III SA/Wa 2852/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 10/11/2017 r po rozpoznaniu wniosku L. z o.o. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...]/7/2017 r Nr [...] w przedmiocie uchylenia numeru identyfikacji podatkowej p o s t a n a w i a Odmówić spółce przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie

L. z o.o., na formularzu PPPr złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powołała się historię postępowania przed organami, w szczególności na to, że "nie mogła funkcjonować w obrocie gospodarczym już praktycznie od samego jej powołania, tym samym nie posiada środków uzyskanych z działalności celem pokrycia kosztów postępowania". W wykonaniu wezwania referendarza sądowego wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej, zaś koszty istnienia w obrocie prawnym i gospodarczym pokrywają wspólnicy, którzy dokonują wpłaty na jej rzecz w wysokości 400 zł miesięcznie. Z kwoty tej pokrywają rachunki telefoniczne i opłaty na ZUS. Załączyła, m.in., wyciągi z rachunku bankowego. Referendarz sądowy wskazuje, że jedyny wymagalny na tym etapie koszty sądowy wynosi 100 zł (wpis od zażalenia, o którym pouczono Stronę), zatem do obowiązku uiszczenia tej kwoty odnieść należy zasoby finansowe i zadeklarowane dochody Skarżącej. Niewskazane jest rozważanie zwolnienia Skarżącej od kosztów potencjalnie wymagalnych, ponieważ sytuacja finansowa Skarżącej może zmieniać się w czasie. Strona występująca na drogę postępowania sądowego powinna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku, uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bowiem kryterium finansowe (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 792/13, publ. LEX nr 1452809). Zdaniem referendarza sądowego, Skarżąca jest w stanie w niniejszej sprawie wygospodarować środki na wymagane w sprawie koszty postępowania, ponieważ dysponuje zadeklarowanymi miesięcznymi przychodami w wysokości 400 zł, tj w wysokości czterokrotnie przekraczającej koszt wpisu. Nadto, również z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że posiada środki, które może przeznaczyć na koszty działalności. Natomiast żadne z zadeklarowanych kosztów działalności, które Skarżąca ponosi, tj wydatki na telefon czy ZUS, nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed wydatkami z tytułu sporów sądowych. Mając to na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.