III SA/Wa 2697/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Kamil Kowalewski, Protokolant referent stażysta Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W.P. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), decyzją z dnia [...] września 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ I/II instancji") utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2022 r. Dyrektora IAS w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018r., utrzymującej w mocy decyzję z [...] września 2018 r. Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. (dalej "Naczelnik UCS") - określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy. Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z ich analizą dokonaną przez Dyrektora IAS - działającego jako organ I instancji - w 2012 r. Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą V. (dalej: firma "V.") w zakresie świadczenia usług transportowych oraz handlu detalicznego artykułami spożywczymi oraz paletami. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego Naczelnik UCS, decyzją z [...] września 2018 r. określił Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym w wysokości 120.821,00 zł. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że Naczelnik UCS zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie netto 349.061,30 zł. Wydatki te wynikały z 39 szt. faktur wystawionych w 2012 r. przez firmę I.S. z C. za zakup oleju napędowego. Zdaniem Naczelnika UCS faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Od powyższej decyzji Strona odwołała się pismem z 24 września 2018 r. Dyrektor IAS po rozpatrzeniu ww. odwołania wydał [...] grudnia 2018 r. decyzję, utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika UCS. Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła 19 stycznia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA). Na mocy postanowienia WSA z 17 lipca 2019 r. o sygn. akt III SA/Wa 491/19 skarga Strony została odrzucona z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego. Pismem z 7 marca 2022 r. Skarżąca wystąpiła do Dyrektora IAS z żądaniem wznowienia postępowania - w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. - zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika UCS z [...] września 2018 r. Dyrektor IAS uznał, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] grudnia 2018 r. i postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r. wznowił postępowanie w ww. sprawie. Następnie po rozpatrzeniu rzeczonego wniosku Skarżącej, Dyrektor IAS - działający jako organ I instancji - decyzją z [...] maja 2022 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie pismem z 30 maja 2022 r., zaskarżając decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art.187, art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, poczynienie ustaleń faktycznych na dowolnie ocenionym materiale dowodowym, przez co niemożliwe było ustalenie w sposób obiektywny stanu faktycznego i okoliczności sprawy oraz prawidłowe rozstrzygniecie sprawy, na podstawie i zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów prawa. W związku z powyższym Skarżąca wniosła: - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z [...] maja 2022 r. oraz uchylenie ostatecznej decyzji Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. i utrzymanej przez nią w mocy decyzji Naczelnika UCS z [...] września 2018 r., - ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] maja 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 233 § 2 O.p. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor IAS decyzją z dnia [...] września 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor IAS na wstępie zauważył, że we wniosku z 7 marca 2022 r. o wznowienie postępowania, jako podstawę wznowienia, Strona wskazała przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. Według Skarżącej, organom podatkowym w datach wydania decyzji w niniejszej sprawie nie były bowiem znane okoliczności wynikające z wyroku Sądu Rejonowego dla W. w W. [...] Wydział Karny z [...] listopada 2018 r. sygn. [...] wydanego w sprawie I.S. Zdaniem Strony, wyrok ten stanowił potwierdzenie rzeczywistej sprzedaży oleju napędowego w łącznej ilości 1.854.254,01 litrów dokonanej przez firmę I.S. w okresie od stycznia do grudnia 2012 r. Stanowił tym samym potwierdzenie dokonanego przez firmę "V." rzeczywistego zakupu oleju napędowego w okresie od stycznia do grudnia 2012 r. od firmy I.S. Przywołany wyrok z 22 listopada 2018 r. zapadł przed datą wydania decyzji ostatecznej przez Dyrektora IAS w dniu [...] grudnia 2018 r. i był mu nieznany. Skarżąca natomiast o wyroku tym dowiedziała się 15 lutego 2022 r. Badając wskazaną przez Skarżącą przesłankę, Dyrektor IAS stwierdził, iż zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dyrektor IAS stwierdził, że wynikające z rzeczonego wyroku okoliczności nie spełniają wszystkich cech przewidzianych w ww. przepisie O.p., które muszą został spełnione łącznie. Jak zauważył Dyrektor IAS, w przypadku wyroku Sądu Rejonowego dla W. w W. [...] Wydział Karny z [...] listopada 2018 r. sygn. [...] wydanego w sprawie I.S., mamy niewątpliwie do czynienia z dokumentem nieznanym Dyrektorowi IAS przed wydaniem decyzji ostatecznej, co jak wiadomo nastąpiło dopiero miesiąc po wydaniu wyroku, tj. [...] grudnia 2018 r. Jednocześnie jednak wynikające z wyroku okoliczności nie mogły być uznane za spełniające warunek nowości i istotności dla sprawy. Istotnym dla sprawy jest, zdaniem Dyrektora IAS, iż w wyroku z 22 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy stwierdził, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika jednoznacznie, iż oskarżony I.S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą I.S. uchylił się od opodatkowania poprzez nieujawnienie przedmiotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w postaci dokonanej w okresie od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. sprzedaży oleju napędowego w łącznej ilości 1.854.254,01 litrów i nie zapłacił należnego podatku, przez co narażono na uszczuplenie podatek akcyzowy w łącznej kwocie 3.365.881,00 zł. Według Sądu Rejonowego firma I.S. w okresie styczeń - grudzień 2012 r. dokonywała zatem zakupu, przechowywania, a następnie, mimo braku koncesji na obrót paliwami ciekłymi - sprzedaży oleju napędowego niewiadomego pochodzenia. Sąd Rejonowy zaznaczył przy tym, że nie okazano dowodów, tj. atestów oraz dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby stwierdzenie parametrów i pochodzenia ww. oleju. Treść wyroku wyraźnie wskazywała, że oskarżony I.S. handlował olejem napędowym niewiadomego pochodzenia wiedząc, że mu tego nie wolno było robić z uwagi na brak koncesji. Powyższe okoliczności wynikające z wyroku Sądu Rejonowego z [...] listopada 2018 r. były znane Dyrektorowi IAS w dniu [...] grudnia 2018 r. w czasie wydawania decyzji ostatecznej. Akta sprawy wskazują jednoznacznie, iż fakt nabywania przez firmę I.S. oleju napędowego niewiadomego pochodzenia oraz jego sprzedaży, w tym też firmie "V.", były okolicznościami znanymi zarówno Naczelnikowi UCS, jak i Dyrektorowi IAS już w okresie znacznie poprzedzającym wydanie przedmiotowego wyroku. Przywołany wyrok Sądu Rejonowego w żaden sposób nie dowodził, zdaniem Dyrektora IAS, iż sporne faktury wystawione przez firmę I.S. dla firmy "V." dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że z wyroku Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Karny z [...] listopada 2018 r. nie wynikały nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła wymieniona w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. Odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu zarzutu, że decyzja Dyrektora IAS była przedwczesna i wydana bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, organ II instancji uznał go za całkowicie nieuzasadniony. Zdaniem Skarżącej, o zasadności powyższego zarzutu miał świadczyć fakt, że w analogicznej sprawie w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. Dyrektor IAS zawiesił wznowione na wniosek Strony postępowanie co do czasu otrzymania prawomocnego wyroku WSA. Według Strony, istnienie wątpliwości do kompletności zgromadzonego materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny, wynikał z faktu złożenia do sądu także skargi zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. W pierwszej kolejności, Dyrektor IAS zaznaczył, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania podatkowego. Ma on wprawdzie na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, lecz zakres tego postępowania jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego. W postępowaniu tym badane są jedynie przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p. i czy w ich następstwie należy wydać decyzje o innej niż pierwotna treści. Brak wystąpienia przesłanki wymienionej w tym przepisie uniemożliwia zmianę decyzji pierwotnej. Wbrew twierdzeniu Skarżącej, w przypadku sprawy dotyczącej podatku od towarów i usług za 2013 r. sytuacja nie była analogiczna jak w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. W pierwszym przypadku decyzja ostateczna Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. została zaskarżona do WSA w Warszawie, który utrzymał ją w mocy wyrokiem z 19 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 431/19. Powyższy wyrok został przez Stronę zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który tej skargi kasacyjnej nie zdążył jeszcze ówcześnie rozpatrzyć. W takiej sytuacji Dyrektor IAS, zgodnie z uchwałą NSA z 5 czerwca 2017 r. sygn. II GPS/117, zobowiązany był do wydania 28 kwietnia 2022 r. postanowienia zawieszającego postępowanie wznowieniowe do czasu otrzymania prawomocnego wyroku WSA wydanego po rozpoznaniu skargi Strony. W przypadku natomiast podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. wydanie analogicznego postanowienia nie było jednak możliwe. Na mocy postanowienia WSA z 17 lipca 2019 r. sygn. III SA/Wa 491/19 skarga Strony została bowiem odrzucona z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze, decyzją z [...] września 2022 r. Dyrektor IAS, działający jako organ II instancji, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2022 r. Dyrektora IAS, działającego jako organ I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS oraz decyzji Dyrektora IAS wydanej w pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) przepisów art. 120, 121, 124 i 127 O.p. poprzez brak ponownego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie ograniczenie się do kontroli zarzutów postawionych wobec decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji wbrew zasadom legalizmu i praworządności, dwuinstancyjności oraz nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co skutkowało dowolną oceną materiału dowodowego oraz 2) przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 190 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie kompletnego materiału dowodowego, brak obiektywnego zbadania istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, skarga w rozpoznawanej sprawie jest niezasadna, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu. Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z zarządzeniem z 14 lutego 2022 roku, tj. przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy podnieść, iż w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (Dz. U z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p.") w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Na wstępie rozważań Sąd winien przedstawić uwagi dotyczące wznowienia postępowania podatkowego. Artykuł 128 O.p. ustanowił zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, których uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie właściwego trybu. Zmiany decyzji ostatecznej może dokonać tylko nową decyzją, która została wydana w trybie przepisanym prawem, m.in. w wyniku wznowienia postępowania uregulowanego w art. 240-246 O.p. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 O.p. Postępowanie to nie służy do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Etap pierwszy, po złożeniu wniosku, obejmuje czynności wstępne polegające na zbadaniu, czy żądanie pochodzi od strony postępowania, która uczestniczyła w postępowaniu zwykłym na prawach strony, czy strona ma zdolność do czynności prawnych, a żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem oraz czy w żądaniu wskazano podstawę wznowienia. Po spełnieniu przesłanek formalnych organ właściwy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera etap postępowania wznowionego. Na drugim etapie postępowania organ właściwy bada, czy zaistniały wskazane przez stronę podstawy wznowienia i tylko w tym zakresie prowadzi postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt II FSK 186/19, dostępny w bazie CBOSA). Przechodząc do istoty sprawy podzielić należy stanowisko organu podatkowego co do sposobu wykładni art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto okoliczności te i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd DIAS, iż okoliczności wynikające z wyroku Sądu Rejonowego dla W. w W. [...] Wydział Karny z [...] listopada 2018 r. sygn. [...] wydanego w sprawie I.S., nie mogły być uznane za spełniające warunek nowości i istotności dla sprawy. Organ wskazał bowiem, że w powyższym wyroku z 22 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy stwierdził, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika jednoznacznie, iż oskarżony I.S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą I.S. uchylił się od opodatkowania poprzez nieujawnienie przedmiotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w postaci dokonanej w okresie od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. sprzedaży oleju napędowego w łącznej ilości 1.854.254,01 litrów i nie zapłacił należnego podatku, przez co narażono na uszczuplenie podatek akcyzowy w łącznej kwocie 3.365.881,00 zł. Według Sądu Rejonowego firma I.S. w okresie styczeń - grudzień 2012 r. dokonywała zatem zakupu, przechowywania, a następnie, mimo braku koncesji na obrót paliwami ciekłymi - sprzedaży oleju napędowego niewiadomego pochodzenia. Sąd Rejonowy zaznaczył przy tym, że nie okazano dowodów, tj. atestów oraz dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby stwierdzenie parametrów i pochodzenia ww. oleju. Treść wyroku wyraźnie wskazywała, że oskarżony I.S. handlował olejem napędowym niewiadomego pochodzenia wiedząc, że mu tego nie wolno było robić z uwagi na brak koncesji. Powyższe okoliczności były zaś znane Dyrektorowi IAS w dniu [...] grudnia 2018 r. w czasie wydawania decyzji ostatecznej. Organ prawidłwo wywiódł, iż fakt nabywania przez firmę I.S. oleju napędowego niewiadomego pochodzenia oraz jego sprzedaży, w tym też firmie "V.", były okolicznościami znanymi zarówno Naczelnikowi UCS, jak i Dyrektorowi IAS już w okresie znacznie poprzedzającym wydanie przedmiotowego wyroku. Mając powyższe na uwadze słusznie Organ przyjął, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj, że okoliczność nie była znana organowi na dzień wydawania decyzji. Tym samym zarzuty sformułowane w skardze polegające na niepodjęciu działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie kompletnego materiału dowodowego, jak również brak obiektywnego zbadania istotnych okoliczności sprawy nie mogą się ostać. Organ bowiem w sposób wystarczający wykazał, że okoliczności, jakie wynikają z powyższego wyroku karnego były znane organom na dzień wydawania przez nich decyzji wymiarowych, co wynika z ich uzasadnień (k. 50 akt postępowania administracyjnego tj. strona 21 decyzji DIAS z [...] grudnia 2018 r.). DIAS nadto słusznie także wywiódł, że w przypadku sprawy dotyczącej podatku od towarów i usług za 2013 r. sytuacja nie była analogiczna jak w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. W pierwszym przypadku decyzja ostateczna Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. została zaskarżona do WSA w Warszawie, który utrzymał ją w mocy wyrokiem z 19 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 431/19. Powyższy wyrok został przez Stronę zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który tej skargi kasacyjnej nie zdążył jeszcze ówcześnie rozpatrzyć. W takiej sytuacji Dyrektor IAS, zgodnie z uchwałą NSA z 5 czerwca 2017r. sygn. II GPS/117, zobowiązany był do wydania 28 kwietnia 2022 r. postanowienia zawieszającego postępowanie wznowieniowe do czasu otrzymania prawomocnego wyroku WSA wydanego po rozpoznaniu skargi Strony. W przypadku natomiast podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. wydanie analogicznego postanowienia nie było jednak możliwe. Na mocy postanowienia WSA z 17 lipca 2019 r. sygn. III SA/Wa 491/19 skarga Strony została bowiem odrzucona z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.