III SA/Wa 3557/17

Dnia 8 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

M.J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący w treści wniosku powołał się na istnienie ważnego interesu zobowiązanego, gdyż w jego ocenie wykonanie wadliwych postanowień spowoduje zagrożenie dla zdrowia i życia. Wskazał także, że ww. akt administracyjny oraz poprzedzającego go postanowienie organu I instancji zapadły w wyniku popełnienia rażących i oczywistych błędów, gdyż, nawet zakładając przekroczenie terminu do wniesienia zarzutów, organy winny rozpoznać pismo zobowiązanej jako wniosek o umorzenie postępowania w związku z nieistnieniem zobowiązania (k. 17). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). W ocenie sądu skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do ogólnikowego wskazania, że w rozpoznawanie sprawie wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje zagrożenie dla zdrowia i życia w związku z zajętymi środkami oraz warunkami życia zobowiązanego poniżej minimum egzystencji. Dalsza część uzasadnienia sprowadza się do równie ogólnikowo sformułowanych zarzutów co do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozważań na temat odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Należy podkreślić, że skarżący nie wskazał przekonująco okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz nie przedstawił stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie. W związku z powyższym nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Skoro zatem skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.