III SA/Wa 2567/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z 24 września 2018 r. R. J. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie przedmiotowej decyzji może spowodować realne ryzyko utraty przez Skarżącego materialnych podstaw bytu i środków utrzymania niezbędnych dla niego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. postanowienia NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13). W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie zostały w żaden sposób udokumentowane. Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że wysokość zobowiązania, w stosunku do którego orzeczono o jego solidarnej odpowiedzialności (26 mln zł), przekracza jego możliwości płatnicze. W konsekwencji stwarza realne ryzyko utraty materialnych podstaw bytu oraz środków utrzymania niezbędnych dla niego i jego rodziny. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że w istocie wskazana kwota jest obiektywnie bardzo wysoka. Niemniej jednak w uzasadnieniu wniosku Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Nie nadesłał również żadnych dokumentów, które pozwoliłby ocenić jak ta sytuacja w istocie wygląda. Sąd nie mając żadnych informacji o majątku, dochodach, środkach którymi dysponuje Skarżący nie może automatycznie – tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji – orzekać o wstrzymaniu wykonania decyzji. Skarżący w postępowaniu reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, tym bardziej winien mieć świadomość konieczności wyczerpującego uzasadnienia wniosku i udokumentowania zaistnienia przesłanek z art. 61 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.