III SA/Wa 2560/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi J. T. i B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę

Decyzją z [...] września 2016 r. Prezydent W., na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 13 § 1 pkt 1, art. 63 § 1, art. 143 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej Op), art. 1c, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej Upol), § 1 Uchwały Rady W. z 8 listopada 2012 r. Nr XLVI/1237/2012 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2012 r., poz. 7856), ustalił B. T. i J. T. wymiar podatku od nieruchomości (od nieruchomości w W. przy ul. [...], m.p. nr [...]) na 2012 r. w wysokości 393 zł. Powodem takiego orzeczenia było m. in. ustalenie podatku od dwóch wskazanych powyżej miejsc postojowych o powierzchni 49,93 m2 według stawki 7,66 zł w kwocie 382,46 zł. Decyzją z [...] września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO), na podstawie art. 220 § 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 Op, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że podatek od budynków lub części budynków ustalany jest w zależności od sposobu użytkowania budynku. Preferowaną przez ustawodawcę stawką jest stawka dla budynków lub ich części przeznaczonych do celów mieszkalnych. Nie należy zatem traktować tej kategorii w sposób rozszerzający i obejmować stawką podatku od budynków mieszkalnych także części budynków niezwiązanych z funkcją mieszkaniową czyli wykorzystywanych w celach użytkowych (np.: garaży). Dla tej kategorii została określona stawka podatku w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol - "budynki lub ich części pozostałe". Na potwierdzenie swojego stanowiska SKO powołało się na uchwałę NSA II FPS 4/11, w której skład poszerzony orzekł, że w świetle art. 2 ust.l pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 Upol, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol (budynki lub ich części pozostałe). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podatnicy, reprezentowani przez ustanowionego pełnomocnika – radcę prawnego, wnieśli o uchylenie decyzji SKO oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili wspomnianej decyzji naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e Upol, przez ich błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że decyzja odnosiła się m. in. do nieistniejącej nieruchomości – miejsc postojowych, które nie są ani budynkami, ani częściami budynku w rozumieniu Upol. Miejsca postojowe nie mogą zatem stanowić samodzielnego przedmiotu opodatkowania. Czym innym byłoby ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości, w której przedmiotowe miejsca postojowe się znajdują, i obciążenie skarżących podatkiem w wysokości właściwej dla udziału skarżących w tej nieruchomości. Tego jednak organ, zdaniem skarżących, nie dokonał. Skarżący zakwestionowali również możliwość opodatkowania niewyodrębnionych prawnie garaży stawką inną aniżeli przewidzianą dla budynków mieszkalnych. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że przedmiotem opodatkowania może być zarówno cały budynek (w rozumieniu architektonicznym i jurydycznym), jak i jego część (w tym samym rozumieniu). Z decyzji wydanych w sprawie wynika, że - gdy chodzi o budynek – opodatkowany został budynek znajdujący się w W., ul. [...]. W roku, którego dotyczyło postępowanie podatkowe, Skarżący byli współwłaścicielami odrębnego lokalu (odrębnej rzeczy w rozumieniu prawa rzeczowego), tj. garażu wielostanowiskowego, która stanowiła część budynku w rozumieniu Prawa budowlanego. Dlatego pogląd zaprezentowany w skardze, że przedmiot opodatkowania nie został oznaczony, jest błędny. Błędny jest też pogląd, że organy opodatkowały tzw. miejsce postojowe. Takie ujęcie przedmiotu opodatkowania, przy którym zresztą posłużono się skrótem "m.p.", służyło tylko lepszemu wyjaśnieniu skarżącym, co jest tym przedmiotem i jaką stawkę podatku zastosowano. Z punktu widzenia ściśle prawnego Organy prawidłowo opodatkowały udział skarżących w nieruchomości wspólnej. Udział ten wynosił 2/72 części lokalu o powierzchni łącznej 1797, 3 m2. Taki udział i taka powierzchnia wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy, m.in. z aktu notarialnego nabycia udziału w tym lokalu garażowym. Skarżący nigdy nie kwestionowali tych danych, co uznać należy za oczywiste wobec treści dowodów znajdujących się w aktach. Odnotować należy, że także w skardze nie jest kwestionowany ten udział i ta powierzchnia. Potwierdzić należy, że kwestia stawki podatkowej dla opodatkowania wielostanowiskowych lokali garażowych była przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Z powodu tych rozbieżności Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II FPS 4/11. NSA uznał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol, a zatem jak dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych. Sąd Wojewódzki podziela stanowisko zaprezentowane w tej uchwale, pomijając fakt, że dla Sądu było ono wiążące. Przy czym skarżący mylą się twierdząc, że prawne wyodrębnienie lokalu garażowego, w tym założenie odrębnej księgi wieczystej, nie ma znaczenia, skoro garaż wraz z resztą budynku jest jednolitą całością. Otóż nawet jeśli w sensie architektonicznym bryła budynku, w którym usytuowany jest lokal garażowy skarżących, stanowi jedną całość, to w sensie prawnym wyodrębnienie garażu jako odrębnej rzeczy ma zasadnicze znaczenie. Sprawia ono, że mamy do czynienia z odrębną rzeczą, która może też podlegać odrębnej stawce podatkowej w podatku od nieruchomości (ale też w podatku od towarów i usług). Obszernie cytowany w skardze wyrok NSA był jednym z wielu orzeczeń tego Sądu, które prezentowały stanowisko korzystne dla podatników, ale nie było to stanowisko jedyne. Uchwała NSA wyjaśniła ostateczne, że udział w lokalu garażowym podlega stawce podwyższonej, a nie stawce jak dla budynków mieszkalnych. Sąd nie stwierdził, aby takie rozstrzygnięcie naruszało art. 2 lub 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Kryterium, ze względu na które następuje zróżnicowanie stawki podatkowej, nie jest arbitralne, nieistotne. Kryterium tym jest istnienie odrębnej własności lokalu jako przedmiotu prawa rzeczowego, czyli wskazany w skardze status prawny. Argumentacja zawarta w uchwale NSA akcentuje, że garaż nie pełni funkcji mieszkaniowych, służy bowiem do innych celów, niż stricte mieszkalne, a ponieważ w sensie prawnorzeczowym jest odrębną rzeczą, to możliwie, zgodne z ustawą jest opodatkowanie go wyższą stawką. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.