III SA/Wa 2734/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2548/18 w sprawie ze skargi W. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści postanowienia postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego

Pismem z 6 grudnia 2019 r. W.J. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2019 r., sygn. III SA/Wa 2548/18, którym zostało umorzone postępowanie sądowe w sprawie ze skargi W.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] września 2018 r. w przedmiocie wyjaśnienia treści postanowienia. Umorzenie postępowania w sprawie nastąpiło wskutek cofnięcia skargi przez W.J. W złożonej skardze o wznowienie postępowania sądowego skarżący wskazał, że w związku z wydanym wyrokiem Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2019 r., "będącego swoistym wykonaniem wyroku TSUE z dnia 19 listopada 2019 r." wnosi o bezzwłoczne wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienionym postanowieniem. Jako podstawę złożenia skargi skarżący wskazał art. 45 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wynika z art. 280 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017, poz. 1369, dalej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca. Na tym etapie nie chodzi o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym, którego brak powoduje, że skarga o wznowienie nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu. Co więcej w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że samo sformułowanie (powołanie) podstawy wznowienia w skardze o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271-273 p.p.s.a. nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 5 września 2019 r. sygn. II OSK 1961/19; postanowienie NSA z 7 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 2579/18; postanowienie NSA z 6 września 2018 r. sygn. I OSK 2083/18; postanowienie NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. I OSK 528/17; postanowienie NSA z 21 listopada 2014 r. sygn. II OSK 3072/14; postanowienie NSA z 27 września 2013 r. sygn. I OSK 1733/13). W ocenie Sądu, z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z przytoczonych przez skarżącego okoliczności faktycznych nie wynika bowiem, że skarga ta została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, albowiem przedstawione przez skarżącego informacje w żaden sposób nie mogą być traktowane jako potwierdzenie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu w rozumieniu, jakie temu sformułowaniu jako podstawie wznowienia przypisuje art. 273 § 2 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi bowiem o późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący jako przesłankę wznowienia postępowania sądowego wskazał wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt III PO 7/18 oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2019 r., w sprawie pytań prejudycjalnych w sprawach połączonych C-585/18, C-624/18 i C-625/18, które poza tym, że nie mają żadnego związku z niniejszą sprawą, to jeszcze zapadły po wydaniu prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2019 r. Skarżący powołał się także ogólnie na art. 45 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym wyłączenie jawności rozprawy może nastąpić ze względu na moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny. Wyrok ogłaszany jest publicznie. Skarga zatem nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia Również w doktrynie wskazuje się, że słowo "wykrycie" użyte w art. 273 § 2 p.p.s.a. odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku (orzeczenia), nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. K. Wojciechowska w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red. T.Woś, program LEX). Powyższy pogląd znalazł akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono, że w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. chodzi o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych. Nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią postawy do wznowienia postępowania (por. wyroki: z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1775/11, z 1 lutego 2018 r. II FSK 1918/17, z 18 grudnia 2015 r. II FSK 1721/15). Dodać należy na marginesie, że Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę, a zatem przesłanki wznowieniowe muszą być intepretowane w sposób ścisły (por. postanowienie NSA z 13.3.2008 r., II FSK 115/07). Tym samym dołączone przez skarżącego do skargi o wznowienie postępowania informacje nie mogły stanowić podstawy do żądania wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2019 r., sygn. III SA/Wa 2548/18 z uwagi na podstawę wznowienia, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 276 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.