III SA/Wa 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2018 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie -

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił M.K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem referendarza sądowego, Skarżący nie wykazał, iż jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W szczególności Skarżący nie wykonał w pełni wezwania do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego. Nie wskazał i nie udokumentował wysokości wydatków (innych niż raty kredytów). Nie przesłał dokumentu potwierdzającego zakończenie działalności gospodarczej. Nie wskazał też wysokości wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru oraz tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Zdaniem referendarza sądowego Skarżący nie wykazał jakie jest źródło finansowania jego bieżących wydatków. Kwota rat spłacanych przezeń kredytów wynosi ponad 6.562 zł i nie koreluje ona z zadeklarowanym miesięcznym dochodem Skarżącego na poziomie 2.100 zł brutto. Z nadesłanych dokumentów nie wynika natomiast jakoby ze spłatą tych rat Skarżący zalegał. W sprzeciwie od powyższego postanowienia Skarżący wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego przedłożył on wszystkie dokumenty, które znajdowały się w jego posiadaniu, a które wskazywały na jego trudną sytuację finansową. Wskazał składniki swojego majątku w oświadczeniu oraz udokumentował wysokość uzyskiwanego przychodu z tytułu umowy o pracę. Przedłożył również dokumentację związaną z kredytem oraz zeznanie podatkowe. Zdaniem Skarżącego, w sposób bezsprzeczny udowodnił on, że jego zarobki z tytułu umowy o pracę nie są wysokie, przeciwnie do rat kredytów, które musi spłacać. Do dnia złożenia wniosku Skarżącemu udawało się regularnie spłacać należności, jednakże w przypadku konieczności uiszczenia opłat sądowych, nie będzie on w stanie utrzymać się bez dodatkowego zadłużenia. Dla Skarżącego koszty postępowania są nadmiernie wysokie i nie będzie mógł sobie na nie pozwolić, co skutkować będzie odrzuceniem jego skargi i brakiem rozpoznania sprawy przez Sąd wbrew konstytucyjnemu prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uwarunkowanie jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że spełnia przesłanki o których mowa w tym przepisie tj. wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając przedmiotowy sprzeciw Sąd wziął pod uwagę informacje zawarte we wniosku o prawo pomocy, a także dokumenty nadesłane przez Skarżącego w wykonaniu wezwania referendarza sądowego i na tej podstawie doszedł do przekonania, iż sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W sprzeciwie Skarżący wskazał, iż udaje mu się regularnie spłacać raty kredytu, natomiast nie odniósł się do słusznie zauważonej przez referendarza sądowego różnicy pomiędzy zadeklarowaną kwotą miesięcznego dochodu (2100 zł brutto) a kwotą obu rat kredytu (4.131,39 zł w Banku [...] oraz 2430,75 zł w Banku [...] – co łącznie daje kwotę 6.562 zł). Pozostaje to w sprzeczności z oświadczeniem Skarżącego o nieposiadaniu żadnych oszczędności oraz innego źródła dochodu poza wynagrodzeniem za pracę w wysokości 2100 zł brutto. Powyższe powoduje, iż Sąd nie ma wiedzy na temat jakie jest źródło finansowania bieżących wydatków Skarżącego i tym samym czy oświadczenie o bardzo trudnej sytuacji finansowej znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie