III SA/Wa 3452/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zgłoszonych zarzutów w przedmiocie zastosowanego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zarządza zwrot ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. P. kwotę 50 zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego.

P. P. (dalej zwany "stroną" lub "skarżącym") zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. odmawiające uznania zgłoszonych zarzutów w przedmiocie zastosowanego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. skarżący, reprezentowany przez doradę podatkowego cofnął skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wykluczające cofnięcie skargi, co oznacza, że wyrażona przez skarżącego wola cofnięcia skargi jest wiążąca. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi powoduje umorzenie postępowania sądowego. Ponieważ skarga została cofnięta przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a należało zwrócić stronie połowę uiszczonego przez nią wpisu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.