III SA/Wa 2661/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grzybowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. K. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz M. K. i J. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi M.K. oraz J.K. (dalej: strona lub skarżący) stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z [...] października 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w [...] za okres od stycznia 2022 r. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynikało, że w związku ze zmianą metody naliczania opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, pismem z 9 stycznia 2024 r. Prezydent W. (dalej również jako: organ pierwszej instancji) wezwał skarżących do złożenia nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w [...] (nieruchomość). Z uwagi na niezłożenie nowej deklaracji Prezydent W. postanowieniem z [...] czerwca 2024 r. wszczął wobec strony postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości za okres od 1 stycznia 2022 r. Decyzją [...] lipca 2024 r., organ ten określił skarżącym wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w [...], za okres od stycznia 2022 r. do czerwca 2024 r. w wysokości 107 zł miesięcznie. Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. SKO powołaną na wstępie decyzją z [...] października 2025 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej O.p.), utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku zmiany metody obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami, zmianie w rozumieniu art. 6m ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733), dalej jako "u.c.p.g.", uległy dane będące podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zmianą danych w rozumieniu powyższego przepisu jest również zmiana danych wymaganych na potrzeby obliczania opłaty wynikająca ze zmiany przepisów stosownej uchwały. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy nastąpiła konieczność podania przez właścicieli nieruchomości nowych danych będących podstawą do ustalenia wysokości samej opłaty, uległ aktualizacji obowiązek złożenia nowej deklaracji przez właściciela nieruchomości. Innymi słowy, jako że doszło do zmiany metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (na tzw. metodę wodną), to zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 6m ust. 2 u.c.p.g., uzasadniające obowiązek złożenia nowej deklaracji. SKO wskazało, że Prezydent W. pismem z dnia 9 stycznia 2024 r. wezwał właścicieli przedmiotowej nieruchomości do złożenia nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w [...]. Z uwagi na niezłożenie nowej deklaracji Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] za okres od 1 stycznia 2022 r. Opłata za odpady od 2022 r., zgodnie z uchwałą nr LVI/1749/2021 z dnia 18 listopada 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2021 r., poz. 10074), zmienioną uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 17 grudnia 2021 r., Nr LV111/1854/2021 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2021 r., poz. 12044), uzależniona jest od rodzaju zabudowy. Dla nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym opłata wynosi 107 zł od gospodarstwa domowego, a w przypadku nieruchomości posiadającej kompostownik przydomowy, w którym kompostowane są bioodpady podatnik zwolniony jest z części opłaty ulga wynosi 9,00 zł miesięcznie. W związku z powyższym ocenie SKO organ pierwszej instancji prawidłowo określił opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] w wysokości 107 zł miesięcznie, począwszy od stycznia 2022 r. Jak podkreślono, adresaci aktu prawa miejscowego są bezwzględnie związani treścią prawa miejscowego i muszą mu się podporządkować niezależnie od tego, czy uważają dany akt za "legalny", tj. zgodny z prawem, czy też nie. W tym drugim przypadku mają jednak możliwość skorzystania z przyznanych im stosownych środków prawnych przewidzianych dla kwestionowania jego legalności, co jednak nie zwalnia ich z obowiązku podporządkowania się treści takiego aktu, dopóki nie zostanie uchylona jego moc obowiązująca (wstrzymanie wykonania, stwierdzenie nieważności lub orzeczenie o niezgodności z konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawami). Nawet więc wadliwe z prawnego punktu widzenia przepisy lokalne (tzn. sprzeczne z prawem) obowiązują i wiążą swych adresatów dopóty, dopóki nie zostaną wyeliminowane z porządku prawnego przez uprawnione do tego organy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, skarżący zarzucili: "Obrazę przepisów prawa procesowego: 1. art. 7 w zw. Z art. 77 i art. 80 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a." - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego; 2. art. 7a § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłową interpretację przepisów niejednoznacznych i zastosowanie wykładni niekorzystnej dla strony; 3. art. 8 i 9 k.p.a., poprzez jednostronną, nieobiektywną wykładnie przepisów prawa materialnego; 4. art. 127 O.p. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy w granicach wniesionego odwołania, pominięcie merytorycznego rozpoznania kluczowych zarzutów odwołania poprzez ograniczenie się do ogólnikowego stwierdzenia, że są "chybione"; 5. art. 210 § 4 O.p., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego w zakresie zarzutów odwołania. Obrazę przepisów prawa materialnego: 1. art. 6o ust. 1 u.c.p.g., poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z ww. przepisem; 2. art. 6m ust. 2a u.c.p.g, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w ocenie prawnej sprawy." Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji a także o zasądzenie kosztów sądowych na rzecz skarżących. SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje rozstrzygnięcie w całości. Skarżący pismem z dnia 4 marca 2026 r. wnieśli o: 1. "dopuszczenie dowodów z dokumentów: a) sentencji wyroku WSA w Warszawie z 6 lutego 2026 r. ogłoszonego 17 lutego 2026 r. w sprawie III SA/WA 2088/25; b) wezwania Prezydenta W. z dnia 19 lutego 2026 r. do złożenia deklaracji obowiązującej od 1 października 2024 r.; c) odpowiedzi Skarżących na powyższe wezwanie; d) odpowiedzi SKO na skargi w obu postępowaniach. 2. Uznanie powyższych okoliczności za nowe i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy 3. Zawieszenie postępowania do czasu sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku WSA z 6 lutego 2026 r." Następnie pismem z 14 kwietnia 2026 r. Skarżący złożyli wniosek o przyjęcie i uwzględnienie nowych dowodów w sprawie. Skarżący wnieśli o: 1. "Dopuszczenie i przeprowadzenie dokumentów z: a) pisma Prezydenta W. z dnia 31 marca 2026 r. stanowiącego odpowiedź na pismo Skarżących z dnia 3 marca 2026 r.; b) postanowienia Prezydenta W. z dnia 31 marca 2026 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2024 r. do 31 marca 2026 r.; 2. Uznanie powyższych okoliczności za nowe i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; 3. Uwzględnienie wskazanych okoliczności przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, w szczególności w kontekście naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wykładni art. 6o i art. 6m u.c.p.g.; 4. Uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności polegających ma prowadzeniu przez organ równoległego postępowania dotyczącego tego samego okresu oraz niewykonaniu obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 6m ust. 2a u.c.p.g. jako mających istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji; 5. W zawiązaniu do wcześniejszego wniosku o zawieszenie postępowania wskazuje, że zostało sporządzone uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2088/25 wobec czego Skarżący wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego uzasadnienia na okoliczność wykładni mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy." Kolejno przy piśmie z 9 maja 2026 r. Skarżący przedłożył postanowienie organu o odmowie zawieszenia postępowania z [...] kwietnia 2026 r. oraz zażalenie skarżących na powyższe postanowienie z [...] maja 2026 r. W ocenie skarżących dokumenty te potwierdzają dalsze prowadzenie przez organ równoległego postępowania dotyczącego tego samego obowiązku oraz tego samego okresu mimo toczącej się kontroli sądowo-administracyjnej. Na rozprawie przed tut. Sądem skarżący osobiście popierał skargę; w imieniu organu nikt się nie stawił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji był brak możliwości dokonania kontroli sądowej zaskarżonego aktu co do istoty, zasadniczo z uwagi na braki uzasadnienia spornej decyzji w kwestiach podważanych przez Skarżących, tj. zwłaszcza uzasadnienia podstawy naliczenia odsetek od kwoty głównej określonego zobowiązania, jak też braku wypełnienia przez organ obowiązku informacyjnego w przypadku zmiany stawek i metody naliczania opat. Wskazać należy, że w postępowaniu odwoławczym organ II instancji zobowiązany jest nie tylko do odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, ale także do całościowego ponownego rozpatrzenia danej sprawy podatkowej w aspekcie merytorycznym. W dwuinstancyjnym postępowaniu podatkowym każda sprawa podatkowa podlega dwukrotnemu rozpatrzeniu przez organy obu instancji. Organ II instancji zobowiązany jest zatem do dokonania ponownej oceny zebranego materiału dowodowego i do wskazania, czy organ I instancji ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy. Na tej podstawie organ II instancji winien dokonać oceny prawnej danego stanu faktycznego z punktu widzenia przepisów prawa obowiązujących w dacie powstania zdarzenia wywołującego skutki w obszarze prawa podatkowego. Najistotniejszą wadą prawną zaskarżonej decyzji, która skutkowała wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego jest na tym tle jak zauważono naruszenie przez organ odwoławczy art. 210 § 4 O.p., tj. wady uzasadnienia decyzji. Przypomnieć należy, że uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym, ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z 6 października 2020 r., I OSK 3235/18, uzasadnienie decyzji jest wadliwe nie tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treści – ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów – nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma tym samym kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 O.p. W rezultacie odstąpienie przez organ od wyczerpującej, jednoznacznej i logicznej argumentacji dla zaprezentowania swojego stanowiska w istocie pozbawia stronę możliwości obrony jej słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w odpowiednim zakresie. W tym kontekście zauważyć należy, że zasadnicza część zarzutów skarżących, podniesionych już w odwołaniu, a następnie w skardze, dotyczyła naruszenia art. 6m ust. 2 w zw. z art. 6m ust. 2a u.p.c.g. SKO w ogóle nie ustosunkowało się do powyższej kwestii. Ramy prawne w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy są następujące. Zgodnie z art. 6k ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; 2) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; 3) ustali stawkę opłaty za m3 zużytej wody -w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 3a. Właściciel nieruchomości jest natomiast obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1). W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2). W myśl art. 6m ust. 4 u.c.p.g., właściciel nieruchomości nie może złożyć deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres wsteczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 2. Wyjątek od tej zasady zawarty jest w art. 6 ust. 5, zgodnie z którym przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli właściciel nieruchomości złoży nową deklarację zmniejszającą wysokość: 1) zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku ze śmiercią mieszkańca w terminie do 6 miesięcy od dnia tego zdarzenia; 2) opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z informacją lub korektą faktur, uzyskaną z przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Stosownie natomiast do art. 6m ust. 2 u.c.p.g., w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Wedle zaś art. 6m ust. 2a u.c.p.g., w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jak zauważono, zarzuty skarżących, podniesione tak w odwołaniu jak i w skardze, konsekwentnie dotyczyły naliczenia od kwoty głównej odsetek za opóźnienie w płatności. Opóźnienie w zapłacie skarżący uzasadniali brakiem wykonania przez organ obowiązku informacyjnego, o którym mowa w ww. art. 6m ust. 2a u.c.p.g., oraz w związku z tym, brakiem wiedzy po ich stronie, co do wysokości należnej stawki, co uniemożliwiło im terminowe uiszczanie opłat. Zasadniczo zarzuty dotyczyły więc naruszenia wskazanych art. 6m ust. 2 w zw. z art. 6m ust. 2a u.c.p.g., poprzez zaniechanie obowiązku informacyjnego organu w postaci braku zawiadomienia strony o zmianie stawki i metody naliczania opłat. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wskazał w decyzji daty od kiedy organ nalicza odsetki od miesięcznych należności głównych, co jest potrzebne – strona bowiem otrzymuje pełną informację o wysokości zobowiązania jakie jest zobowiązana wykonać. Kwoty odsetek składają się na całościową wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jakie właściciele są zobowiązani wykonać. Do ww. stanowiska organu pierwszej instancji, mimo zarzutów skarżących, SKO się nie odniosło. Tymczasem zagadnienie od kiedy organ ma podstawę do naliczania odsetek, jest istotne i wymagało stanowiska organu odwoławczego. Strona ma prawo oczekiwać od organu pełnej informacji co do podstaw naliczenia zobowiązania, zatem także zasadności naliczania odsetek od wskazanych dat. SKO powinno było rozważyć i wypowiedzieć się w ramach twierdzeń strony, czy wezwanie do złożenia nowej deklaracji skierowane przy zmianie danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, może stanowić wypełnienie obowiązku informacyjnego, jak też czy taki obowiązek w ogóle powstał (w kontekście relacji ust. 2 i ust. 2a art. 6 u.c.p.g., o czym poniżej). W tych ramach SKO powinno było też wypowiedzieć się, od którego momentu aktualizuje się obowiązek zapłaty opłaty w zmienionej wysokości i/lub zapłaty odsetek. SKO powinno wypowiedzieć się zatem co do podstaw naliczania odsetek od kwoty głównej zobowiązania. W realiach sprawy taką wypowiedź można odnaleźć tylko w decyzji organu pierwszej instancji. Kwestia zasadności naliczania odsetek w okolicznościach tej sprawy od poszczególnych dat wskazanych w uzasadnieniu organu pierwszej instancji wymagała stanowiska organu odwoławczego, jest to bowiem kwestia w sprawie istotna, bowiem wpływa ona na realną wysokość zobowiązania strony z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd nie ma wobec powyższego możliwości ustosunkowania się do zasadności zarzutów skarżących w ww. zakresie, bowiem nie może przejmować roli organu odwoławczego, a w zaskarżonej decyzji brak jest wypowiedzi SKO w tym zakresie. SKO utrzymało w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zaakceptowało zatem rozstrzygnięcie tego organu, także co do podstaw naliczania odsetek od kwoty głównej zobowiązania określonej w decyzji. Brak jest jednak w spornej decyzji oceny prawnej w ww. zakresie. Uchybia powyższe zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Ponadto ponownie przypomnieć należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 124 O.p., zasadą przekonywania strony w postępowaniu podatkowym, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Jeżeli wobec tego uzasadnienie decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 210 § 4 O.p., sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ (tak np. wyrok NSA z 28 lipca 2022 r., III FSK 394/22). Zdaniem sądu orzekającego organ nie wyjaśnił na s. 4 decyzji podstaw przyjętego rozumienia art. 6m ust. 2 u.c.p.g. i nie odniósł się do stanowiska strony dotyczącego relacji ww. przepisu do ust. 2a ww. artykułu. Nie wyjaśniono zwłaszcza, czy w pojęciu "nowej stawki" aktualizującej obowiązek informacyjny organu mieści się zmiana metody ustalenia opłaty, jak to wywodzi strona. Wprawdzie w decyzji organu pierwszej instancji nawiązano do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (s. 4), z którego wynika, że zmiana metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynikająca ze zmiany przyjętej w tym przedmiocie uchwały rady gminy stanowi zmianę danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; to zaś oznacza zmianę danych będących podstawą ustalania opłaty, o których mowa w art. 6m ust. 2 u.c.p.g., uzasadniającą obowiązek złożenia nowej deklaracji (por. np. wyrok o sygn. III FSK 1080/25). Skarżący prezentowali jednak w toku postępowania odmienną wykładnię wskazując na treść art. 6m ust. 2a u.c.p.g. (zob. s. 4 i n., 8 i n., 12 odwołania); do ich argumentacji SKO się nie odniosło. SKO nie ustosunkowało się w konsekwencji, jak zauważono, co do zarzutów skarżących dotyczących części określonego zobowiązania w zakresie odsetek. Argumenty skargi (s. 4) należy uznać w tym zakresie za trafne. Należy podkreślić, że dochowanie wymogów uzasadnienia decyzji jest istotne szczególnie w sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie organu jest niekorzystne dla strony. SKO naruszyło więc także ogólne zasady postępowania, zawarte zwłaszcza w art. 124, art. 127 oraz 121 § 1 O.p. W rezultacie nie sposób zweryfikować poprawności zastosowania w zaskarżonej decyzji art. 6m ust. 2-2a i art. 6o ust. 1 u.c.p.g.; nie jest bowiem rolą sądu, jak zauważono, zastępowanie organu odwoławczego w roli organu drugiej instancji. Natomiast w niniejszym postępowaniu nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które błędnie powołano w skardze; stąd zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie mogły odnieść pożądanego rezultatu. Niemniej sąd z urzędu bada, czy zaskarżona decyzji odpowiada prawu, w tym czy organ wypełnił zasady wynikające z mających zastosowanie w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej. Powyższe kwestie – wykładni art. 6m ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g., obowiązku informacyjnego wynikającego z ostatniego z tych przepisów oraz okresu naliczania odsetek za zwłokę – SKO będzie zobowiązane wyjaśnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie zobowiązany do ustosunkowania się co do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu w odniesieniu do powyższych zaganień. Na obecnym etapie procedowania sprawy uznać zaś należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania art. 121 § 1, 122, art. 187 § 1, art. 124 oraz w szczególności art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zawiera ona w dużej mierze analogiczne, choć jeszcze dalej idące jak chodzi o braki uzasadnienia wady, co decyzja wydana w przywołanej przez stronę sprawie III SA/Wa 2088/25 dotycząca stosownej opłaty za poszczególne okresy rozliczeniowe 2021 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w pismach skarżących na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. uznając zasadniczo, że przeprowadzenie dodatkowych dowodów nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie; pominąć już można uwagi dotyczące tego, że część spośród zgłoszonych w tym zakresie wniosków wykraczała poza hipotezę ww. przepisu bądź poza przedmiot niniejszej sprawy (por. np. odpowiednio żądanie przeprowadzenia dowodu z ww. wyroku tut. Sądu, bądź z postanowienia o wszczęciu odrębnego postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2024 r. do 31 marca 2026 r.). Uznając zatem skargę za zasadą, sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.