III SA/Wa 337/16

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 1/09/2017 r po rozpoznaniu wniosku P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia z [...]/11/2015 r. Nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014 r. p o s t a n a w i a odmówić Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona. 2) Skarżący P. B. wnioskiem zawartym na formularzu PPF (data 28/2017 r) i w piśmie z 1/8/2017 r., zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. Powołał się na złą sytuację materialną. Wskazał, że od 2016 r. nie ma żadnego źródła dochodu, jest na utrzymaniu rodziców, nie pobiera świadczeń z opieki społecznej, nie ma majątku Skarżący wykonując wezwanie urzędnika sądowego z 10/8/2017 r., wskazał, ze nie posiada rachunku bankowego, nie ma możliwości przedłożenia wyciągu z rachunku bankowego rodziców i partnerki, jest utrzymywany przez bliskich, rodzina nie pomoże mu pokryć kosztów postępowania. Nie podjął pracy zarobkowej z uwagi na bezrobocie, nie zabezpieczył środków na poczet sporów z tytułu rzekomego posługiwania się "pustymi fakturami". Nadto uznał, ze przedstawił już wyczerpujące i wystarczające informacje o swojej sytuacji materialnej. Nie przedłożył ani kalkulacji kosztów życia, ani dokumentów z których wynikałyby informacje o wysokości osiąganego przychodu w ramach działalności gospodarczej. Nie wyjawił też wysokości i zasad, jak też źródeł pochodzenia środków na poczet wynagrodzenia pełnomocnika. 3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od skargi kasacyjnej w kwocie niespełna 1100 zł w badanej przez urzędnika sądowego sprawie. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Strony Skarżącej może bowiem zmieniać się. Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, jednakże bez złożenia dokumentów wymienionych w wezwaniu z 10/6/2017 r., czyli bez konkretnych wartości liczbowych i "ekonomicznych" nie może – z korzyścią dla Strony – ocenić jej, gołosłownych bo nieuprawdopodobnionych, oświadczeń. Bez wątpienia Skarżący ponosi koszty podtrzymania egzystencji, jak tez koszty działania pełnomocnika. Nie znane natomiast są szczegółowe wielkości, jak też (szczegółowo) źródła, co uniemożliwia rzetelną ocenę sytuacji strony i podjęcie korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Nadto nieznane są powody niezabezpieczenia w trakcie prowadzonej działalności środków na poczet kosztów sporów, co – w świetle orzecznictwa NSA i Trybunału Praw Człowieka – uniemożliwia ich ocenę i, w konsekwencji – przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy jest zobowiązany uwzględniać w podejmowanych przez siebie rozstrzygnięciach, dorobek prawny. 4) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.