III SA/Wa 3436/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe.

M.K. (dalej "Skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS") z dnia [...] września 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2016 r., określającą Skarżącemu, z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Skarżący, po wyznaczeniu rozprawy na 22 listopada 2017 r., złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej też "P.p.s.a.". Wniosek swój uzasadnił tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. III SA/Wa 1599/16, uchylił ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Skarżący nadmienił, że wyrok ten nie jest prawomocny z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej przez DIS oraz przez Skarżącego. Podkreślił, że w jego ocenie niniejsza sprawa winna ulec zawieszeniu, gdyż dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1599/16. Wynika to z faktu, iż decyzja określająca zobowiązanie za 2010 r. stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. W roku 2010 Skarżący poniósł stratę podatkową, którą rozliczył w latach kolejnych, m.in. w roku 2011. Ta właśnie kwestia – istnienie straty w roku 2010 – jest zasadniczą okolicznością sporną w sprawie za rok 2011. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało przychylić się do wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania. Ustalić należy, czy - zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sądowej (za rok 2011) "zależy" od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, przy czym, jak stanowi ta ustawa procesowa, owa zależność może istnieć bez względu na kierunek rozstrzygnięcia. Innymi słowy – odpowiedzieć należy na pytanie, czy jakiekolwiek rozstrzygnięcie prawomocnego wyroku sądowego wydane w sprawie zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygnaturą III SA/Wa 1599/16, będzie miało wpływ na ocenę, czy decyzja zaskarżona obecnie, tj. w niniejszym postępowaniu za rok 2011, jest legalna lub wadliwa. Na tak postawione pytanie należy najpierw zauważyć, że – co jest warunkiem absolutnie koniecznym dla zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie sądowe w sprawie dotyczącej zobowiązania Skarżącego za rok 2010 zostało już wszczęte, sprawa więc zawisła w tut. Sądzie i otrzymała ww. sygnaturę III SA/Wa 1599/16. Ustawa procesowa stanowi przecież, że to "inne postępowanie" ma już się toczyć w dacie zawieszenia ("...innego toczącego się postępowania..."). Po drugie - wyrok w tej sprawie został już co prawda wydany w dniu 30 maja 2017 r., ale jest to wyrok nieprawomocny, albowiem obydwie Strony wniosły skargi kasacyjne do NSA. "Inne postępowanie" nadal się więc toczy – spór sądowy zawisł przed NSA. W końcu, po trzecie, wynik postępowania przed NSA rzutować będzie na ocenę, czy Sąd Wojewódzki prawidłowo zakwestionował legalność decyzji dotyczącej rozliczenia Skarżącego za rok 2010, a tym samym – z uwagi na oczywistą zależność rozliczenia za rok 2011, wynikającą z uwzględnienia przez Skarżącego w tym roku straty z roku 2010 – czy zgodna z prawem była decyzja za rok 2011, jako oparta na decyzji za rok poprzedni. Literalnie interpretowany art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wskazuje zatem, że – owszem – istnieje zależność pomiędzy wyrokiem, jaki wyda NSA w sprawie dotyczącej roku 2010, a oceną, jaka będzie musiała zostać podjęta w sprawie niniejszej, dotyczącej legalności decyzji za rok 2011. Inny argument przemawiający za zawieszeniem niniejszego postępowania sądowego wiąże się wyważeniem dwóch istotnych, ale konkurencyjnych w sprawie wartości – prawa do efektywnej ochrony sądowej oraz wymogu sprawności i szybkości postępowania sądowego. Otóż z jednej strony Sąd ma wzgląd na art. 7 P.p.s.a., tj. zasadę szybkości postępowania, wynikającą zresztą z konstytucyjnej wartości w postaci prawa do rozpoznania sprawy "bez nieuzasadnionej zwłoki" (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Zawieszenie postępowania sądowego ewidentnie opóźnia wydanie wyroku. Z drugiej jednak strony Sąd ma na uwadze wartość jednolitości orzecznictwa sądowego, a nadto zasadę, aby Skarżący doczekał się wyroku nie tyle "bez nieuzasadnionej zwłoki", ile raczej wyroku przede wszystkim zgodnego z prawem, i aby nie był zmuszony do odwoływania się do innych, dalszych procedur prawnych, gdyby ewentualnie prawomocny wyrok wydany w niniejszym postępowaniu sądowym przed Sądem Wojewódzkim pozostawał w sprzeczności wobec orzeczenia prejudycjalnego dla tej niniejszej sprawy, tj. orzeczenia wydanego za rok 2010. Taką inną procedurą byłoby oczywiście wznowienie postępowania podatkowego. Co więcej – istnieje niebezpieczeństwo, że w razie zapłaty przez Skarżącego podatku wynikającego z niniejszej decyzji za rok 2011 przy równoczesnym ewentualnym, prawomocnym oddaleniu skargi w niniejszym postępowaniu sądowym, odpadłaby możliwość wznowienia postępowania za ten rok z uwagi na upływ terminu przedawnienia (art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej). Pomimo wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji za rok 2010 nie istniałaby zatem możliwość wzruszenia decyzji za rok kolejny. Powyższe prowadzi do wniosku, że niniejsze postępowanie ma charakter ewidentnie wtórny i zależy od tego, czy w obrocie prawnym zaistnieje decyzja dotycząca ewentualnej straty za rok 2010, na którą Skarżący nie wniesie skargi do Sądu, albo co prawda skargę wniesie, ale w jej wyniku zostanie wydany prawomocny wyrok oddalający tę skargę. Zatem stan zawieszenia niniejszego postępowania powinien trwać nie tylko na czas zawisłości sprawy dotyczącej podatku za rok 2010 przed NSA (ewentualnie ponownie przed WSA, o ile wyrok w sprawie III SA/Wa 1599/16 zostanie zakwestionowany przez Sąd kasacyjny), ale także rozpatrywania sprawy przez Organy podatkowe, o ile zakwestionują one istnienie straty w roku 2010, którą Skarżący, na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie chciał rozliczyć w roku kolejnym. Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.