III SA/Wa 3334/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i 2015 r. postanawia odrzucić skargę.

I. sp. z o.o. z siedzibą w J. ("Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. Zarządzeniem, doręczonym w dniu 4 kwietnia 2018 r., po zakończeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, Skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 października 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100.000 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 13 kwietnia 2018 r. Skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2017 r. Od ww. postanowienia Skarżąca wniosła sprzeciw, po rozpoznaniu którego, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r. utrzymano zaskarżone postanowienie w mocy. Zarządzeniem z dnia 4 lipca 2018 r. wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 października 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W dniu 19 lipca 2018 r. Skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na dzień 25 lipca 2018 r., wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu. W rozpoznawanej sprawie wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia należnego wpisu od skargi w kwocie 100.000 zł w sposób prawidłowy. W powyższym zarządzeniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 9 lipca 2018 r. na wskazany przez niego adres. W związku z tym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 10 lipca 2018 r. i upłynął z dniem 16 lipca 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Z dokumentów księgowych wynika, iż do 25 lipca 2018 r. nie wpłynęła wpłata wpisu sądowego, co potwierdzone zostało notatką służbową z 25 lipca 2018 r. . W tym stanie sprawy należało uznać, że Skarżąca nie uiściła go w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu. Ponadto wskazać należy, że choć Skarżąca w zakreślonym do uiszczenia wpisu terminie, wystosowała kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to czynność ta - nawet dokonana w terminie wskazanym w wezwaniu do uiszczenia wpisu - nie mogła uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostała bez wpływu na bieg przewidzianego w P.p.s.a. terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tym miejscu zaakcentować należy, że ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia Sądu z 21 czerwca 2018 r., utrzymującego w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 15 maja 2018 r., wynika obowiązek zapłaty wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do wezwania do uiszczenia tej opłaty. Mając na względzie fakt, że w badanej sprawie wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany prawomocnym postanowieniem Sądu, a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg od 10 lipca 2018 r. tj. następnego dnia od daty doręczenia Skarżącemu wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 października 2017 r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł mieć wpływu na bieg terminu wskazanego w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego stwierdzić należy, że na Skarżącej ciążył - wynikający z prawomocnego postanowienia Sądu wydanego w przedmiocie prawa pomocy - obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą następcze czynności Skarżącej w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Pogląd taki znajduje poparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196 ; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153, postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 252/09 oraz postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienne procedowanie mogłoby natomiast doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.