III SA/Wa 2881/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę

Pismem z dnia 25 sierpnia 2016r. M. F. (zwany dalej: "Strona", "Podatnik" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej: "SKO") decyzję z dnia [...] lipca 2016r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] maja 2009r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: SKO decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2008r., nr [...], w sprawie wymiaru dla M. F. podatku od nieruchomości na 2004 rok w kwocie 5.046 zł od nieruchomości położonej w W. przy ul. M. [...]. Strona wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję SKO z dnia [...] maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2010r., sygn. akt III SA/Wa 1367/09, umorzył postępowanie w sprawie zainicjowanej wniesieniem tej skargi z uwagi na cofnięcie skargi przez Stronę. Ponadto SKO decyzją z dnia [...] maja 2009r. o sygn. akt [...] uchyliło ww. decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2004 rok, należnego w kwocie 5.046 zł od nieruchomości położonej w W. przy ul M. [...] i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu ww. decyzji SKO wskazało, iż postępowanie dotyczy decyzji z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie 4.906 zł od nieruchomości położonej w W. przy ul. M. [...]. Zdaniem SKO, decyzja organu pierwszej instancji musi być uchylona, a postępowanie umorzone ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego z dniem 1 stycznia 2009r. Następnie w dniu 16 czerwca 2010r. do SKO wpłynął sprzeciw Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. od decyzji SKO z dnia [...] maja 2009r., nr [...]. W sprzeciwie Prokurator wniósł o wszczęcie z urzędu przez SKO postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji SKO jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj.: 1) art. 70 § 1 oraz w art. 68 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613) - zwanej dalej: "O.p.", polegającym na błędnej interpretacji zastosowania obu instytucji do prawidłowego oznaczenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego w oparciu o decyzję ustalającą wydaną w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p., przez przyjęcie, iż decyzja Prezydenta m. W. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego została wydana w terminie przewidzianym w art. 68 O.p., a zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 O.p. z dniem 1 stycznia 2009r., podczas, gdy norma art. 21 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 68 § 2 pkt 1 O.p. kreuje zobowiązanie powstałe w oparciu o decyzję wymiarową wydaną na podstawie art. 68 § 2 pkt 1 O.p., dla której zobowiązanie podatkowe powstało, bowiem decyzja je ustalająca doręczona została stronie przed upływem 5-letniego terminu jak w art. 68 § 2 pkt 1 O.p., zaś zobowiązanie podatkowe w terminie przewidzianym w przedmiotowej sprawie powstało z dniem doręczenia decyzji ustalającej, tj. dnia 16 grudnia 2008r. a termin płatności podatku upłynął z dniem 39 grudnia 2008r., zaś zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu przy prawidłowym zastosowaniu art. 70 § 1 O.p. z dniem 1 stycznia 2014r.; 2) rażące naruszenie zasad postępowania podatkowego wyrażonych w treści art. 120, 121 § 1 oraz art. 122 O.p., przez błędną interpretację zastosowanych instytucji art. 70 § 1 oraz art. 69 § 2 pkt 1 O.p., prowadzące do nieprawidłowego wyliczenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego w oparciu o decyzję wydaną w trybie art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 2 pkt 1 O.p.; 3) rażące naruszenie prawa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i umarzającej postępowanie wskutek błędnej interpretacji art. 70 § 1 oraz art. 68 § 2 pkt 1 O.p. i przyjęcie, iż zobowiązanie podatkowe w przedmiotowej sprawie przedawniło się z dniem 1 stycznia 2009r. podczas, gdy prawidłowa interpretacja obu przepisów prowadzi do wniosków przeciwnych wskazując wprost, iż zobowiązanie ulegnie przedawnieniu dopiero z dniem 1 stycznia 2014r., a zatem nie zaszły przesłanki do zastosowania wobec decyzji organu pierwszej instancji przepisu procesowego z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. SKO wszczęło następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2009r. nr [...]. Następnie SKO decyzją z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] stwierdziło nieważność swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] maja 2009r., nr [...]. Jako przesłankę stwierdzenia nieważności SKO wskazało art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji SKO z dnia [...] lipca 2011r. Następnie SKO po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2013r., nr akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący zaskarżył następnie decyzję SKO z dnia [...] marca 2013r. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję SKO z dnia [...] lipca 2011r. nr [...]. Następnie SKO rozpatrując ponownie sprzeciw Prokuratora oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] maja 2009r., nr [...], decyzją z dnia [...] września 2014r., nr [...], powtórnie stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., co oznacza, iż ww. decyzja z dnia 29 maja 2009r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 207 § 1 i § 2 O.p. i art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.p.o.l." Wskazany organ zauważył również, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r, poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skarżący wniósł następnie pismem z dnia 25 września 2014r. odwołanie od decyzji SKO z dnia [...] września 2014r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji podatkowego organu odwoławczego jest zasługą jego, a nie działania samego organu. Wskazał też, że stwierdzenie nieważności winno mieć miejsce w stosunku do obu decyzji SKO z dnia [...] maja 2009r. SKO po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2016r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia SKO zauważyło, że organ ten rozpatrując odwołania Skarżącego od decyzji Prezydenta m. W. ustalających wymiar podatku od nieruchomości za lata 2003 - 2004, wydał dwie decyzje datowane na dzień [...] maja 2009r., tj.: 1) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2004 rok, należnego w kwocie 5.046 zł od nieruchomości położonej w W. przy ul. M. [...], 2) nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2004 rok, należnego w kwocie 5.046 zł od nieruchomości położonej w W. przy ul. M. [...] i umarzającą postępowanie w sprawie. Z uzasadnienia decyzji nr [...] wynika, iż decyzja ta miała dotyczyć wymiaru podatku od nieruchomości na 2003 rok. SKO odnotowało również, że procesowym skutkiem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, była konieczność powtórnego procedowania przez ten organ w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nr [...]. SKO zwróciło też uwagę na związanie tego organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. wyroku Sądu. Następnie SKO powołało się na treść art. 247 § 1 O.p. wskazując, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie stanowi postępowania merytorycznego, w którym organ nadzoru rozpatrywałby co do istoty na nowo wszystkie okoliczności sprawy - tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie nadzorcze ma natomiast na celu stwierdzenie, czy występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, a w szczególności przesłanka rażącego naruszenia prawa z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. SKO wyjaśniło również w tym miejscu, że rażące naruszenie prawa, to nie jest każde naruszenie prawa, lecz takie jego naruszenie, które ma charakter wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny i musi tkwić w samej decyzji. SKO następnie zauważyło, że w postępowaniu zakończonym wydaniem przez ten organ decyzji z dnia [...] września 2014r. nr [...], od której Skarżący wniósł odwołanie, przedmiotem badania podstaw do stwierdzenia nieważności była decyzja SKO z dnia [...] maja 2009r. nr [...]. Zdaniem SKO, decyzja ta niewątpliwie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż była drugą decyzją rozstrzygająca tą samą sprawę podatkową (jak decyzja oznaczona nr [...]). Kwestię tą przesądził bowiem jednoznacznie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, stwierdzając, że ustalenie tej samej osobie wysokości zobowiązania podatkowego za tę samą nieruchomość, na ten sam rok podatkowy stanowi rażące naruszenie art. 207 § 1 i § 2 O.p. oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Dlatego też należało stwierdzić nieważność tej decyzji, co też SKO uczyniło w swojej decyzji z dnia [...] września 2014r. W tym stanie rzeczy SKO uznając, że zaskarżona odwołaniem decyzja tego organu z dnia [...] września 2014r. nr [...] odpowiada prawu, utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając jednocześnie, że powtórna analiza całokształtu sprawy pozwoliła na stwierdzenie, iż decyzja SKO z dnia [...] maja 2009r., nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. SKO uznało też, że takie rozstrzygniecie tego organu czyni też zadość dyrektywom płynącym z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, pozostając w zgodzie z treścią art. 153 p.p.s.a. W przywołanej na wstępie skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Skarżący wskazał, że organ nadzoru wydał dwie decyzje równocześnie rozstrzygające jedną sprawę podatkową dotyczącą ustalenia tej samej osobie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, co stanowi rażące naruszenie art. 207 § 1 i § 2 O.p. i art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Zdaniem Skarżącego, biorąc pod uwagę wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, i brak czynności ze strony SKO przez okres dwóch lat, niniejsza sprawa się przedawniła, w związku z czym podlega umorzeniu. Ponadto w związku z powołanym wyrokiem, stwierdzenie nieważności winno mieć miejsce w stosunku do obu decyzji SKO z dnia [...] maja 2009r. W piśmie z dnia 22 września 2016r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd wskazuje również, że z mocy art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają bowiem zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 2016r., II OSK 2971/14). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego (wyrok NSA z 10 listopada 2015r. sygn. II OSK 541/14). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a więc, gdy – przykładowo - gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (zob. wyrok NSA z 3 września 2008r., sygn. akt I OSK 1311/07), a także, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (wyrok NSA z 14 grudnia 2005r., sygn. II OSK 342/05). Tego rodzaju okoliczności, mogących skutkować odstąpieniem od związania oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, w zakresie, w jakim odnosiła się ona do kwestii podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2009r., nr [...], nie stwierdzono. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Skarżący twierdzi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powinno stwierdzić nieważność obu decyzji podatkowych z dnia [...] maja 2009r., oznaczonych odpowiednio numerami [...] i [...], ponieważ nakazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. twierdzi natomiast, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nadzorczego dotyczącego wyłącznie decyzji o numerze [...], a ponadto została wydana w warunkach związania organu z mocy art. 153 p.p.s.a. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13. Przypomnieć należy, że wydane zostały i doręczone Skarżącemu dwie decyzje podatkowe z dnia [...] maja 2009r. oznaczone odpowiednio numerami [...] i [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za ten sam lokal na 2004r. Decyzje te zostały wydane i doręczone jednocześnie (w tym samym dniu – 18 czerwca 2009r.). Sprawa ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009r., nr [...], w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt III SA/Wa 1367/09. Skarżący na rozprawie w dniu 28 czerwca 2010r. cofnął skargę, zaś Sąd postanowieniem z dnia 2 lipca 2010r. umorzył postępowanie w sprawie. Po tej dacie nie było wszczynane postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z kolei w odniesieniu do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2009r., nr [...], zostało wszczęte z urzędu przez SKO postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011r., nr [...], stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...] maja 2009r., nr [...], a następnie – w wyniku wniesienia odwołania przez Skarżącego - decyzją z dnia [...] marca 2013r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z [...] lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1073/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku z dnia 12 grudnia 2013r. stwierdził, że nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji o numerze [...] określona w art. 247 § 1 pkt 4 O.p., natomiast zaistniała inna przesłanka nieważnościowa - rażące naruszenie prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). Przedmiotem orzekania w sprawie rozstrzygniętej ww. wyrokiem nie była sprawa przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009r., nr [...]. Sąd stwierdza, że wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] maja 2009r., nr [...], nie mogło dokonać oceny istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności własnej decyzji o numerze [...]. Dokonując zaś oceny legalności decyzji o numerze [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze było zobligowane – z mocy ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013r. – do stwierdzenia nieważności tej decyzji wobec stwierdzenia rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu. Sąd wskazuje, że nie jest właściwy do rozpatrywania wniosku o rozwiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Sąd wskazuje również, że nie jest uprawniony w ramach rozpoznawanej sprawy do stwierdzenia przedawnienia i umorzenia podatku od nieruchomości na rok 2004. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadną.