III SA/Wa 3205/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę

Skarżący J. U., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się w dniu 8 maja 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "NUS") z wnioskiem o stwierdzenie i zaliczenie na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 341.213,00 zł pobranego przez płatnika, tj. V. Sp. z o.o. (dalej także jako "Spółka") z tytułu wypłaconych Skarżącemu odsetek od zwrotu pożyczki udzielonej V. Sp. z o.o. na podstawie umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r., która w przeświadczeniu Stron została wykonana. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r. Skarżący udzielił V. Sp. z o.o. pożyczki na kwotę 49.400.000,00 zł. Zgodnie z treścią ww. umowy w latach 2007 i 2008 Panu J. U. przysługiwały odsetki w wysokości 6% w stosunku rocznym. Skarżący wraz ze Spółką będąc przekonanym o wykonaniu umowy pożyczki wywiązały się ze swoich wzajemnych zobowiązań, tj. w szczególności V. Sp. z o.o. wypłaciła Skarżącemu przysługujące odsetki, a także jako płatnik pobierała i odprowadzała do właściwego urzędu skarbowego zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 19%. Organy podatkowe zakwestionowały wykonanie umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r,. lecz na żadnym etapie postępowania nie dokonały z urzędu zwrotu nadpłaty. Zdaniem Skarżącego, zryczałtowany podatek dochodowy pobrany przez V. Sp. z o.o. od wypłat dokonanych na rzecz Skarżącego, traktowanych jako wypłaty z tytułu odsetek od pożyczki, stanowi nadpłatę. NUS, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., odmówił stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. w kwocie 341.213,00 zł. Jego zdaniem, skoro Skarżący nie był uprawniony do otrzymywania odsetek od pożyczki (pożyczka nie została wykonana), to Skarżącemu nie przysługuje prawo do zwrotu zryczałtowanego podatku dochodowego zapłaconego przez płatnika (spółkę). Pobrany i wpłacony przez płatnika podatek nie stanowi dla Podatnika nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 O.p. W uzasadnieniu wskazał, że w decyzji z dnia 19 kwietnia 2013 r. w zakresie określenia wysokości straty poniesionej przez V. Sp. z o.o. za okres 1 stycznia 2008 r. – 31 grudnia 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. uznał, że Spółka nie ma prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 1.795.856,62 zł (odsetki - 1.454.644,54 zł i zryczałtowany podatek dochodowy od wypłaconych odsetek - 341.213,00 zł). Nadto, NUS nadmienił, że z wnioskiem o zwrot nienależnie zapłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od odsetek od pożyczki, która nie została wykonana, (korygując deklarację PIT-8AR z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 79 § 2 O.p.) miał prawo zwrócić się do organu podatkowego płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego, tj. V. Sp. z o.o. Skarżący w odwołaniu z dnia 20 lipca 2015 r. zakwestionował decyzję NUS z [...] czerwca 2015 r. w całości i wniósł o uwzględnienie odwołania w trybie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwanej dalej O.p.), względnie o uchylenie decyzji przez DIS i orzeczenie co do istoty poprzez wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. w kwocie 341.213,00 zł. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: - art. 72 § 1 i 2 O.p. polegające na uznaniu, że zryczałtowany podatek dochodowy za 2008 r. w kwocie 341.213,00 zł wpłacony nienależnie na konto Urzędu Skarbowego w D. nie stanowi nadpłaty Strony; - art. 75 § 1 i § 2 O.p. - polegające na uznaniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy wyłącznie podmiot działający jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego miał prawo zwrócić się do organu podatkowego z wnioskiem o zwrot nienależnie zapłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego. W ocenie Skarżącego, stanowisko organu pierwszej instancji, że Stronie nie przysługuje prawo do zwrotu zryczałtowanego podatku dochodowego, jest zaprzeczeniem treści