III SA/Wa 255/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Wa 255/18 w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego

Skarżący – K.K., pismem z 5 marca 2018 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy, pismem z 13 marca 2018 r., skutecznie doręczonym 26 marca 2018 r. (zpo, k 22 akt sądowych), zwrócił się do Skarżącego o przekazanie wypełnionego formularza PPF oraz nadesłanie wyszczególnionych w wezwaniu informacji o sytuacji finansowej Skarżącego. Referendarz sądowy, zarządzeniem z 19 kwietnia 2018 r. uznał, że brak wykonania doręczonego Skarżącemu wezwania o złożenie formularza PPF, we wskazanym terminie siedmiu dni jest okolicznością uniemożliwiającą podjęcie jakichkolwiek działań w zakresie prawa pomocy. W konsekwencji, na podstawie art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz 1369, dalej jako "u.p.p.s.a."), pozostawił wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania. Skarżący, w sprzeciwie z 14 maja 2018 r., zarzucił naruszenie art. 257 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ "nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie w zakresie częściowym (np. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) - gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Co do zasady przyznawane jest osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Sąd wskazuje, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Skarżący odebrał wezwanie o złożenie wypełnionego formularza PPF 7 maja 2018 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych), jednakże do dnia wydania zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego, tj. do 19 kwietnia 2018 r., nie złożył tego formularza. Braku tego nie uzupełnił nawet składając sprzeciw. Zarazem nie było, wbrew twierdzeniom zawartym w treści sprzeciwu, podstaw do wezwania Skarżącego do "uzupełnienia formularza PPF", skoro, pomimo skutecznie doręczonego mu jednoznacznego wezwania, nie złożył wypełnionego, choćby szczątkowo, formularza. Nie można bowiem wzywać o uzupełnienie czegoś, czego nie ma. Ustawodawca w treści art. 257 p.p.s.a. nie pozostawia Sądowi wyboru: wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Te względy zadecydowały, że Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.