie art. 116 Op. Jest to założenie na wskroś błędne i nieznajdujące oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Skarżący stara się wręcz stworzyć pojęcie członków zarządu o specjalnym statusie, czyli takich, który odpowiadają i takich, którzy nie odpowiadają za zaległości podatkowe spółek kapitałowych. Takiego podziału jednak nie ma. Osoby powołane w skład zarządu odpowiadają solidarnie wraz ze spółką za powstałe za ich kadencji zaległości podatkowe. Dotyczy to wszystkich członków zarządu, bez wyjątku. Strona wskazuje również, że odpowiedzialność za zaległości podatkowe winna dotyczyć tylko tych, którzy pełnią obowiązki, a nie tylko piastują funkcję członka zarządu. Skarżący pomija jednak, że analogiczny pogląd, prezentowany zresztą także w licznych judykatach sądów administracyjnych ma zupełnie inny kontekst i wykształcił się jako reakcja na zupełnie inne stany faktyczne. Otóż zdarzało się tak, że w spółkach (przeważnie zamieszanych w oszustwa podatkowe) dochodziło do składania rezygnacji przez członków zarządu, która to okoliczność pozostawała nieujawniona w stosunkach zewnętrznych, tj. nie następowało jej zgłoszenia do KRS. Mimo formalnej "ucieczki" zarządu ze Spółki osoby te dalej ją reprezentowały, składały deklaracje, podpisywały sprawozdania finansowe itd. Wówczas, oceniając status takich osób, należało uznać je za pełniące obowiązki członka zarządu mimo formalnej rezygnacji z pełnionego stanowiska. W ocenie Sądu, nie jest natomiast możliwa sytuacja odwrotna, tj. wyłączenie odpowiedzialności osób "nieaktywnych", czyli formalnie powołanych w skład zarządu spółki kapitałowej, lecz nie interesujących się jej sprawami, w tym w szczególności ich stanem zadłużenia. Wbrew temu co twierdzi Strona, nikt nie pozbawił jej prawa do kontrolowania stanu rozliczeń Spółki, kontrolowania jej zadłużenia oraz złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. A skoro tak, to Strona nie może twierdzić, że nie pełniła funkcji w zarządzie oraz, że wykazała, iż niezłożenie wniosku o upadłość we właściwym czasie nastąpiło bez jej winy. Sąd nie zgadza się w związku z tym z argumentem, że odpowiedzialność za zaległości spółek może wynikać wyłącznie z konkretnych działań członków jej zarządu. Jest bowiem wręcz przeciwnie. Odpowiedzialność ta dotyczy w istotnej części zaniechań, tj. zaniechań w regulowaniu podatków, analizowaniu sytuacji finansowej oraz w złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za to w jaki sposób kieruje spółką kapitałową. Jeśli owa spółka generuje zaległości podatkowe, to członek zarządu nie może tłumaczyć się tym, że kwestiami rozliczeń podatkowych w ogóle się nie interesował. Końcowo Sąd stwierdza, że decyzje organów obu instancji w żadnej mierze nie naruszają wspomnianych w skardze zasad ogólnych, w tym w szczególności zasady proporcjonalności. Byłoby wręcz niezrozumiałym, gdyby zarząd spółki kapitałowej swymi działaniami lub zaniechaniami doprowadzał do powstawania znacznych zaległości publiczno-prawnych, a następnie, mimo braku majątku w spółce, nie ponosił odpowiedzialności solidarnej wraz ze spółką. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty podniesione w skardze uznać więc należało za niezasadne. Nie stwierdziwszy zaś innych naruszeń prawa, które sąd administracyjny ma obowiązek brać pod uwagę z urzędu, należało uznać, że wniesiona skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa.