III SA/Wa 2735/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi E. sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę

Postanowieniem z [...] września 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS" lub "organ") utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w pierwszej instancji [...] lipca 2021 r. o odmowie wydania E. [...] spółce komandytowej z siedzibą w W. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu świadczonych usług w ramach indywidualnej działalności gospodarczej na rzecz spółki komandytowej. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że 30 stycznia 2021 r. do organu wpłynął wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez: zainteresowanego będącego stroną postępowania- E. [...] W. Spółka komandytowa (obecnie: E. [...] Spółka komandytowa, dalej: "skarżąca" lub "spółka") oraz zainteresowaną niebędącą stroną postępowania – A. K. We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, że zainteresowany będący stroną postępowania jest spółką komandytową, której przedmiotem działalności jest świadczenie pomocy prawnej. Drugim zainteresowanym, mającym uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym, jest wspólniczka spółki, będąca adwokatem i obecnie jednym z czterech komandytariuszy spółki (dalej także jako: "wspólnik"). Wspólnikami spółki są wyłącznie osoby fizyczne, będące polskimi rezydentami podatkowymi. Na podstawie umowy spółki, sprawy spółki są prowadzone przez komplementariuszy spółki. Dodatkowo, na mocy uchwały wspólników spółki, bieżący zarząd spółką mogą sprawować wspólnicy spółki będący komplementariuszami lub komandytariuszami, przy czym komandytariusze spółki mogą sprawować zarząd na podstawie udzielonej im prokury. Dla czynności przekraczających bieżący zarząd (określonych umową spółki lub uchwałą wspólników spółki), wymagana jest uchwała wspólników. Wspólnicy mają prawo do udziału w zysku spółki według zasad przyjętych w umowie i uchwałach wspólników. Wspólnicy będący komandytariuszami, uczestniczą w zobowiązaniach spółki wyłącznie do wysokości sumy komandytowej. W każdym miesiącu wspólnikom wypłacana jest zaliczka na poczet zysku spółki w bieżącym roku, w wysokości określonej uchwałą wspólników, na podstawie bieżących wyników finansowych spółki. Bez uprzedniej zgody wspólników, żaden ze wspólników spółki nie może świadczyć odpłatnie usług prawnych poza spółką. Odzwierciedlając ustalenia dotyczące zmian w zarządzaniu spółką i zmian w zakresie wkładów do spółki, wspólnicy planują zmiany w dotychczasowym brzmieniu umowy spółki. W zakresie ustaleń dotyczących zarządzania spółką, dotychczasowi komandytariusze staną się komplementariuszami, natomiast dotychczasowy jedyny komplementariusz stanie się komandytariuszem. W zakresie wkładów do spółki, zmiany w umowie spółki dotyczą pracy własnej wspólników spółki, która nie będzie stanowić przedmiotu wkładu do spółki. Wspólnicy będą nadal posiadać prawo do udziału w zysku spółki, według zasad przyjętych w umowie spółki i uchwałach wspólników. W każdym miesiącu wspólnikom będzie wypłacana zaliczka na poczet zysku spółki w bieżącym roku, w wysokości określonej uchwałą wspólników, na podstawie bieżących wyników finansowych. W wyniku opisanych zmian do umowy spółki, wspólnik stanie się komplementariuszem i straci status komandytariusza. We wniosku wskazano też, że wspólnik i spółka planują zawarcie umowy cywilnoprawnej, której przedmiotem będzie świadczenie przez wspólnika usług pomocy prawnej dla klientów spółki oraz innych usług związanych z obsługą klientów spółki (umowa). Umowa zostanie zawarta pomiędzy spółką a wspólnikiem w ramach indywidualnej działalności gospodarczej wspólnika, którą wspólnik prowadzi na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). W tym zakresie wspólnik będzie występował jako odrębny podmiot wobec spółki. Usługi świadczone przez wspólnika na podstawie umowy będą dokumentowane fakturami VAT wystawianymi dla spółki. W ramach umowy, wspólnik zobowiązany będzie do wykonywania usług (w tym usług prawnych) z należytą starannością, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, według swojej najlepszej wiedzy, przy uwzględnieniu profesjonalnego charakteru świadczonych usług, mając na celu osiągnięcie jak najlepszych rezultatów oraz biorąc pod uwagę interesy i dobre imię spółki. Mając na względzie specyfikę usług prawnych oraz konieczność świadczenia usług na rzecz klientów spółki mających siedzibę w różnych strefach czasowych, wspólnik będzie wykonywać usługi w czasie koniecznym dla ich prawidłowego świadczenia. Oznacza to, w szczególności dyspozycyjność wspólnika zarówno w standardowych godzinach pracy spółki (przedział czasowy pomiędzy godz. 9:00 a 18:00 w dni powszednie), jak również poza tymi godzinami. Wspólnik będzie wykonywać usługi objęte umową w wybranym przez siebie miejscu i czasie. Spółka będzie udostępniać wspólnikowi niezbędne do prawidłowego świadczenia usług urządzenia techniczne i środki, przy czym środki te i urządzenia będą wykorzystywane przez wspólnika w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z umowy. Dotyczy to również, choć nie tylko, korzystania z usług telefonicznych, Internetu, systemów IT oraz infrastruktury, jak też pomieszczeń biurowych w siedzibie Spółki. Wspólnik zobowiązany będzie do podporządkowania się reżimowi sanitarnemu w zakresie wymaganym przez obowiązujące przepisy prawa. Niezależnie od powyższego, z uwagi na bezpieczeństwo danych objętych m.in. tajemnicą przedsiębiorstwa spółki oraz jej klientów oraz mając na względzie przepisy o ochronie danych osobowych, wspólnik zobowiązany będzie do korzystania ze sprzętu oraz oprogramowania udostępnionego mu przez spółkę, w zakresie kontaktu ze spółką i jej klientami. Wspólnik będzie stosować się do polityki spółki, w tym w szczególności w zakresie kontroli ryzyka, konfliktu interesów oraz dokumentowania świadczonych usług. Wykonując usługi na podstawie umowy, wspólnik będzie pozostawał niezależny, zgodnie z profesjonalnymi wymogami świadczenia usług prawnych przez adwokatów. W szczególności, wspólnik nie będzie wykonywał usług pod kierownictwem innej osoby zatrudnionej przez spółkę. Powyższe nie wyklucza sytuacji, gdy w ramach realizacji poszczególnych projektów wyznaczone zostaną osoby koordynujące dany projekt, wobec których wspólnik zobowiązany będzie do zdawania relacji z postępów własnych prac w ramach danego projektu i dostosowania organizacji swojej pracy do potrzeb realizacyjnych takiego projektu. W pozostałym zakresie, wspólnik ma swobodę w wyborze czasu, miejsca i sposobu wykonywania usług na podstawie umowy. Za wykonanie usług na podstawie umowy, wspólnik będzie otrzymywać od spółki co miesiąc wynagrodzenie ustalone w umowie. Wspólnikowi nie będzie przysługiwało inne dodatkowe wynagrodzenie, m.in. z tytułu ponadnormatywnych obciążeń związanych z pracą w godzinach nocnych lub w weekendy. Spółka zobowiązuje się ponosić koszty związane z opłatami sądowymi, administracyjnymi, koszty tłumaczeń oraz inne koszty zewnętrzne, których poniesienie będzie konieczne dla prawidłowego wykonywania obowiązków wspólnika, wynikających z umowy. Wspólnik będzie ponosić wobec spółki odpowiedzialność za prawidłowe świadczenie usług na podstawie umowy, zgodnie z przepisami dotyczącymi odpowiedzialności zawodowej adwokatów, w tym w szczególności w zakresie odpowiedzialności za szkody wyrządzone podmiotom trzecim. Na podstawie przepisów dotyczących odpowiedzialności cywilnej adwokatów, wspólnik zobowiązany będzie do ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w następstwie działania lub zaniechania podczas świadczenia usług na podstawie umowy. W związku z wykonywaniem umowy, wspólnik będzie ponosić odpowiedzialność za opłacanie należnego od jego wynagrodzenia podatku dochodowego oraz składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczenia zdrowotne, w wysokości należnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. W szczególności oznacza to, że ustalone przez strony umowy wynagrodzenie (w kwocie netto bez VAT) nie ulegnie zmianie w przypadku wzrostu obciążeń publicznoprawnych, do których ponoszenia będzie zobowiązany wspólnik. Dodatkowo, wspólnik świadczący usługi na podstawie umowy, będzie ponosić ryzyko, że klient spółki nie zaakceptuje godzin przepracowanych przez wspólnika na jego rzecz, co wpłynie na wysokość wynagrodzenia wspólnika na gruncie umowy. Wspólnik będzie czynnym podatnikiem VAT. Wspólnik posiada odrębne od spółki numery REGON i NIP. Zakup usług od wspólnika będzie związany wyłącznie z działalnością spółki opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Działając na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2123; dalej; "ustawa zmieniająca"), spółka postanowiła, w drodze uchwały wspólników, przyjętej w dniu 18 grudnia 2020 r., że przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1128, dalej: "ustawa o PIT") oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. z dnia 18 sierpnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406; dalej: "ustawa o CIT"), w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do spółki oraz przychodów i kosztów związanych z uczestnictwem w spółce, począwszy od dnia 1 maja 2021 r. Oznacza to, że spółka uzyska status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dniem 1 maja 2021 r. (dalej: "Dzień Zmiany Sposobu Opodatkowania"). Począwszy od Dnia Zmiany Sposobu Opodatkowania, spółka będzie rozliczać podatek dochodowy od osób prawnych, według zasad określonych w art. 25 ust. 1 i ust. 1a ustawy o CIT, wpłacając na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych należnych za poprzednie miesiące. Wpłaty będą dokonywane w terminie do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego spółka będzie wpłacać w terminie do 20. dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Spółka nie będzie wpłacać zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie roczne i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że zainteresowana niebędąca stroną postępowania posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o PIT. Wyjaśniono też, że wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy zdarzenia przyszłego, które zaistnieje po przyjęciu planowanych zmian w umowie spółki. Stąd też, wypowiedzi zainteresowanej będącej stroną postepowania dotyczą funkcji zainteresowanej niebędącej stroną postępowania na gruncie zmienionej umowy spółki (to jest po uwzględnieniu planowanych zmian). Planowane zmiany w umowie spółki polegają w szczególności na tym, że zainteresowana niebędąca stroną postępowania obejmie funkcję komplementariusza spółki. Oznacza to, że w wyniku zmian w umowie Spółki zainteresowana niebędąca stroną postępowania: - utraci stanowisko komandytariusza spółki, które posiada w spółce na dzień złożenia wniosku o interpretację i na dzień odpowiedzi na wezwanie oraz - obejmie stanowisko (stanie się) komplementariuszem spółki. Mając na względzie powyższe, na gruncie zdarzenia przyszłego zainteresowana niebędąca stroną postępowania będzie pełniła funkcję komplementariusza spółki. W ramach funkcji komplementariusza spółki, zainteresowana niebędąca stroną postępowania będzie reprezentować spółkę zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 września 2020 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1526; dalej: "k.s.h."). Na gruncie art. 117 k.s.h. zasadą jest reprezentacja samodzielna przez każdego z komplementariuszy niepozbawionych prawa reprezentacji. Oznacza to, że na moment złożenia odpowiedzi na wezwanie, możliwe jest że zainteresowana niebędąca stroną postępowania będzie, po zmianie umowy spółki i przyjęciu funkcji komplementariusza, reprezentować spółkę samodzielnie. Reprezentacja spółki przez zainteresowaną niebędącą stroną w postępowania będzie dotyczyć wszelkich czynności sądowych i pozasądowych spółki. Dodatkowo, zainteresowana niebędąca stroną postępowania, wraz z pozostałymi komplementariuszami (oraz przy udziale komandytariusza w zakresie wymaganym przepisami Kodeksu spółek handlowych i umowy spółki), będzie prowadzić wewnętrzne sprawy spółki. Powyższe oznacza, że zainteresowana będzie, jako komplementariusz spółki, nawiązywać umowy z kontrahentami spółki, umowy z pracownikami i zleceniobiorcami spółki, będzie udzielać stosownych pełnomocnictw, rozwiązywać wewnętrzne sprawy spółki, uczestniczyć w zgromadzeniach wspólników spółki w celu podejmowania uchwał w sprawach określonych Kodeksem spółek handlowych oraz umową spółki (w tym między innymi w zakresie zaciągnięcia zobowiązania lub czynności prowadzących do odpowiedzialności spółki na kwotę przekraczającą kwotę określoną w umowie spółki, zmiany umowy spółki, zbycia przedsiębiorstwa spółki lub połączenia z innym podmiotem). Jako komplementariusz, zainteresowana będzie (wraz z pozostałymi komplementariuszami spółki) zapewniać sporządzenie rocznych sprawozdań finansowych zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami i w terminie określnym przez prawo. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania będzie ponosić odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat i wykonanie czynności objętych umową, którą planuje zawrzeć ze spółką. Wykonując czynności wynikające z planowanej umowy będzie ponosić ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością. Czynności wynikające z planowanej umowy, o których mowa we wniosku, nie będą wykonywane pod kierownictwem, w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego. Czynności wynikające z zawarcia planowanej umowy, pomiędzy zainteresowaną niebędącą stroną postępowania w ramach jej działalności gospodarczej a spółką nie będą odpowiadać (pokrywać się) z czynnościami, które zainteresowana niebędącą stroną postępowania lub co najmniej jeden ze wspólników wykonywała/wykonuje/będzie wykonywała w roku podatkowym w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy w spółce. W związku z powyższym opisem spółka zapytała: Czy czynności wykonywane przez wspólnika w ramach umowy należy zaklasyfikować jako pozarolniczą działalność gospodarczą, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 oraz art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego dochody z umowy wspólnik może opodatkować podatkiem liniowym 19% na podstawie art. 30c ww. ustawy (po złożeniu stosownego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania), a spółka nie będzie zobowiązana do pełnienia obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzenia wypłaconego wspólnikowi na gruncie umowy? Na podstawie art. 14r, art. 14b § 5b pkt 1, § 5c i § 5d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wystąpił do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku wspólnym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Na tle przedstawionego zagadnienia, Szef Krajowej Administracji Skarbowej 9 lipca 2021 r. wydał opinię, w której wskazał, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego, zawartych we wniosku wspólnym zainteresowanego będącego stroną postępowania oraz A. K., istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności, określonej w art. 119a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając na względzie przedstawiony we wniosku wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej opis zdarzenia przyszłego oraz ww. opinię wydaną przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 14r, art. 14b § 5b pkt 1 w związku z § 5c i § 5d Ordynacji podatkowej postanowieniem z 14 lipca 2021 r. odmówił wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 217 § 2 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h, art. 119a, art. 119c, art. 121 oraz art. 169 § 1 O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska uznającego, że z powodu sztuczności sposobu działania opisanego we wniosku w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że analizowane elementy zdarzenia przyszłego stanowią lub mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej; - art. 217 § 2 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h, art. 119a, art. 119c, art. 121 i art. 169 § 1 O.p., poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska uznającego, że z powodu istnienia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że analizowane elementy zdarzenia przyszłego stanowią lub mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej; - art. 217 § 2 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h, art. 119a, art. 119c, art. 121 i art. 169 § 1 O.p., poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska, uznającego, że z powodu tego, że osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych powodów czynności opisanych we wniosku, w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że analizowane elementy zdarzenia przyszłego stanowią lub mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej; - art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h, art. 119a, art. 119c oraz art. 121 O.p., poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wnioskiem, w sytuacji, w której Organ wydał wcześniej interpretację w tym samym stanie faktycznym co stan faktyczny opisany we wniosku; - art. 14b § 3 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14b § 5c, art. 14b § 5d, art. 121 oraz art. 169 § 1 O.p., poprzez stworzenie przez organ własnych (opisanych dalej w uzasadnieniu zażalenia) elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nieznajdujących miejsca w opisanym we wniosku przez zainteresowanych zdarzeniu przyszłym (ani w pozostałych wnioskach złożonych przez spółkę oraz spółkę i wspólników, objętych łączną oceną organu na podstawie art. 14b § 5d O.p.) oraz - art. 217 § 2 w zw. z art. 14b § 3, art. 14b § 5b pkt 1, art. 14b § 5c, art. 14b § 5d i art. 121 O.p., poprzez nieuwzględnienie przez organ niektórych elementów zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku (oraz w pozostałych wnioskach złożonych przez spółkę oraz spółkę i wspólników, objętych łączną oceną organu na podstawie art. 14b § 5d O.p.). Skarżąca działając w oparciu o treść art. 221, art. 222, art. 236 oraz art. 239 Ordynacji podatkowej wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., Dyrektor KIS działając jako organ drugiej instancji, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Dyrektor KIS przytoczył art. 14b § 1 i 2, art. 14c oraz art. 14r Ordynacji podatkowej, a także przepisy art. 119a i nast. Ordynacji podatkowej, dotyczące klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wskazał, że w interpretacji indywidualnej organ może ocenić wyłącznie "zwykłe" skutki podatkowe danej czynności prawnej opisanej w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). Nie może natomiast oceniać skutków tych czynności w kontekście art. 119a Ordynacji podatkowej, w tym przesądzić, czy w odniesieniu do rzeczywiście dokonanych czynności odpowiadających tym opisanym we wniosku właściwy organ zastosuje art. 119a ww. ustawy. W przypadku, gdyby okazało się, że rzeczywiście dokonane czynności, odpowiadające tym, których dotyczy interpretacja indywidualna, są unikaniem opodatkowania, interpretacja ta nie wywoła skutków ochronnych (art. 14na ww. ustawy). Dyrektor KIS uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji działał w ramach procedur obowiązujących w ramach postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie ściśle określonego przepisu (art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto, poddał kwestię zasadności swoich przypuszczeń odnośnie elementów zdarzenia przyszłego opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, z której wynika jednoznacznie, że również Szef Krajowej Administracji Skarbowej ocenił czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jako mogące stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 ustawy Ordynacji podatkowej. Dyrektor KIS uznał, tak jak organ w pierwszej instancji, że zmiana ról wspólników w Spółce polegająca na tym, że czterech dotychczasowych komandytariuszy stanie się jej komplementariuszami może być uznana za czynność, której co najmniej głównym celem jest uzyskanie korzyści podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych polegających na obniżeniu zobowiązania podatkowego poszczególnych dotychczasowych komandytariuszy z tytułu opodatkowania udziału w zyskach osób prawnych na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Mając już na względzie proporcję liczby wspólników spółki pełniących rolę komplementariusza do liczby komandytariuszy organ dostrzegł, że przeważająca część wypłacanego przez spółkę zysku będzie mogła być objęta przywilejem odliczenia wynikającym z art. 30a ust. 6a ustawy o PIT. Dyrektor KIS wskazał, że takie działanie jest także sztuczne w rozumieniu art. 119c § 1 ustawy Ordynacji podatkowej. Trudno bowiem przyjąć, że ww. zamiana ról wspólników w spółce ma inne względy gospodarcze, w sytuacji w której dokonała się ona równolegle do uzyskania przez spółkę statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Zdaniem Dyrektora KIS, działania wspólników spółki należy rozpatrywać w kontekście próby powrotu do sposobu rozliczeń podatkowych sprzed momentu uzyskania przez spółkę statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Jednym z tych działań jest zamiana ról wspólników spółki dająca możliwość skorzystania z przywileju wynikającego z art. 30a ust. 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w wyniku czego wyłączone zostaje dwukrotne opodatkowania dochodów uzyskanych przez spółkę. Ponadto, organ drugiej instancji uznał także, że dostrzegana korzyść podatkowa jest sprzeczna w tych okolicznościach z celem i przedmiotem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w dwóch aspektach. Po pierwsze, intencja tego przepisu sprzeciwia się takiemu jego zastosowaniu, na podstawie którego wydatek podatnika tylko formalnie służy do osiągnięcia przychodów, w sytuacji gdy wydatek nie jest gospodarczo uzasadniony, ponieważ podmiot odbierający wynagrodzenie (zainteresowana niebędąca stroną postępowania) jest równocześnie wspólnikiem podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, który dotychczas świadczył usługi pomocy prawnej na rzecz klientów w ramach tego podatnika. Po drugie, intencja tego przepisu sprzeciwia się takiemu jego wykorzystaniu, poprzez które hipotetyczny zysk podmiotu takiego jak spółka, który zostałby opodatkowany stawką 19% podatku CIT na poziomie spółki, zostaje zamieniony na wynagrodzenie wypłacane komplementariuszowi z tytułu umowy cywilnoprawnej, który dodatkowo może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z własną działalnością gospodarczą, w ramach której świadczy usługi na rzecz spółki jako pewnego rodzaju podwykonawca. W zakresie drugiego aspektu dostrzeżonej sprzeczności, występuje także sprzeczność z przedmiotem i celem art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zakresie w jakim przepis ten zostaje pominięty odnośnie hipotetycznego przychodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, który powstałby, został wypłacony zainteresowanej niebędącej stroną postępowania i opodatkowany na podstawie tego przepisu, gdyby nie zawarcie z nią umowy. Ponadto osiągnięta korzyść podatkowa jest sprzeczna z art. 30a ust. 6 ww. ustawy, ponieważ będzie ona uzyskiwać wynagrodzenie, od którego będzie mogła - w ramach własnej działalności gospodarczej - odliczyć koszty uzyskania przychodu. Takie rozwiązanie nie byłoby możliwe w sytuacji uzyskania przez zainteresowaną niebędącą stroną postępowania jako komplementariusza przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, ponieważ tego przychodu nie można pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu. W związku z powyższym, Dyrektor KIS uznał, że w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego w analizowanym wniosku wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej, w połączeniu z innymi złożonymi przez spółkę wnioskami o wydanie interpretacji indywidualnej, istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego istnieją obiektywne podstawy do przyjęcia, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj. omawiane czynności zostaną dokonane w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem przepisu ustawy podatkowej lub jej przepisu, a sposób działania jest sztuczny. W rezultacie, zdaniem organu odwoławczego, dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji ocena okoliczności sprawy była prawidłowa, co zostało potwierdzone w opinii Szefa KAS. Do dokonania tej oceny nie było konieczne - wbrew zarzutom spółki - wezwanie do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie wyjaśnień, co jest głównym powodem czynności opisanych we wniosku. Tym samym, Dyrektor KIS nie zgodził się z zarzutami podniesionymi w zażaleniu. Od powyższego postanowienia Dyrektora KIS spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 naruszenie art. 30a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 30a ust. 6 i ust. 6a w zw. z art. 5a pkt 28 lit. c) ustawy o PIT w brzmieniu po wejściu w życie art. 1 pkt 2 lit. a) pierwsze tiret ustawy zmieniającej poprzez przyjęcie, że przedmiotem lub celem powołanych przepisów jest: a) określenie warunków pomniejszenia o koszty podatkowe, przychodów osoby fizycznej, osiąganych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, b) konieczność zachowania określonego stosunku liczby komplementariuszy do liczby komandytariuszy w spółce komandytowej, w sytuacji, w której przedmiotem lub celem powołanego przepisu jest wyłączenie zasady podwójnego opodatkowania dochodów osiąganych przez spółkę komandytową w stosunku do komplementariusza tej spółki oraz tym samym, realizacja w pełniejszym wymiarze zasady równości wobec prawa podmiotów znajdujących się w porównywalnej sytuacji, to jest komplementariuszy spółki komandytowej ze wspólnikami innych spółek, w których ci wspólnicy ponoszą subsydiarną nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki; 1.2 naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, poprzez przyjęcie, że przedmiotem lub celem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jest wyłączenie możliwości zaliczenia przez spółkę komandytową do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez nią na gruncie umowy o świadczenie usług zawartej ze wspólnikiem, w sytuacji gdy przedmiotem lub celem tego przepisu jest określenie ogólnych warunków zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. 2. przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.3 naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt. 1, art. 14h, art. 119a oraz art. 119c Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie objętej wnioskiem i uznanie, że w sprawie objętej wnioskiem można uznać za uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego czyli: a) zmiany w istniejącym składzie wspólników spółki, w wyniku których czterech dotychczasowych komandytariuszy uzyskało status komplementariusza, a jedyny dotychczasowy komplementariusz uzyskał status komandytariusza, skutkujące, zgodnie z art. 30a ust. 6a ustawy o PIT prawem do wyłączenia wobec komplementariuszy zasady podwójnego opodatkowania dochodów osiąganych przez spółkę komandytową; oraz b) zamiar zakupu przez spółkę od zainteresowanej usług prawnych na podstawie umowy tzw. B2B, w wyniku czego, zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT powstałoby prawo spółki do zaliczenia wydatków z tej umowy do podatkowych kosztów uzyskania przychodów spółki; pomimo spełnienia warunków wyrażonych odpowiednio w art. 30a ust. 6a ustawy o PIT oraz art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, stanowią czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, to jest czynności mającej na celu zasadniczo osiągnięcie korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z przedmiotem i celem (odpowiednio) art. 30a ust. 6a ustawy o PIT oraz art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podczas gdy działanie skarżącej i zainteresowanej nie jest nakierowane na osiągnięcie korzyści sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy, a jest wyłącznie prawnie dopuszczalnym działaniem, podjętym w ramach relacji pomiędzy wspólnikami spółki oraz pomiędzy spółką i jej wspólnikami, które jest również uzasadnione gospodarczo; 1.4 naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h, art. 119a oraz art. 119c Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie objętej wnioskiem, w wyniku uznania, że w sprawie tej zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku stanowią czynność unikania opodatkowania, o której mowa w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, w której organ podatkowy: a) podjął rozstrzygnięcie wbrew obowiązującym przepisom art. 30a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30a ust. 6a ustawy o PIT oraz wbrew art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, przypisując powołanym przepisom przedmiot i cel niezgodny z ich faktycznym przedmiotem i celem; b) oparł analizę zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku na własnym urzędniczym wyczuciu i domysłach, wbrew rynkowym i gospodarczym realiom prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie doradztwa prawnego, w szczególności pomijając brzmienie przepisów art. 4b ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz art. 8 i 9 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych; c) dopuścił się manipulacji okolicznościami zdarzenia przyszłego opisanymi we wniosku, gdyż pominął elementy zdarzenia przyszłego opisane we wniosku, kreując przy tym elementy nieistniejące w opisie zdarzenia przyszłego zawartym we wniosku; d) nie dokonał analizy ogółu obiektywnych czynników stanowiących podstawę rozważanego we wniosku, uzasadnionego gospodarczo, rozwiązania polegającego na zakupie usług prawnych od zainteresowanej w sytuacji jednoczesnych zmian w spółce, w wyniku których czterech dotychczasowych komandytariuszy uzyskało status komplementariusza a jedyny dotychczasowy komplementariusz uzyskał status komandytariusza, lub dokonał tej analizy ale wyciągnął z niej błędne wnioski; e) błędnie utożsamił pojęcie korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu ze stratą budżetu państwa, przyjmując że jeśli wystąpi "strata ekonomiczna" budżetu państwa to jest to równoznaczne z wystąpieniem korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. 1.5 naruszenie art. 120 i art. 121 w związku z art. 14b § 5d Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 14b § 5d Ordynacji podatkowej w sytuacji, w której nie było podstaw do jego zastosowania. 1.6 naruszenie art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że sytuacja, w której: a) wspólnicy spółki (wyłącznie w ramach istniejącego składu osobowego) postanawiają o zmianach w zarządzaniu spółką poprzez powołanie dotychczasowych komandytariuszy do funkcji komplementariuszy, a dotychczasowego jedynego komandytariusza do funkcji komplementariusza oraz b) spółka podejmuje decyzję o zakupie od wspólników usług prawnych (w formule tzw. B2B), niezbędnych ze względu na przedmiot działalności spółki, stanowi uzasadnione przypuszczenie czynności unikania opodatkowania, o której mowa w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej. 1.7 naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt. 1, art. 14h, art. 119a oraz art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wezwania skarżącej, wnoszącej wniosek wspólny o interpretację podatkową, do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Powołując się na powyższe naruszenia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak również poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o wydanie przez organ interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W uzupełnieniu skargi spółka podtrzymała w całości argumentację zawartą dotychczas we wniosku, zażaleniu i skardze. Zaakcentowała, że w sprawie brak jest korzyści podatkowej sprzecznej z 30a ust. 6a ustawy o PIT, a także brak korzyści podatkowej sprzecznej z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wskazała na obowiązek organu interpretacyjnego w zakresie ustalenia, czy stopień szczegółowości opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o interpretację jest wyczerpujący, zarzucając, że organ tej powinności nie dopełnił. Zarzuciła też naruszenie przez organ odwoławczy art. 14b § 5e Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że stanowisko Szefa KAS, nie ma jedynie charakteru opinii, lecz jest wiążące dla organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie odmówił skarżącej wydania interpretacji z uwagi na – jak przyjął - istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy zawarte we wniosku o udzielnie interpretacji indywidualnej mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora KIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Analogiczne sprawy były już przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu, m.in. w wyrokach z 21 czerwca 2022 r., III SA/Wa 2733/21 i z 12 lipca 2022 r., III SA/Wa 2732/21. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w ww. wyrokach i sposób jego uzasadnienia, zaś w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentacją zawartą w uzasadnieniu drugiego z powołanych wyroków, przyjmując ją za własną. Przede wszystkim należy przytoczyć przepisy Ordynacji podatkowej normujące relacje między regulacjami dotyczącymi wydania indywidualnych interpretacji podatkowych, a regulacjami odnoszącymi się do klauzuli ogólnej obejścia prawa podatkowego. Tak więc, przypomnieć należy, że od 15 lipca 2016 r. ustawą nowelizującą do Ordynacji podatkowej dodano Dział IIIa Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, realizując tym samym wymogi wynikające z Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wprowadzenie do polskiego porządku prawnego klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania miało na celu uporządkowanie systemu prawa podatkowego, wyznaczając granice dopuszczalnej optymalizacji podatkowej oraz wzmacniając autonomię prawa podatkowego wobec prawa cywilnego. Należy zwrócić uwagę, że w procesie legislacyjnym wprowadzającym do polskiego porządku prawnego ogólną klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania dostrzegano niebezpieczeństwo, że ocenie organów, a następnie sądów administracyjnych, będą podlegały wnioski o wydanie interpretacji indywidualnych, z których treści będzie wynikać, że intencją wnioskodawcy jest uzyskanie oceny co do możliwości zastosowania w jego przypadku przepisów art. 119a-119f Ordynacji podatkowej. Jednocześnie z wprowadzeniem klauzuli ogólnej obejścia prawa podatkowego wprowadzono więc art. 14b § 5b i 5c Ordynacji podatkowej, tj. rozwiązania tamujące wydawanie interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego w określonych przypadkach. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (druk sejmowy nr 376 z 22 marca 2016 r., s. 41) regulacja ta ma chronić przed nadużywaniem systemu interpretacji indywidualnych w zakresie unikania opodatkowania, na które to zagrożenie uwagę zwrócono w rezolucji Parlamentu Europejskiego z 25 listopada 2015 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach (2015/2066 (INI)). Dla spraw unikania opodatkowania polski ustawodawca stworzył więc dostosowaną do ich specyfiki alternatywną procedurę opinii zabezpieczających (art. 119w-119zf Ordynacji podatkowej). Wskazuje się, że w celu zminimalizowania skutków związanych z wejściem w życie ogólnej klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania ustawodawca wprowadził instytucję opinii zabezpieczających, umożliwiających podatnikom poznanie stanowiska administracji podatkowej odnośnie do planowanych lub podjętych już transakcji, do których potencjalnie może znaleźć zastosowanie klauzula (vide: wyrok NSA z 27 listopada 2019 r., II FSK 81/18; orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca polski przyjął zatem dwie odrębne procedury - dla spraw unikania opodatkowania stworzył dedykowaną do ich specyfiki procedurę opinii zabezpieczających (art. 119w-119zf Ordynacji podatkowej), a dla spraw pozostałych - pozostawił instytucję indywidualnych interpretacji podatkowych. Opinia zabezpieczająca, w przeciwieństwie do pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, nie ogranicza się tylko do wykładni przepisów prawa podatkowego, ale ponadto ujmuje możliwość zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, uwzględniając też zawarte w tej klauzuli aspekty gospodarcze planowanych działań i relacje korzyści ekonomicznych, gospodarczych i podatkowych. Przedmiotem opinii nie jest ocena stanowiska wnioskodawcy, ale ocena, czy w okolicznościach przestawionych we wniosku istnieją przesłanki do zastosowania klauzuli (vide: wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., II FSK 2603/17). Jednocześnie z wprowadzeniem klauzuli ogólnej obejścia prawa podatkowego wprowadzono zmiany w art. 14b § 5b i 5c Ordynacji podatkowej, mające zapobiegać sytuacji, gdy w drodze indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zainteresowany będzie chciał uzyskać ocenę co do możliwości zastosowania w jego przypadku przepisów art. 119a -119f Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 14b § 5b ww. ustawy, Dyrektor KIS nie wydaje interpretacji w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji opartej na art. 119a tej ustawy. Obowiązany jest zwrócić się do Szefa KAS o wydanie opinii w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Przyjęto także, że ochrona prawna wynikająca z zastosowania się do otrzymanej interpretacji indywidualnej powinna być wyłączona wobec podmiotów, które świadomie układają stosunki prawne tak, aby unikać płacenia podatków (art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej). Wspomniano już powyżej, że jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (druk Sejmu VIII kadencji nr 376, str. 41), regulacja ta ma chronić przed nadużywaniem systemu interpretacji indywidualnych w zakresie unikania opodatkowania. Oceniając konkurencyjność obu tych postępowań należy stwierdzić, że uzasadnione przypuszczenie możliwości zastosowania art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, o którym mowa w art. 14b § 5b tej ustawy, implikuje spór prawny w zakresie wydania opinii zabezpieczającej lub wydania odmowy wydania opinii zabezpieczającej, których niewątpliwie nie wydaje się w postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ewentualna ocena możliwości zastosowania art. 119a § 1 ww. ustawy, dokonana w postępowaniu o wydanie opinii zabezpieczającej, nie stanowi przy tym decyzji podatkowej, może natomiast zostać potwierdzona w postępowaniu podatkowym, po zbadaniu przesłanek i włączeń odpowiedzialności podatkowej, wynikających z całości odpowiednich przepisów normujących klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania (por. wyrok NSA z 21 marca 2018 r., II FSK 3819/17). Skoro konkretyzacja zastosowania art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej może nastąpić w zastrzeżonym trybie związanym z wydaniem decyzji przez właściwy organ, to nie może być równocześnie przedmiotem postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Jak wynika z przedstawionych regulacji, również ustawodawca nie zakładał konkurencyjności tych trybów postępowania. Zatem stwierdzenie, jak tego wymaga art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, że istnieje uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a tej ustawy, stanowi przeszkodę do wydania indywidualnej interpretacji tej wagi, że organ interpretacyjny powinien odmówić jej wydania. Wprowadzenie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej oznacza, że każdy wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji powinien być w pierwszej kolejności zbadany przez organ interpretujący pod kątem dopuszczalności wydania interpretacji z uwagi na możliwość wydania w odniesieniu do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia prawnego decyzji z art. 119a ww. ustawy. Podkreślić należy w tym miejscu należy, co wynika z przepisu, a także co akcentuje orzecznictwo sądów administracyjnych, że odmowę wydania interpretacji uzasadnia wyłącznie uzasadnione przypuszczenie, że decyzja taka może zostać wydana (por. np. wyrok NSA z 19 lutego 2020 r., II FSK 928/18; czy wyrok WSA w Warszawie 18 marca 2020 r., III SA/Wa 1234/19). Uzasadnione przypuszczenie to prawdopodobieństwo zajścia określonej sytuacji oparte na obiektywnych racjach, poparte zbiorem argumentów, motywów, pobudek; coś ma swoje uzasadnienie, jeśli jest oparte na pewnej podstawie, coś tłumaczy się w określony sposób (por. Słownik języka polskiego, opracowanie: L. Drabik, A. Kubiak-Sokół, E. Sobol, L. Wiśniakowska, PWN 1996). Organ interpretacyjny odmawiając wydania interpretacji musi zatem dysponować informacjami wynikającymi z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), na podstawie których może przyjąć, że możliwość wydania decyzji stwierdzającej unikanie opodatkowania jest oparta na konkretnych informacjach, a nie domysłach czy wyczuciu organu, względnie całkowitym pominięciu niektórych przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 119a Ordynacji podatkowej. Warunkiem odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o postanowienia art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka wydania decyzji w oparciu o art. 119a Ordynacji podatkowej (także wyrok NSA z 20 grudnia 2019 r., II FSK 639/18). Argumentację tę Dyrektor KIS powinien w pierwszej kolejności przedstawić w piśmie kierowanym do Szefa KAS z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. O opinię tę ma on obowiązek wystąpić, ustawodawca używa bowiem wyrażenia "zwraca się" (art. 14b § 5c ww. ustawy). Wystąpienie o opinię nie zależy zatem od uznania organu interpretującego, jeżeli poweźmie on uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji z art. 119a Ordynacji podatkowej. Przy czym podkreślić należy, że ustawodawca nakazując zwrócenie się o taką opinię, nie unormował jej charakteru i nie wskazał wyraźnie na jej wiążący dla organu interpretującego charakter. W orzecznictwie sądowym wskazuje się jednak, że brak jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy w tym zakresie nie oznacza, iż opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego interpretację (wyrok NSA z 12 października 2018 r., II FSK 83/18). Wniosek taki można bowiem wyprowadzić z wykładni systemowej wewnętrznej i wykładni celowościowej. Ustawodawca jednoznacznie wyłącza konkurencyjność postępowań o wydanie opinii zabezpieczającej i wydanie interpretacji, zakazując wydania interpretacji w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej i uchylając ochronę wynikającą z interpretacji, jeżeli zdarzenie przyszłe lub stan faktyczny przedstawiony przez zainteresowanego stanowi element czynności, o której mowa w art. 119a Ordynacji podatkowej (art. 14na § 1 pkt 1 tej ustawy). Cel ten został także wyraźnie wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania i zmieniającej przepisy dotyczące indywidualnych interpretacji. Ponadto ustawodawca upoważnia do wydania opinii organ, który z mocy art. 119g § 1 Ordynacji podatkowej jest właściwy do wydania decyzji dotyczących czynności opisanych w art. 119a w postępowaniu podatkowym lub do prowadzenia kontroli celno-skarbowej, a więc posiada kompetencje do dokonania takiej oceny. Nakazuje także uzyskanie opinii w przypadku uzasadnionego przypuszczenia, że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe dotyczą czynności mającej na celu unikanie opodatkowania i to w postępowaniu ograniczonym (co do czasu trwania) czasowo. Gdyby opinia ta nie była wiążąca, niepotrzebnie ustawodawca skracałby czas przeznaczony na wydanie interpretacji. Wobec powyższego, jeżeli Szef KAS potwierdzi w opinii uzasadnione podejrzenie organu interpretującego, ten ostatni związany nią, nie będzie mógł wydać interpretacji. Jeżeli natomiast opinia ta będzie negatywna, organ interpretujący nie będzie mógł odmówić jej wydania z powołaniem się na art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Zauważyć także należy, że odmowa wydania interpretacji nie pozbawia zainteresowanego ochrony, przeciwnie – pochopne bowiem wydanie interpretacji może nie stanowić ochrony dla podatnika, w sytuacji gdyby następnie w postępowaniu podatkowym, po postępowaniu dowodowym okazało się, że stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie odpowiada w rzeczywistości stanowi faktycznemu ustalonemu w takim postępowaniu przez organ podatkowy. Zainteresowany zatem może i powinien w takiej sytuacji wystąpić o wydanie opinii zabezpieczającej, a odmowa jej wydania podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 119y § 3 Ordynacji podatkowej). Zatem ta instytucja chroni go też przed sytuacją, w której zastosuje się do interpretacji wydanej z naruszeniem art. 14b § 5b ww. ustawy i zostanie pozbawiony ochrony wynikającej z zastosowania się do niej z uwagi na przepis art. 14na tej ustawy. Związanie opinią Szefa KAS, wydaną na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej, oznacza także, że wystarczające będzie odwołanie się w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego (stosownie do art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej) wydania interpretacji do treści tej opinii. Związanie organu opinią szefa KAS potwierdził NSA w licznych wyrokach, np. w sprawie o sygn. akt II FSK 1983/19 NSA podkreślił, że jeżeli Szef KAS potwierdzi podejrzenie organu, ten organ interpretacyjny – związany taką opinią Szefa KAS – nie może wydać interpretacji. Powyżej powołane stanowiska wyrażone w judykaturze sąd orzekający w sprawie w pełni podziela. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że pismem z 11 maja 2021 r. Dyrektor KIS wystąpił do Szefa KAS o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ww. ustawy. Podkreślić należy, że Dyrektor KIS przedstawił swoje stanowisko w tej sprawie i wskazał które elementy zdarzenia przyszłego budzą uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa powyżej. Organ wypowiedział się zatem w sprawie. W odpowiedzi na wskazane wystąpienie, Szef KAS 9 lipca 2021 r. wydał opinię, w której stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego, zawartego we wniosku spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ww. ustawy. Następnie Dyrektor KIS przywołał w zaskarżonym postanowieniu argumentację, którą przedstawił Szef KAS i związany nią, ale też podzielając dokonaną w opinii ocenę, odmówił wydania interpretacji indywidualnej. Podkreślić należy, że Dyrektor KIS w zaskarżonym postanowieniu wskazał z jakich przyczyn dostrzeżone działania opisane w zdarzeniu przyszłym uważa za sztuczne i uzasadnił z jakich przyczyn przypuszcza, że dostrzegana korzyść podatkowa jest sprzeczna z prawem. Dokonując analizy zarówno opinii Szefa KAS, jak i zaskarżonego postanowienia Dyrektora KIS, sąd doszedł do przekonania, że w sprawie istnieje uzasadnione przypuszczenie, że elementy składające się na opis zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Dyrektor KIS wykazał, jak tego wymaga art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Uzasadnione przypuszczenie nie oznacza pewności. Wobec braku ustawowej definicji tego wyrażenia uprawnionym jest sięgnięcie do znaczenia językowego i wedle tego należy interpretować ten zwrot jako stan uzasadnionego, opartego na obiektywnych racjach, podstawach, przypuszczenia, który nie oznacza pewności. W ocenie sądu, Dyrektor KIS wykazał elementy, które wypełniają ustawowe uzasadnione przypuszczenie, dysponując opinią Szefa KAS, o której mowa w art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie stwierdził, aby stanowisko Dyrektora KIS było dowolne lub oparte na nieistniejących podstawach i aby nie można mu było przypisać waloru, uzasadnionego przypuszczenia. W uzasadnieniu zawartym w postanowieniu Dyrektor KIS wykazał bowiem, że czynności opisane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mogą spełniać ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj. zostać dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Dyrektor KIS wyjaśnił, że zmiana ról wspólników w spółce, polegająca na tym, że dotychczasowi komandytariusze staną się komplementariuszami spółki, może być uznana za czynność, której co najmniej głównym celem jest uzyskanie korzyści podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, polegających na obniżeniu zobowiązania podatkowego poszczególnych dotychczasowych komandytariuszy z tytułu opodatkowania udziału w zyskach osób prawnych na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Mając już na względzie proporcję liczby wspólników spółki pełniących rolę komplementariusza do liczby komandytariuszy (1) organ zaznaczył, że przeważająca część wypłacanego przez spółkę zysku będzie mogła być objęta przywilejem odliczenia wynikającym z art. 30a ust. 6a ustawy o PIT. Dostrzeżone działanie jest także sztuczne w rozumieniu art. 119c § 1 Ordynacji podatkowej. Trudno bowiem przyjąć, że ww. zamiana ról wspólników w spółce ma inne względy gospodarcze, w sytuacji w której dokonała się ona równolegle do uzyskania przez spółkę statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Sąd zgadza się z organem, że działania wspólników skarżącej należy rozpatrywać w kontekście próby powrotu do sposobu rozliczeń podatkowych sprzed momentu uzyskania przez spółkę statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Jednym z tych działań jest zamiana ról wspólników spółki dająca możliwość skorzystania z przywileju wynikającego z art. 30a ust. 6a ustawy o PIT, w wyniku czego wyłączone zostaje dwukrotne opodatkowanie dochodów uzyskanych przez spółkę. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 30a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30a ust. 6 i ust. 6a w zw. z art. 5a pkt 28 lit. c) ustawy o PIT, należy podkreślić, że Dyrektor KIS miał na uwadze, że we wniosku wskazano wprawdzie, iż wspólnicy spółki nadal planują wypłacanie zaliczek na poczet zysku, jednak takie rozwiązanie – jak uznał organ – może okazać się nieefektywne podatkowo i wykorzystywane w niewielkim stopniu, gdyż - inaczej niż w przypadku podmiotu transparentnego podatkowo: 1) podmiot będący podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych powinien od takich wypłat pobierać podatek jako płatnik podatku dochodowego osobowego od osób fizycznych z tytułu udziału w zyskach osób prawnych; 2) wspólnik spółki komandytowej będący komplementariuszem nie może w takiej sytuacji skorzystać z art. 30a ust. 6 ustawy o PIT w zakresie wypłaconej zaliczki na poczet zysku, ponieważ "kwotę pomniejszenia podatku można ustalić dopiero, gdy znana jest wartość podatku dochodowego od osób prawnych należnego od dochodu spółki za rok podatkowy, w którym uzyskany został zysk dzielony między wspólników". Organ argumentował, że komplementariusz może natomiast po zakończeniu roku podatkowego spółki komandytowej oraz po złożeniu przez nią zeznania rocznego złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty, w którym pomniejszy on zapłacony podatek z tytułu wypłaconych zaliczek na poczet zysku o kwotę odpowiadającą iloczynowi procentowego udziału komplementariusza w zysku spółki komandytowej i podatku należnego od dochodu tej spółki za ten rok podatkowy. Sąd zgadza się z organem, że dostępnym rozwiązaniem dla komplementariuszy oraz skarżącej jest zawarcie umów cywilnoprawnych, na podstawie których komplementariusze będą otrzymywać od niej wynagrodzenie będące odpowiednikiem zaliczki na poczet zysku w spółce. Wynagrodzenie to obniży jednak wartość dochodu skarżącej (lub powiększy jej stratę), a zatem jego wartość nie będzie opodatkowana na poziomie skarżącej, lecz jednokrotnie u wspólnika prowadzącego działalność gospodarczą i rozliczającego podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 30c ustawy o PIT. Należy jednak podkreślić, że wartość ekonomiczna wynagrodzenia z tytułu umowy nie zostanie w całości opodatkowana u zainteresowanej, ponieważ dochód do opodatkowania zostanie dodatkowo pomniejszony o przysługujące jej w ramach jej działalności gospodarczej koszty uzyskania przychodów. Ten element, tj. koszty uzyskania przychodów zainteresowanej, nie wystąpiłby gdyby skarżąca nie zawarła z nią umowy cywilnoprawnej, zaś wynagrodzenie z tytułu umowy zostało wypłacone jako zaliczka na poczet przyszłego zysku, m.in. dlatego, że przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych są opodatkowane bez pomniejszania o koszty uzyskania przychodu (por. art. 30a ust. 6 ustawy o PIT). W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 30a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 30a ust. 6 i ust. 6a w związku z art. 5a pkt 28 lit. c) ustawy o PIT, w brzmieniu po wejściu w życie art. 1 pkt. 2 lit. a) pierwsze tiret ustawy zmieniającej, należało uznać za bezzasadne. Sąd także w pełni zgadza się z organem, który argumentował, że dostrzegana korzyść podatkowa jest sprzeczna w tych okolicznościach z celem i przedmiotem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Po pierwsze, intencja tego przepisu sprzeciwia się takiemu jego zastosowaniu, na podstawie którego wydatek podatnika tylko formalnie służy do osiągnięcia przychodów, w sytuacji gdy wydatek nie jest gospodarczo uzasadniony, ponieważ podmiot odbierający wynagrodzenie (zainteresowana niebędąca stroną postępowania) jest równocześnie wspólnikiem podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, który dotychczas świadczył usługi pomocy prawnej na rzecz klientów w ramach tego podatnika. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano także, że choć zainteresowana realizując postanowienia umowy będzie występować jako odrębny podmiot, to usługi pomocy prawnej będą świadczone na rzecz klientów kancelarii prawnej (spółki). Ponadto wykonując przedmiotowe usługi będzie musiała mieć na względzie – zgodnie z treścią wniosku – interesy i dobre imię spółki. Zlecanie zadań podmiotom zewnętrznym (ang. outsourcing) jest powszechnym zjawiskiem gospodarczym, które nie wynika z chęci osiągnięcia korzyści podatkowej. Jednak takie zlecanie zadań nie jest typowe w sytuacji, w której podmiot świadczący te usługi jest równocześnie wspólnikiem podmiotu zlecającego. Po drugie, intencja tego przepisu sprzeciwia się takiemu jego wykorzystaniu, poprzez które hipotetyczny zysk podmiotu takiego jak spółka, który zostałby opodatkowany stawką 19% podatku dochodowego od osób prawnych na poziomie spółki, zostaje zamieniony na wynagrodzenie wypłacane komplementariuszowi z tytułu umowy cywilnoprawnej, który dodatkowo może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z własną działalnością gospodarczą, w ramach której świadczy usługi na rzecz spółki jako pewnego rodzaju podwykonawca. W tej sytuacji sąd nie podzielił argumentów skarżącej, która podniosła, że ocena organu nie ma nic wspólnego z przedmiotem i celem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo dostrzegł korzyść podatkową sprzeczną z celem i przedmiotem art. 15 ust. 1 ww. ustawy, dlatego zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, także był chybiony. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, na co zwrócił uwagę również Dyrektor KIS w kwestionowanym rozstrzygnięciu, że odmowa wydania interpretacji w rozpatrywanej sprawie nie przesądza, iż w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zostałaby wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Określenie, czy dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających oraz postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIIa Ordynacji podatkowej. W ramach niniejszego postępowania organ ma ustalić jedynie, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że wskazane czynności mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, co już uzasadnia wydanie postanowienia na podstawie art. 14b § 5b ww. ustawy o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. W tym zakresie, w związku z ograniczeniami wynikającymi z prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, nie ma możliwości (i nie jest celowym) wykazywania "pewności" zajścia wskazanych przesłanek i ocena poprzestaje na "uzasadnionym przypuszczeniu". NSA w wyroku z 19 maja 2022 r., II FSK 2227/20, podkreślił, że niedopuszczalne jest na etapie postępowania interpretacyjnego wykazywanie przez zainteresowanego, że w przypadku zdarzeń przez niego opisanych nie ma zastosowania klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania. Stanowisko to jest słuszne. Natomiast przedstawiona w zażaleniu i skardze argumentacja spółki, w szczególności dotycząca zarzutów naruszenia prawa materialnego, do tego właśnie zmierza. Skarżąca zarzuciła też, że w niniejszym postępowaniu nie miała możliwości prawnej zaskarżenia opinii Szefa KAS. Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, że ustawodawca przewidział i umożliwił zaskarżenie opinii tego organu, tyle, że w innej procedurze. Opinia zabezpieczająca, w przeciwieństwie do pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, nie ogranicza się tylko do wykładni przepisów prawa podatkowego, ale ponadto ujmuje możliwość zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, uwzględniając też zawarte w tej klauzuli aspekty gospodarcze planowanych działań i relacje korzyści ekonomicznych, gospodarczych i podatkowych. Strona zatem ma prawo i powinna wystąpić o opinię zabezpieczającą, i w tamtym postępowaniu ma też prawo wywiedzenia skargi do sądu. Powyżej już wyjaśniono, że dla przypadków, w których wystąpiło uzasadnione podejrzenie, że elementy zdarzenia przyszłego mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, wprowadzono instytucję opinii zabezpieczających, o wydanie których zainteresowany może się zwrócić do Szefa KAS (art. 119y § 1 Ordynacji podatkowej). Szef KAS jest organem wyłącznie właściwym do wydania opinii zabezpieczającej. Wydaje on taką opinię, jeżeli stwierdzi, że przedstawione we wniosku o jej wydanie okoliczności nie wskazują na możliwość wydania decyzji opartej na art. 119a Ordynacji podatkowej, czyli nie wskazują na konieczność zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania. Szef KAS odmawia natomiast jej wydania, jeżeli przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności ma zastosowanie art. 119a (art. 119y § 2 Ordynacji podatkowej). Na odmowę wydania opinii zabezpieczającej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 119y § 3 Ordynacji podatkowej i art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W rezultacie należało uznać, że bezzasadne były zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h oraz art. 119a i art. 119c Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie objętej wnioskiem. Organ poddał przedstawione zdarzenie przyszłe gruntownej analizie i powziął uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej. Odmawiając wydania interpretacji, organ dysponował informacjami wynikającymi z przedstawionego we wniosku w tej sprawie opisu zdarzenia przyszłego, na podstawie których mógł przyjąć, że możliwość wydania decyzji stwierdzającej unikanie opodatkowania jest oparta na konkretnych informacjach. Wynikało to z obiektywnej oceny okoliczności faktycznych sprawy przedstawionych we wniosku oraz jego uzupełnieniu. Podstawy tej oceny zostały przy tym szczegółowo omówione w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dyrektor KIS w zaskarżonym postanowieniu jednoznacznie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że działanie skarżącej może mieć na celu osiągnięcie korzyści podatkowej. Dodatkowo potwierdza to opinia Szefa KAS. Podkreślenia wymaga też, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to skarżąca zobowiązana była do wyczerpującego przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. W orzecznictwie wskazuje się, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 ww. ustawy alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś określenie "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy zatem rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (tak. np. wyrok NSA z 1 marca 2017 r., I FSK 837/15; wyroki NSA z 22 kwietnia 2016 r., I FSK 2064/14 i z 10 kwietnia 2015 r., II FSK 2356/13). Tym samym, jeśli skarżąca chciała przedstawić, w jakim celu planuje powziąć czynności opisane w zdarzeniu przyszłym, to powinna je wyczerpująco opisać, a nie oczekiwać wezwania w tym zakresie przez organ. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest postępowaniem podatkowym, w którym organ podatkowy jest zobowiązany do precyzyjnego ustalania stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz postępowaniem, w którym ciężar dowodzenia poprzez treść wniosku spoczywa na zainteresowanym (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2011 r., III SA/Wa 2785/10). Zasadnie organ przyjął, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku występuje angażowanie podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego. W zaskarżonym postanowieniu trafnie wskazano, że nie występują okoliczności, które mogłyby uzasadnić gospodarczo, w sposób inny niż chęć uzyskania korzyści podatkowej, zawarcie umowy pomiędzy spółką a zainteresowanym. Powtórzyć należy, że zlecanie zadań podmiotom zewnętrznym (ang. outsourcing) jest powszechnym zjawiskiem gospodarczym, które nie wynika z chęci osiągnięcia korzyści podatkowej. Jednak takie zlecanie zadań nie można uznać za typowe w sytuacji, w której podmiot świadczący te usługi jest równocześnie wspólnikiem podmiotu zlecającego. We wniosku wskazano także, że choć zainteresowany, realizując postanowienia umowy będzie występować jako odrębny podmiot, to usługi pomocy prawnej będą świadczone na rzecz klientów kancelarii prawnej (spółki). Wobec tego zainteresowany będzie w istocie reprezentować spółkę, która to świadczy, jak przedstawiono w przedmiotowej skardze "w przeważającym zakresie usługi na rzecz klientów, którzy zlecają te usługi często wyłącznie kancelariom o ustalonej marce". Co najmniej jednym z głównych celów zawarcia przez spółkę umowy z zainteresowaną może być zatem cel osiągnięcia korzyści podatkowej. Czynność ta charakteryzuje się także sztucznym sposobem działania, bowiem nie zostałby on zastosowany przez spółkę i zainteresowaną w dominującej mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych innych niż osiągnięcie korzyści podatkowej. W rezultacie zasadnie organ przyjął, że w tej sytuacji spełnione są także symptomy sztucznego sposobu działania określone w art. 119c § 2 pkt 1-3 i 6 Ordynacji podatkowej: – świadczenie usług pomocy prawnej na rzecz klientów spółki zostanie w nieuzasadnionym celu gospodarczym podzielone pomiędzy spółkę i zainteresowaną; – spółka stanie się z nieuzasadnionego gospodarczo powodu podmiotem pośredniczącym w świadczeniu usług pomocy prawnej na rzecz swoich klientów; – osiągnięta już przez samą zainteresowaną korzyść podatkowa nie będzie mieć odzwierciedlenia w poniesionym przez nią ryzyku gospodarczym, gdyż jej klienci będą przekazywani jej przez spółkę. W rezultacie nie ma racji skarżąca wskazując, iż "brak jest elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności", gdyż zawarcie umowy będzie prowadzić z punktu widzenia klienta kancelarii prawnej (spółki) do stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed zawarciem; zainteresowana bowiem będzie zobowiązana do dbania o interes i dobre imię spółki. Usługi pomocy prawnej będą zatem wykonywane "pod szyldem" tej samej kancelarii prawnej (spółki), zaś z punktu widzenia klienta spółki zmiany będą wręcz niedostrzegalne. W konsekwencji również niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 w związku z art. 14b § 5d Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 14b § 5d Ordynacji podatkowej w sytuacji, w której nie było podstaw do jego zastosowania, oraz naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1, art. 14h, art. 119a oraz art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wezwania skarżącej, wnoszącej wniosek wspólny o interpretację podatkową, do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Wreszcie za nieuzasadniony sąd uznał zarzut naruszenia art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że sytuacja, w której wspólnicy spółki (wyłącznie w ramach istniejącego składu osobowego) postanawiają o zmianach w zarządzaniu spółką poprzez powołanie dotychczasowych komandytariuszy do funkcji komplementariuszy, a dotychczasowego jedynego komplementariusza do funkcji komandytariusza oraz spółka podejmuje decyzję o zakupie od wspólników usług prawnych, niezbędnych ze względu na przedmiot działalności spółki, stanowi uzasadnione przypuszczenie czynności unikania opodatkowania, o której mowa w art; 119a § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 22 Konstytucji RP, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Organ nie stwierdził w zaskarżonych postanowieniach, że czynności opisane we wniosku nie są prawnie dopuszczalnym działaniem, podjętym w ramach relacji pomiędzy wspólnikami spółki oraz pomiędzy spółką i jej wspólnikami. Nie negował także swobody podejmowania decyzji gospodarczych przez podmioty, które mają uczestniczyć w opisanej czynności. Niemniej jednak, podatnicy uczestniczący w opisanym zdarzeniu przyszłym muszą liczyć się z tym, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że jego skutki podatkowe mogą być oceniane w kontekście art. 119a Ordynacji podatkowej. Tym samym raz jeszcze należy podkreślić, że wydane przez Dyrektora KIS postanowienie jest zatem informacją dla skarżącej, że – z uwagi na uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej – żądana przez nią interpretacja indywidualna mogłaby nie pełnić funkcji ochronnej i wobec tego jej wydanie jest niecelowe. Zupełnie nietrafiony jest również argument skarżącej, że "Przyjęcie, że działania opisane we Wniosku stanowią uzasadnione przypuszczenie czynności unikania opodatkowania, o której mowa w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do konkluzji, że spółki komandytowe powinny posiadać większą liczbę komandytariuszy w stosunku do liczby komplementariuszy". Organ stwierdził jedynie, że działanie takie jest sztuczne w rozumieniu art. 119c § 1 Ordynacji podatkowej. Trudno bowiem przyjąć, że ww. zamiana ról wspólników w spółce ma inne względy gospodarcze, w sytuacji w której dokonała się ona równolegle do uzyskania przez spółkę statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Ocena przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenia przyszłego w kontekście istnienia uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14 § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej jest prawidłowa. W ocenie sądu organ przedstawił powody, dla których uznał, że w sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W rozpoznanej sprawie skarżąca dążyła do uzyskania w postępowaniu interpretacyjnym stanowiska organu, czy w przedstawionych przez nią we wniosku okolicznościach znajdzie zastosowanie klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania, zatem bezsprzecznie udzielenie odpowiedzi we wnioskowanym zakresie ingerowałoby w odrębne postępowanie prawne. Skoro stanowisko w tym przedmiocie skarżąca może uzyskać wyłącznie w innym przewidzianym przepisami prawa trybie, to słusznie Dyrektor KIS odmówił wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 w związku z § 5c i § 5d Ordynacji podatkowej. Zdaniem sądu zaskarżone postanowienie nie narusza wskazanych w skardze przepisów. Organ dokonał pełnej analizy treści wniosku i dokonał prawidłowych ustaleń w oparciu o przepisy powołane w wydanym postanowieniu. Zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których nie można było wydać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z tych przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.). Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a.