art. 75 § 1 O.p. Skoro przepis ten dotyczy sytuacji, gdzie dany podmiot kwestionuje zasadność pobrania należności tytułem podatku przez podmiot uważający się za płatnika, to podmiot kwestionujący to pobranie jest uprawniony do żądania zwrotu nienależnie pobranej kwoty. Skarżący wyjaśnił, że w takiej sytuacji ani podmiot, który pobrał środki pieniężne tytułem podatku nie jest de facto płatnikiem w rozumieniu art. 8 O.p., ani podmiot kwestionujący pobraną należność nie jest de facto podatnikiem w rozumieniu art. 7 § 1 O.p., ponieważ brak jest "podatku". Skarżący wyjaśnił, że w 2008 r. V. Sp. z o.o. postawiła do dyspozycji Pana J. U. kwotę 1.795.856,62 zł odpowiadającą kwocie odsetek od udzielonej jej przez Stronę pożyczki w dniu 1 grudnia 2006 r., co zostało odzwierciedlone na koncie rachunkowym V. Sp. z o.o. i co wynika wprost z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...].04.2013 r. Nr [...] dotyczącej określenia wysokości straty poniesionej przez V. Sp. z o.o. za 2008 r. W konsekwencji środki pieniężne Strony w wysokości 1.795.856,62 zł zostały przekazane: w kwocie 1.454.643,62 zł bezpośrednio Stronie, natomiast w kwocie 341.213,00 zł na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w D.. Dlatego Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że wpłata środków pieniężnych Strony w wysokości 341.213,00 zł dokonana na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w D. nie stanowi nadpłaty, ponieważ nie jest żadnym z przypadków wymienionych w art. 72 O.p., a w szczególności w art. 72 § 1 pkt 2 Op. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwanej dalej O.p.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 30a ust. 1 pkt 1, art. 40, art. 41 ust. 1 -4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1991 r. Nr 80, poz. 350 ze zm., dalej jako "updof"). DIS wskazał, że z deklaracji rocznej w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2008 r. PIT-8AR V. Sp. z o.o., jako płatnik, wykazała kwoty pobranego zryczałtowanego podatku od odsetek od pożyczek (art. 30a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 updof), w łącznej kwocie 342.670,00 zł oraz kwotę pobranego zryczałtowanego podatku od dywidendy z tytułu dywidendy i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych (art. 30a ust. 1 pkt 4 updof) w kwocie 760.000.00 zł. Skarżący, wnioskiem z 8 maja 2015 r. zwrócił się do NUS o stwierdzenie i zaliczenie na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. m. in. nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. w kwocie 341.213,00 zł pobranego przez płatnika V. Sp. z o.o. z tytułu wypłaconych Stronie odsetek od zwrotu pożyczki udzielonej V. Sp. o.o. na podstawie umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r., która, w przekonaniu Stron została wykonana. W ocenie organu odwoławczego w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki zawarte w przepisie art. 75 § 1 O.p. uprawniające Skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W sprawie wystąpiło przekazanie środków tytułem podatku przez płatnika, i jak wynika z wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 8 maja 2015 r., kwoty te zostały wpłacone na rzecz organu podatkowego. Zatem za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie NUS, iż jedynie płatnik jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. DIS wskazał zarazem, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., z której wynika, że zakwestionowano faktyczne wykonanie umowy pożyczki przez Skarżącego na rzecz V. Sp. z o.o. a w konsekwencji również obowiązek jej zwrotu po stronie V. Sp. z o.o. i wypłaty z tego tytułu odsetek. Istotne znaczenie dla oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w świetle przepisów O.p. dotyczących nadpłaty ma ocena prawna czynności cywilnoprawnych dokonanych pomiędzy Skarżącym a V. Sp. z o.o., zawarta zarówno w ww. decyzji, jak i w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jego zdaniem, w wyrokach z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II FSK 583/11 (dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych V. Sp. z o.o. za 2007 r.) oraz z dnia 3 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2822/13 (dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych Skarżącego za 2007 r.) Naczelny Sąd Administracyjny przesądził faktyczny przebieg czynności cywilnoprawnych pomiędzy Skarżącym a V. Sp. z o.o. oraz prawomocnie zdecydował o jego skutkach w sferze prawa podatkowego podzielając ocenę prawną i ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe. W ocenie DIS, skutecznie zakwestionowano faktyczne wykonanie umowy pożyczki przez Skarżącego, jak również obowiązek jej zwrotu po stronie V. Sp. z o.o. We wskazanej wyżej decyzji określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., która bezpośrednio wiąże się z przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie stwierdzono, że wpłacona przez Spółkę Skarżącemu w 2008 r. kwota 24.954.644,54 zł nie stanowi zwrotu kapitału pożyczki ani też odsetek od pożyczki, a jest świadczeniem pieniężnym dokonanym bez podstawy prawnej, co kwalifikuje ją jako przychód z innych źródeł opodatkowany na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 updof (taka kwalifikacja prawna i podstawa opodatkowania została zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.). Skarżący nie był uprawniony do otrzymania należności, tj. świadczenia pieniężnego w postaci zwrotu pożyczki i odsetek od pożyczki, gdyż umowa pożyczki nie została wykonana (umowa pożyczki nie doszła do skutku między Stronami). Skoro w sprawie nie doszło do wykonania umowy pożyczki z dnia 1 grudnia 2006 r. w kwocie 49.400.000,00 zł (Skarżący nie przekazał na rachunek bankowy V. Sp. z o .o. kwoty 49.400.000,00 zł, ani też kwoty tej nie wpłacił do kasy Spółki), a tym samym po stronie V. Sp. z o.o. nie powstał obowiązek świadczenia pieniężnego w postaci zwrotu kapitału i odsetek na rzecz Podatnika. Skoro Skarżącemu nie przysługuje roszczenie o wypłatę ww. należności nie można uznać, że doszło do uszczuplenia Jego majątku w momencie zapłaty przez V. Sp. z o.o. zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłaconych "odsetek". Jeżeli Skarżący nie był uprawniony do otrzymania odsetek od pożyczki, to zapłacony przez V. Sp. z o.o. zryczałtowany podatek dochodowy nie może stanowić należności Skarżącego. W ocenie DIS, poprzez zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od "odsetek'" od pożyczki w kwocie 341.213,00 zł przez V. Sp. z o.o. Pan J. U. nie poniósł żadnego uszczerbku w majątku, gdyż w świetle wskazanych wyżej decyzji i orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzających, że umowa pożyczki nie została faktycznie wykonana. Podatnikowi nie należał się zwrot kapitału i odsetek, a co za tym idzie również podatku zryczałtowanego. Tym samym organ podatkowy nie był uprawniony do zwrotu kwoty 341.213,00 zł w oparciu o art. 76 § 1 O.p., który stanowi, iż nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. J. U. w skardze do Sądu zakwestionował w całości decyzję DIS i wniósł o uchylenie Decyzji DIS w całości oraz o zasądzenie od DIS na rzecz Skarżącego, zwrotu kosztów postępowania na podstawie Skarżący zarzucił naruszenie: a) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 193 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 75 § 1 O.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że sporna kwota zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 341.213 zł pobrana od Skarżącego (podatnika) i wpłacona przez V. sp. z o.o. (działającego w charakterze płatnika) na rachunek bankowy organu podatkowego nie stanowiła należności Skarżącego jak również, że Skarżący nie poniósł ekonomicznego ciężaru przekazania tej kwoty organowi podatkowemu. • art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w sytuacji, gdy organy podatkowe dysponują sporną kwotą od ponad siedmiu lat przy pełnej świadomości jej nienależności. Zdaniem Skarżącego, działania organów podatkowych doprowadziły do świadomego, nienależnego i bez podstawy prawnej wzbogacenia się państwa kosztem podatników. W konsekwencji, odmowa stwierdzenia nadpłaty, w sytuacji, gdy organy podatkowe nie dokonały wcześniej zwrotu nienależnych im kwot ani podmiotowi, który dokonał ich wpłaty (płatnikowi), ani podmiotowi, do którego one należały (podatnikowi) godzi w fundamenty demokratycznego państwa prawnego; b) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 72 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że nadpłata podatku uzależniona jest od wystąpienia uszczerbku majątkowego po stronie podatnika w sytuacji, gdy przyjęty w polskim systemie prawa model nadpłaty podatku dochodowego - wynikający z literalnego brzmienia art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej i potwierdzony w orzecznictwie sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego - jest niezależny od kwestii poniesienia bądź nie uszczerbku w majątku w związku z nienależnie zapłaconym podatkiem przez podatnika. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa ma związek z dokonaną w 2006 r. restrukturyzacją przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej (Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Usługowo-Handlowego "V." J. U.; dalej: PPUH V.). W ramach tej restrukturyzacji Skarżący przeniósł cały swój majątek do nowoutworzonej spółki z o.o., tj. do V. sp. z o.o. na podstawie dwóch niezależnych tytułów prawnych (umów zawartych tego samego dnia, tj. 1 grudnia 2006 r.), tj. Umowy wkładu oraz Umowy pożyczki. Skarżący oraz V., będąc przekonanymi o wykonaniu umowy pożyczki (tj. o przekazaniu przedmiotu pożyczki przez pożyczkodawcę pożyczkobiorcy), wywiązywali się ze swoich wzajemnych zobowiązań, tj. w szczególności V. wypłacała Skarżącemu przysługujące mu odsetki, a także - uważając się za płatnika - pobierała z tej kwoty i odprowadzała do właściwego urzędu skarbowego należny zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 19% - zgodnie z art. 41 ust. 1 i 4 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 1 updof Wyjaśnił, że organy podatkowe uznały, że m.in. wypłaty tytułem odsetek od pożyczki dokonane przez V. na rzecz Skarżącego nastąpiły bez podstawy prawnej, a jako takie powinny podlegać opodatkowaniu jako przychody z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 updof, a nie - jak pierwotnie przyjął V. - w trybie art. art. 30a ust. 1 pkt 1 updof Pomimo zakwestionowania wykonania Umowy pożyczki, organy podatkowe nigdy nie dokonały zwrotu ani na rzecz Skarżącego, ani na rzecz V. podatku wpłaconego przez V., a potrąconego wcześniej z kwot należnych Skarżącemu. W ocenie Skarżącego, istota sporu sprowadza się w zasadzie do rozstrzygnięcia, czy kwota 341.213 zł wpłacona przez V. na rachunek bankowy właściwego organu podatkowego należała do Skarżącego, czy nie. Zdaniem organów podatkowych, Skarżący nie poniósł żadnego uszczerbku majątkowego, gdyż w świetle wskazanych wyżej decyzji i orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzających, że umowa pożyczki nie została faktycznie wykonana, podatnikowi nie należał się zwrot kapitału i odsetek, a co za tym idzie również podatku zryczałtowanego. Natomiast w ocenie Skarżącego, kwestia wykonania Umowy pożyczki jest całkowicie irrelewantna dla oceny, który z podmiotów (Skarżący, czy V.) poniósł ekonomiczny ciężar wpłacenia przez V. na rachunek bankowy organu podatkowego spornej kwoty. W ocenie Skarżącego, twierdzenia organów podatkowych, jakoby Skarżący nie poniósł żadnego uszczerbku majątkowego wskutek przekazania organom podatkowym spornej kwoty nie uwzględniają istotnych okoliczności sprawy, tj. przekonania stron Umowy pożyczki, że V. działał jako płatnik podatku, a w konsekwencji, że w rzeczywistości rozporządzał pieniędzmi należącymi do Skarżącego; stoją w rażącej sprzeczności z księgami podatkowymi V., tj. w szczególności z zapisami na koncie nr [...] "Koszty operacji finansowych - wypłacone odsetki od pożyczki"; są nie do pogodzenia z wcześniejszym stanowiskiem organów podatkowych, które - badając księgi podatkowe V. (w ramach postępowania dotyczącego rozliczeń V. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.) - potwierdziły, że księgi te są rzetelne w całym zakresie, w tym również w zakresie zapisów dotyczących spornych wypłat. W ocenie Skarżącego, konsekwencją uznania go - w decyzjach w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. - za podatnika z tytułu wypłacanych mu kwot od - w ocenie organów podatkowych -"rzekomych odsetek" musi być stwierdzenie, że Skarżący ma również przymiot podatnika w odniesieniu do spornej kwoty 341.213 zł. To z kolei czyni Skarżącego podmiotem uprawnionym w sprawach nadpłat. Zwrócił uwagę na to, że organy podatkowe nie mogą wzbogacać się kosztem podatników. Niestety, w niniejszej sprawie nie sposób oprzeć się wrażeniu (patrząc na sprawę obiektywnie oczami podmiotu trzeciego, niezaangażowanego w zaistniały spór), że organy podatkowe wykorzystały zamieszanie wokół kwestii wykonania Umowy pożyczki i nienależnie wzbogaciły się. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: 1.Skarga okazała się niezasadna. 2. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. pobranego przez płatnika V. sp. z o.o. z tytułu wypłaconych Stronie odsetek od zwrotu pożyczki udzielonej V. Sp. z o.o. na podstawie umowy pożyczki z 1 grudnia 2006 r. W przekonaniu Strony umowa ta została wykonana. 3.Jako podstawę skargi Skarżący wskazał naruszenie art. 72 § 1 O.p. oraz naruszenie procedury, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 193 § 1 w zw. art. 72 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 75 § 1 O.p. 4. Zdaniem Skarżącego, błąd rozumienia art. 72 § 1 O.p. polega na uznaniu, że nadpłata podatku jest uzależniona od wystąpienia uszczerbku majątkowego po stronie podatnika. W jego ocenie, przyjęty w polskim systemie prawa model nadpłaty podatku dochodowego jest niezależny od kwestii poniesienia lub nie uszczerbku w majątku w związku z nienależnie zapłaconym podatkiem przez podatnika (s. 2 skargi, k 4 akt sądowych). 5. W ocenie DIS natomiast nie doszło do wykonania umowy pożyczki z 1 grudnia 2006 r., Skarżący nie przekazał ani na rachunek V. sp. z o.o., ani do kasy Spółki kwoty pożyczki: dlatego na Spółce nie ciążył (nie powstał) obowiązek zwrotu świadczenia i świadczenia wzajemnego (kwoty głównej wraz z odsetkami), a na Skarżącym nie ciążył obowiązek zapłaty zryczałtowanego podatku. Skoro bowiem Skarżący nie był podmiotem uprawnionym do otrzymania zwrotu pożyczki wraz z odsetkami, to nie był podmiotem zobowiązanym do zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego, ani tym bardziej podmiotem uprawnionym do uzyskania zwrotu podatku od świadczeń, do których nie był uprawniony. 6. W ocenie Sądu trafna jest kwalifikacja prawna dokonana przez organy podatkowe otrzymanego przez Skarżącego świadczenia do zakresu art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. (przychód z innych źródeł) jednakże nie wszystkie argumenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd podziela – o czym niżej. Kwestia ta pozostaje jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłata podatku ma miejsce, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa w ogóle nie powinno mieć miejsca - świadczenie nienależne, albo też świadczenie dłużnika podatkowego jest wyższe niż powinno to wynikać z treści obowiązującego prawa - świadczenie nadpłacone. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzeczeniu NSA z 11 grudnia 1998 r., I SA/Lu 1255/97, Temida (CD), Sopot 2003), gdzie stwierdzono, iż "Nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone - tzn. gdy rzeczywiście dokonana wpłata jest wyższa niż należna kwota zobowiązania podatkowego, jak i nienależnie uiszczone - tzn. gdy podatnik świadczy kwotę pieniężną, mimo że nie jest do tego zobowiązany lub też gdy w chwili dokonania świadczenia istniał tytuł prawny, lecz został następnie uchylony. Powstanie nadpłaty ma charakter obiektywny". Za "nadpłacony" uznać zatem należy taki podatek, który wynikał z obowiązku podatkowego określonego w ustawie podatkowej, jednakże uregulowany w wartości większej, niż wynikało to z przepisów określających elementy konstrukcyjne tego podatku, takich jak podstawa opodatkowania, stawki podatkowe, zwolnienia i zniżki. Natomiast za "należny" uznać należy taki podatek, który jest "przysługujący, należący się komuś lub czemuś" (Nowy słownik języka polskiego pod redakcją E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, str. 496). Zadeklarowana kwota zobowiązania podatkowego może być więc uznana za należną, przysługującą Skarbowi Państwa wówczas, jeżeli istniał obowiązek jej zapłaty przez podatnika. "Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad obowiązkowe jest nadpłatą" (L. Etel, [w:] C. Kosikowski, L. Etel. R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, str. 339). Zatem stwierdzenie przez organ podatkowy, czy w konkretnym przypadku powstała nadpłata wymaga porównania dwóch wielkości – kwoty, do której świadczenia podatnik istotnie był zobligowany czyli zobowiązania podatkowego i kwoty faktycznie wpłaconej. Dopiero gdy organ uzyska wiedzę jaka jest wysokość jednego z dwóch elementów koniecznych do porównania w celu stwierdzenia, czy nadpłata istnieje, tj. wysokość zobowiązania podatkowego będzie mógł wydać decyzję w sprawie nadpłaty. Przy czym wiedza ta może pochodzić z deklaracji podatkowej strony, jeśli organ nie kwestionował jej prawidłowości bądź z ustaleń organu podatkowego dokonanych w decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., z której wynika, że zakwestionowano faktyczne wykonanie umowy pożyczki przez Skarżącego na rzecz V. Sp. z o.o. a w konsekwencji również obowiązek jej zwrotu po stronie V. Sp. z o.o. i wypłaty z tego tytułu odsetek. Decyzja ta jest ostateczna i wniesioną przez Stronę skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – oddalił wyrokiem z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1406/15. Zaistnienie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w obrocie prawnym miało zatem dwojaki skutek. Po pierwsze, organ podatkowy uzyskał wiedzę konieczną do oceny, czy wystąpiła nadpłata w podatku zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., po wtóre musiał uwzględnić ten element wydając decyzję w przedmiocie wnioskowanej przez stronę nadpłaty. Zgodnie bowiem z art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Skoro organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe na wskazaną w decyzji kwotę, a decyzja ta jest ostateczna w toku instancji, to przesądza rozstrzygnięcie w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty za ten sam rok podatkowy. Nie budzi też wątpliwości, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok wyklucza możliwość stwierdzenia nadpłaty. Decyzje te wzajemnie się wykluczają. Rozstrzygnięcie bowiem spornych kwestii podatkowo-prawnym w ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego korzysta z domniemania zgodności z prawem. W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada trwałości decyzji ostatecznych (odnosząca się również do postanowień kończących postępowanie w sprawie). Jest ona wyrażona w art. 128 O.p., stosownie do którego decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. W doktrynie prawa podkreśla się również, że wprowadzono pojęcie "decyzji ostatecznej" do ustawodawstwa w celu "zapewnienia niezbędnej stabilizacji porządku prawnego". W orzeczeniu z dnia 18 listopada 2009 r., NSA podkreślał, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminacji decyzji wadliwych (wyrok NSA, II FSK 920/08, LEX nr 550106). W innym wyroku z dnia 16 marca 2011 r. NSA zauważał, że "określona w art. 128 O.p. zasada trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, służąca ochronie ogólnego porządku prawnego i chroniąca przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw w konsekwencji może prowadzić do nieważności decyzji dotyczących spraw już poprzednio rozstrzygniętych innymi decyzjami ostatecznymi" (wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II FSK 708/10, LEX nr 898004). Oznacza to, iż decyzja, posiadająca przymiot ostateczności, może być wzruszona wyłącznie w przewidzianym w ustawie trybie oraz w przewidzianych w niej przypadkach. Reasumując zaistnienie w obrocie prawnym decyzji określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w danym podatku, a więc przesądzającej, że za dany rok podatkowy powstało zobowiązanie podatkowe w wysokości wskazanej w decyzji wyklucza wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę za ten sam okres. Z tych wszystkich względów bezprzedmiotowe stają się dalsze rozważania w sprawie zarzutów podnoszonych w skardze związanych ze sporną umową pożyczki z 1 grudnia 2006 r. i jej konsekwencjami prawnymi oraz legitymacji Strony do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Jak już Sąd wskazywał wyżej kwalifikacja prawna tej umowy cywilnoprawnej oraz ocena stanu faktycznego były przedmiotem decyzji ostatecznej organu podatkowego, zaakceptowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1406/15, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2822/13 wydanym w stosunku do Skarżącego w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Z powyższego wynika, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany nie tylko decyzja ostateczną organu podatkowego, ale również zgodnie z art.170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(tj. Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwana dalej: " p.p.s.a." wyrokiem NSA z 3 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2822/13. Zgodnie z powyższym przepisem orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygniecie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Oznacza to, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia nie może być ona ponownie badana. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Niezależnie jednak od powyższego dla pełnego wyjaśnienia sprawy z uwagi na to, że Sąd nie podziela w całości argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej w W., co do legitymacji Skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, konieczne jest odniesienie się do istoty sprawy, w szczególności skutków podatkowych spornej umowy pożyczki. Na wstępie więc wskazać należy, iż Sąd w pełni podziela ocenę prawną prezentowaną w powoływanych orzeczeniach sądowych, dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2007r. wobec Spółki "V.", jak również w toku postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. prowadzonego wobec Skarżącego, którym z uwagi na tożsamość przedmiotową i podmiotową Sąd jest związany na podstawie art.170 p.p.s.a. Organy podatkowe w sprawach tych zgodnie przyjęły, że umowa pożyczki zawarta 1 grudnia 2006r. nie została wykonana i nie było podstaw do dokonywania przez Spółkę na rzecz Skarżącego wypłat środków pieniężnych tytułem zwrotu pożyczki, jak też tytułem odsetek od tej pożyczki. (por. wyrok z 9 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Rz 718/10, z 9 października 2012 r., sygn. akt II FSK 583/11, wyrok z 13 czerwca 2013r., sygn. akt I SA/Rz 59/13, z3 kwietnia 2015r., sygn. akt II FSK 2822/13, CBOSA). 9. Sąd wskazuje, że także w niniejszym postępowaniu Skarżący nie wykazał, na podstawie dokumentów zgromadzony w sprawie, by kwota 49.400.000,00 zł stanowiąca przedmiot umowy pożyczki została w rzeczywistości przekazana na konto lub do kasy Spółki. Dlatego, należy podzielić pogląd wyrażony w przywołanych orzeczeniach, zgodnie z którym kwota ta została jedynie wyodrębniona kasowo jako "zobowiązania" i wykazana w pasywach przedsiębiorstwa wniesionego aportem do Spółki. Środki pieniężne, jak i pozostałe składniki przedsiębiorstwa PPUH "V.", od dnia 1 grudnia 2006r. stanowiły własność Spółki – tytułem wniesionego aportu i nie mogły służyć realizacji zawartej odrębnie także w tym samym dniu umowy pożyczki pomiędzy Skarżącym a Spółką. 10. Konsekwencją dokonanej powyżej oceny prawnej tożsamych okoliczności faktycznych sprawy, także przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest konieczność stwierdzenia, że płatnik uiścił kwotę zobowiązania (podatkowego), które nie ciążyło na Skarżącym (podatniku), to Skarżący nie jest legitymowanym do występowania o zwrot podatku lub o stwierdzenie istnienia nadpłaty podatku. 11. Z treści art. 72 § 1, art. 73 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 1 O.p. wynika, że to podatnik albo płatnik mają prawo do (skutecznego) żądania zwrotu nadpłaty. W rozpoznawanej sprawie zarówno wykonanie umowy pożyczki z 1 grudnia 2006 r., jak i rola Skarżącego w tej umowie została przesądzona bezpośrednio w wyroku z 3 kwietnia 2015 r., II FSK 2822/13 (CBOSA) oraz z 9 października 2012 r., II FSK 583/11wydanym w stosunku do Spółki "V. " ze skutkiem dla niniejszego postępowania. Chociaż Spółce rzeczywiście przysługiwała wierzytelność wobec Skarżącego, to Spółka z tytułu umowy pożyczki zawartej 1 grudnia 2006r. nie była zobowiązana do dokonania zwrotu przedmiotu pożyczki na rzecz Skarżącego, albowiem Skarżący umowy tej nie wykonał. 12. Tym samym nie powstało też uprawnienie Skarżącego do uzyskania zwrotu podatku od świadczenia, które nie zostało w rzeczywistości – wykonane. Nieskuteczne musiało pozostać żądanie Skarżącego mające za podstawę istnienia umowę i świadczenie (pożyczkę), które, jak wskazano, nie zostało wykonane. W innym wypadku należałoby uznać za niewadliwe czynności podatnika oderwane nie tylko od istnienia i ważności (zgodności z prawem) kauzy, czyli prawnie istotnej przyczyny dokonania czynności, ale również skuteczność czynności prawnej w oderwaniu od skutków prawnych przewidzianych dla tej czynności przez ustawodawcę. 13. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 193 § 1 w zw. art. 72 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 75 § 1 O.p. nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zarzuty te są wyrazem odmiennej, od pożądanej przez Skarżącego, oceny materiału dowodowego sprawy przez organy podatkowe. W szczególności, zapisy w dokumentach rachunkowych, na koncie [...] "Koszty operacji finansowych-wypłacone odsetki" nie stanowią podstawy do uznania, ze Skarżącemu postawiono do dyspozycji również kwotę sporną 341213,- zł (oprócz 1454643,62 zł) i podstawy do stwierdzenia nadpłaty – o czym wyżej. 14. W ocenie Sądu, orzekanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa i z uwzględnieniem wskazań orzeczeń wydanych względem Skarżącego lub powiązanych z nim podmiotów gospodarczych (dorobku prawnego) nie powinno być uznawane za działanie będące wyrazem naruszenia art. 121 § 1 O.p., czy też przywołanych przepisów Konstytucji RP (art. 2 i art. 7). Jednym z podstawowych wyznaczników uwzględniania w orzecznictwie wskazań z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, czyli zasady demokratycznego państwa prawa i zasady praworządności jest przewidywalność orzeczeń sądowych wydawanych w podobnych sprawach i podobna kwalifikacja tych samych zdarzeń gospodarczych. W ocenie Sądu, działania organów podatkowych są wyrazem realizacji tych postulatów. 15. Sąd nie może przychylić się do poglądu Skarżącego o wzbogacaniu się organów podatkowych kosztem podatników (s. 12 skargi, k. 14 akt sądowych), co zostało Skarżącemu wyjaśnione tak w przywołanych orzeczeniach NSA. Przepisy prawa, zwłaszcza przepisy prawa podatkowego należy stosować, nawet jeżeli fakt ten nie skutkuje przysporzeniem po stronie podatnika. Przyczyny – i podstawa prawna - obciążenia podatnika zobowiązaniem w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. zostały Skarżącemu wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku z 26 lipca 2016 r., III SA/Wa 1406/15. Również przyczyny uznania umowy pożyczki za "niewykonaną" zostały wyjaśnione w przywołanych wyżej orzeczeniach, w tym wyrokach NSA, zaś odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2008 r. z tytułu podatku wpłaconego przez płatnika – w niniejszym postępowaniu. 16.Z tych powodów, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji