III SA/Wa 2508/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant referent Katarzyna Makowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi A. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 10.086 zł (słownie: dziesięć tysięcy osiemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO/organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] czerwca 2013 r. [...] w przedmiocie określenia A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Skarżąca/Strona) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. 1.2. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. [...] organ pierwszej instancji określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2008 r. za nieruchomość będącą współwłasnością Strony oraz L. sp. z o.o., położoną na terenie [...]. W., na kwotę 1.432.045 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podkreślił, że powyższa nieruchomość zabudowana jest budynkiem Centrum Handlowego [...] wraz z dwupoziomowym parkingiem znajdującym się bezpośrednio pod budynkiem centrum handlowego oraz jego częścią oddylatowaną od kondygnacji budynku handlowego. W ocenie organu pierwszej instancji, parking podziemny znajdujący się bezpośrednio pod budynkiem nie może być uznany za odrębną budowlę, jak twierdzi Skarżąca. Prezydent W. powołał się na opinię sporządzoną przez inż. Z. O., uzupełnioną przez biegłego w trakcie rozprawy przeprowadzonej przed SKO, zgodnie z którą parking zlokalizowany pod budynkiem Centrum Handlowego [...] przy ul. M. w W. jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i spełnia warunki dla budynków określone w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Powyższe świadczy zatem o tym, że przedmiotowy parking jest obiektem budowlanym, trwale związanym z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zdaniem organu pierwszej instancji, parking ten powinien być kwalifikowany jako część budynku Centrum Handlowego. 1.3. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 191 w zw. z art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 210 ze zm., dalej: O.p.), art. 122 w zw. z art. 187 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. 1.4. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i określiło Skarżącej oraz L. sp. z o. o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008 za nieruchomość przy ul. M. na kwotę 1.269.633 zł. Uzasadniając swoje stanowisko SKO wskazało, że w dniu 26 lipca 2007 r. przeprowadzone zostały przez pracowników Biura Podatków i Egzekucji Urzędu W., za zgodą pełnomocnika Strony, oględziny hipermarketu [...] – L. na nieruchomości w rejonie ulic M. i E. w dzielnicy W. . W protokole oględzin wskazano, że parking podziemny znajdujący się pod Centrum Handlowym – jako jego kondygnacja podziemna – stanowi część budynku centrum handlowego, a jego powierzchnię użytkową, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.) należy uwzględnić określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, analiza materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin, planu centrum handlowego, projektu jego budowy i pozwolenia na budowę, które znajdują się w aktach sprawy o numerze [...], wskazują, że parking podziemny stanowi integralną część centrum handlowego zarówno pod względem architektonicznym, jak i funkcjonalnym. Odnosząc się do powoływanej przez organ pierwszej instancji opinii biegłego inż. Z. O. SKO wskazało, że wprawdzie opinia ta dotyczy przedmiotu opodatkowania w niniejszym postępowaniu, jednak została ona sporządzona na potrzeby innego postępowania, dotyczącego określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003. Tym samym opinia ta nie wiąże organu w niniejszej sprawie. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie: a) art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię, b) art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, c) art. 191 w zw. z art. 197 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, d) art. 122 w zw. z art. 187 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, e) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji. 2.2. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. 2.3. Wyrokiem z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 715/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, skarga wniesiona przez Spółkę była zasadna, ale z innych powodów niż w niej wskazanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że stan faktyczny ustalony w zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd podkreślił, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentacji, na którą powołuje się organ odwoławczy, a która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia. Powołując się na art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd wyjaśnił, że akta postępowania toczącego się przed organami i następnie przedkładane sądowi, powinny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową. Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Powyższe wymagania wynikają przede wszystkim z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. jako zasad proceduralnych, a także z przepisów szczegółowych w zakresie zbierania i dokumentowania dowodów oraz wspomnianego art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd dodał, że wyrok jest wydawany po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, zaś dołączone do akt głównych akta administracyjne odgrywają podstawową rolę w kontroli zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. W ocenie Sądu, zawarta w uzasadnieniu decyzji informacja, że dokumenty, na które powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, znajdują się przy sprawie [...] okazała się nieprzydatna dla ich zlokalizowania w sądzie. Powołując się na notatkę p.o. kierownika sekretariatu z dnia 23 października 2014 r., Sąd stwierdził, że o braku dokumentacji, jak również konieczności jej złożenia, SKO zostało poinformowane. W odpowiedzi, w dniu 24 października 2014 r., organ odwoławczy złożył do biura podawczego Sądu kserokopie protokołu oględzin, projektu zagospodarowania terenu, decyzji Burmistrza Gminy W. zezwalającej na użytkowanie, projektu architektoniczno-budowlanego. Jednocześnie Sąd wskazał, że nie została złożona opinia biegłego Z. O.. Ponadto jak zauważył Sąd, SKO nie wniosło o zakreślenie terminu do przedłożenia oryginałów ww. dokumentów lub ich poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii. Sąd stwierdził, że brak potwierdzeń powyższych kserokopii za zgodność z oryginałem niweczy ich wartość dowodową. Powyższe uzasadniało, w ocenie Sądu, uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyn proceduralnych, a zaistniałe uchybienia proceduralne czyniły niemożliwym odniesienie się przez Sąd do meritum sprawy. Sąd wskazał także, że organ odwoławczy zbyt pochopnie zrezygnował z dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy celem uzyskania stanowiska w kwestii możliwości uznania parkingu za wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Uzasadniając powyższe stwierdzenie Sąd odniósł się do oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2094/12. Konkludując, Sąd stanął na stanowisku, iż bez dowodu z opinii biegłego sprawę należy traktować jako niedojrzałą do rozstrzygnięcia, stąd też już tylko z tego powodu zaskarżona decyzja musi być uznana za kwalifikującą się do uchylenia. 3. Postępowanie przed Sądem drugiej instancji. 3.1. SKO złożyło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd wezwania organu do przedłożenia oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii wskazanych w wyroku dokumentów, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że przedłożone przez SKO do akt sprawy kserokopie dokumentów niweczą ich wartość dowodową, - art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego przedstawienie przez SKO kserokopii dokumentów miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w warunkach naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 O.p. z powodu zbyt pochopnej rezygnacji z dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie wskazanym przez Sąd. 3.2. SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 854/15, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie NSA, nie można zgodzić się z argumentacją sądu pierwszej instancji w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 122 i art. 187 § 1 O.p., art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz przepisów szczegółowych w zakresie zbierania i dokumentowania dowodów poprzez ich niezastosowanie. NSA nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania podatkowego w zakresie dowodów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd drugiej instancji zauważył, że organ odwoławczy przekazał WSA skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie, zaś WSA zapoznał się z całością materiału dowodowego, na podstawie którego zostało wydana decyzja organu odwoławczego, w tym z dokumentacją architektoniczno-budowlaną znajdującą się w aktach pod sygnaturą [...]. Zdaniem NSA, okoliczność, że do dyspozycji sądu pierwszej instancji przekazane zostały jedynie kopie ww. dokumentów nie zmienia faktu, że zarówno w dacie wydania skarżonej decyzji, jak w dacie orzekania przez WSA, powyższe dokumenty znajdowały się w posiadaniu organu. Niedopatrzeniem organu odwoławczego było jedynie nieprzekazanie ich wraz z odpowiedzią na skargę do sądu, a po telefonicznej informacji o brakach w materiale dowodowym, przekazanie tych dokumentów w kserokopii. W opinii NSA, sąd pierwszej instancji nie wykazał w zaskarżonym wyroku, aby fakt zapoznania się z częścią dokumentów w wersji niepoświadczonych za zgodność z oryginałem kopii, miał istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zauważył NSA, z uzasadnienia skarżonego wyroku nie wynika w szczególności, aby wykonane kserokopie uniemożliwiały odczytanie zawartych w nich treści, dat sporządzenia dokumentów albo podmiotu, który je wytworzył, jak również, aby sąd pierwszej instancji powziął wątpliwość co do tożsamości treści dokumentów złożonych w kopiach z treścią dokumentów będących w posiadaniu SKO. W ocenie NSA, skoro dokumenty, na które powołał się w decyzji organ odwoławczy, znajdujące się w innych aktach, a których kserokopie zostały przekazane do sądu, mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, bezpodstawnym było odebranie tym dokumentom wartości dowodowej. NSA podkreślił, że kserokopie dokumentów mogą stanowić dowody w sprawie w rozumieniu art. 180 § 1 O.p. i powinny zostać merytorycznie ocenione przez sąd pierwszej instancji na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego. Wobec tych ustaleń NSA stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji SKO w warunkach błędnego uznania, że przedłożenie przez organ do akt sprawy kserokopii dokumentów niweczy ich wartość dowodową, a także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego przedstawienie kserokopii dokumentów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za zasadny NSA uznał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w warunkach naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 O.p. z powodu zbyt pochopnej rezygnacji z dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie wskazanym przez sąd. NSA wskazał, że stosownie do art. 197 § 1 O.p., w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami w celu wydania opinii. Z powyższego przepisu wynika zatem, że kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego pozostawiona została ocenie organu podatkowego, albowiem użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. 3.4. W piśmie z dnia 19 września 2017 r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w sprawie podnosząc dodatkowe zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 121, art. 123 w związku z art. 187 i art. 200 O.p. i wskazując na niekompletność akt administracyjnych. 3.5. Na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał pełnomocnika SKO, aby w terminie 7 dni: - złożył w kopiach potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumenty złożone na wezwanie Sądu w dniu 24 października 2014 r. (wówczas dostarczonych bez potwierdzenia za zgodność z oryginałem), tj. protokół oględzin z dnia 26 lipca 2007 r., projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany z lipca 1997 r., decyzję Burmistrza Gminy B. nr [...], projekt architektoniczno-budowlany z 15 sierpnia 1996 r. i projekt wykonawczy architektoniczny część 1 tom I, - złożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię opinii biegłego sądowego R. T. wydaną w toku postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r., - ustosunkował się na piśmie do pisma procesowego Skarżącej z dnia 19 września 2017 r., - złożył w kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem decyzję SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. wydaną wobec Skarżącej. 3.6. Pismem z dnia 28 września 2017 r., w wykonaniu wezwania Sądu, organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów Strony zawartych w piśmie z dnia 19 września 2017 r. podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, a także przesłał w załączeniu następujące dokumenty: - poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], - poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię opinii biegłego sądowego R. T. z września 2015 r., - poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię opinii biegłego sądowego i rzeczoznawcy budowlanego inż. Z. O. z dnia 8 listopada 2009 r., - dokumenty nadesłane przez Prezydenta W. [...], [...] przy piśmie z dnia 26 września 2017 r. i wskazane w tym piśmie. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że część dokumentacji, m.in. projekt zagospodarowania terenu – etap I z marca 1996 r. oraz projekt architektoniczno-budowlany z marca 1996 r. znajduje się w kopiach, gdyż w takiej postaci została udostępniona organowi pierwszej instancji przez Wydział Architektury i Budownictwa dla [...]. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 4.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c p.p.s.a.). 4.3. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez SKO skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 854/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 190 (zdanie pierwsze) p.p.s.a. - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z unormowania tego wynika zatem, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez sąd kasacyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (zob. H. Knysiak-Molczyk – w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 577). W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od wykładni prawa zawartej ww. orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego; wobec tego Sąd w składzie orzekającym jest związany wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II FSK 854/17. W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji SKO w warunkach błędnego uznania, że przedłożenie przez organ do akt sprawy kserokopie dokumentów min. w postaci protokołu oględzin, projektu zagospodarowania terenu, decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego oraz projektu architektoniczno-budowlanego centrum handlowego niweczy ich wartość dowodową. Naczelny Sad Administracyjny uznał, że kserokopie tych dokumentów mogą stanowić dowody w sprawie w rozumieniu art. 180 § 1 O.p., i powinny zostać merytorycznie ocenione przez Sąd na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego. Za zasadny uznano także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego przedstawienie kserokopii dokumentów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do takiej sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z tym zastrzeżeniem, że dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną, Sąd rozpatrujący sprawę w wyniku jej przekazania do ponownego rozpoznania, jest związany. 4.4. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej parkingu znajdującego się pod budynkiem centrum handlowego w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ utrzymuje, że parking należy zaliczyć do kategorii budynków zdefiniowanych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że obiekt ten jest budowlą, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. 4.5. Oceniając zgodność z prawem skarżonej decyzji, zdaniem Sądu uznać należało, że sposób w jaki prowadzone było postępowanie w niniejszej sprawie narusza przepisy art. 121 § 1 O.p. i art. 123 § 1 O.p. w związku z art. 187 § 1 - § 3 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy gdyż Strona nie miała możliwości zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym, a w konsekwencji wypowiedzenia się w zakresie dowodów, które były istotne dla ustalenia stanu faktycznego. Analiza akt sprawy przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę a następnie uzupełnianych na wezwanie Sądu w dniach 24 października 2014 r. oraz 28 września 2017 r. wskazuje, że Strona nie miała wiedzy na temat zakresu materiału dowodowego, który posłużył organom do poczynienia kluczowych ustaleń w sprawie. Dokumentów dotyczących istotnych dla sprawy ustaleń nie było w aktach sprawy, co więcej organ nie zakomunikował w toku postępowania Stronie w żaden sposób, że ocena stanu faktycznego ma miejsce na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach innej sprawy dotyczącej Skarżącego (sprawy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r.). W świetle uzasadnienia skarżonej decyzji podstawą do ustaleń w zakresie stanu faktycznego dotyczącego spornego parkingu były protokół oględzin, plan centrum handlowego, projekt jego budowy i pozwolenie na budowę, które to dokumenty, zgodnie z informacją zawartą w decyzji, znajdują się w aktach sprawy znak [...]. Powyższe oznacza, że dopiero z uzasadnienia decyzji Skarżąca dowiedziała się, że organ korzystał z innych dokumentów niż znajdujących się w aktach niniejszej sprawy, czyli z dokumentów zebranych w sprawie znak [...]. Dokumenty te w żadnej formie nie zostały włączone do akt niniejszej sprawy na żadnym jej etapie. Jak wynika bowiem z analizy dokumentów postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji (106 kart) ani do dnia zapoznania Strony z zebranym materiałem dowodowym w dniach 29 maja 2013 r. i 6 czerwca 2013 r. (karty 84 i 88 akt administracyjnych) ani też później aż do przesłania akt do SKO, materiał dowodowy nie był w tym zakresie uzupełniany. Również na etapie postępowania przed organem odwoławczym brak jest w aktach sprawy zarówno wskazanych dokumentów jak i jakiejkolwiek informacji o uzupełnieniu materiału dowodowego, w stosunku do tego, z którym zapoznano Skarżącą przed wydaniem decyzji przez Prezydenta W. (akta SKO, jedna teczka, spięte, ale nie ponumerowane, ograniczają się do trzech dokumentów, a mianowicie pisma Prezydenta W. z dnia 6 sierpnia 2013 r. dotyczącego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, zawiadomienia z dnia 11 grudnia 2013 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz skarżonej decyzji wraz z potwierdzeniem jej odbioru). Analiza powyższych akt przesądza, że organy podatkowe, z sobie tylko znanych powodów nie włączyły dokumentów, które posłużyły im do ustalenia stanu faktycznego do akt sprawy na żadnym z jej etapów, ani przed organem pierwszej instancji ani też przez SKO. Jednocześnie Sąd nie kwestionuje, że organy dysponowały stosowną dokumentacją, jednak znajdowała się ona w aktach innej sprawy o numerze [...]. Podkreślenia wymaga, że zasadą w postępowaniu podatkowym jest reguła bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, od której odstępstwo wprowadza art. 181 O.p. i dopuszcza, aby w postępowaniu były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach. Wykorzystanie przez organ podatkowy dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza wiec zawartej w art. 123 O.p. zasady zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału, istotne jest jednak, aby strona miała możliwość wypowiedzenia się co do dowodów, które organ uznaje za podstawę czynionych ustaleń. Jeśli więc organ w toku postępowania zakończonego skarżoną decyzją chciał skorzystać przy rozstrzyganiu sprawy z dokumentów zgromadzonych w innym postępowaniu dotyczącym Strony i zdecydował się na oparcie swoich ustaleń o te dokumenty winien włączyć je do akt sprawy i zakomunikować to Skarżącej. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu - a więc i prawo strony do obrony jej stanowiska - realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie. W niniejszym postępowaniu organ ani nie włączył do akt sprawy dokumentów, które były kluczowe do prezentowanych w decyzji twierdzeń tj. protokołu oględzin, planu centrum handlowego, projektu jego budowy i pozwolenia na budowę, ani też w żaden inny sposób nie zakomunikował Stronie, że podstawą ustaleń będą dokumenty, które znajdują się w aktach innego postępowania. Skoro dokumenty te były znane organowi w związku z czynnościami wykonywanymi w toku innego postępowania i dysponował nimi, winien był przytoczyć je Stronie bezpośrednio w toku prowadzonego postępowania, aby mogła się do nich ewentualnie ustosunkować. Brak podjęcia wskazanych czynności procesowych narusza art. 187 § 1 - § 3 O.p. Powyższe w ocenie Sądu pozwala na uznanie, że naruszone zostały zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. W rozdziale 1 Działu IV Ordynacji podatkowej ustawodawca zawarł ogólne zasady postępowania podatkowego, które stanowią normy prawne wiążące w postępowaniu podatkowym Naruszenie tych zasad jest naruszeniem przepisów prawa, które w zasadzie powoduje wadliwość decyzji. Wspomniane zasady są nie tylko postulatami ustawodawcy wobec organów podatkowych, ale również przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów Ordynacji podatkowej. Z analizy akt prowadzonego postępowania wynika, że organy do materiałów postępowania nie włączyły kluczowych w ich ocenie dla rozstrzygnięcia: protokołu oględzin, planu centrum handlowego, projektu jego budowy i pozwolenia na budowę, a zatem Strona nie miała możliwość się do nich odnieść, choć od strony formalnej organ zapewnił jej możliwość zapoznania się z aktami poprzez wystosowanie zawiadomienia w trybie art. 200 O.p., akta te jednak wskazanych dokumentów nie zawierały. Tymczasem realizacja zasad z art. 121 § 1 i art. 123 § 1 wymaga, aby organ tak gromadził materiał dowodowy, by nie budziło wątpliwości jakie istniejące dowody wykorzystuje do ustaleń stanu faktycznego poprzez włączenie ich do materiału dowodowego konkretnej sprawy. Tylko bowiem wiedząc, po jakie dokumenty (np. z innych postepowań) sięgnął organ podatkowych, Strona będzie miała możliwość oceny tych dowodów i ewentualnego wnioskowania o przeprowadzenie innych dowodów. Powyższe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż brak wiedzy o zasadniczych dokumentach, które przesądziły o kształcie zapadłego rozstrzygnięcia uniemożliwiał Stronie podjęcie skutecznej obrony swoich praw. Niewątpliwie bowiem dowody znajdujące się w aktach sprawy w dacie zapoznawania się pełnomocnika z materiałem dowodowym swoją zawartością różniły się od tego, co zostało opisane w uzasadnieniu decyzji, jako źródło ustaleń faktycznych. 4.6. Oceniając zgodność z prawem skarżonej decyzji, w ocenie Sądu, za zasadne uznać należało także sformułowane przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania a mianowicie art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p., art. 122 O.p. i 191 O.p. Przepisy art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. wskazują, jakie elementy i treść powinno zawierać prawidłowe uzasadnienie decyzji. Stosownie do treści art. 210 § 4 O.p., uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, organ nie uzasadnił swojego stanowiska prezentowanego w decyzji co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że prawidłowe uzasadnienie decyzji w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest o tyle istotne, iż skarżona decyzja uchylała decyzję organu pierwszej instancji i samodzielnie określała wysokość zobowiązania Skarżącej. Powyższe powoduję, że decyzja SKO jest jedynym rozstrzygnięciem organu funkcjonującym w obrocie i odnoszącym się do meritum sprawy, wobec czego stanowisko organu winno być wyjątkowo starannie uzasadnione. Tymczasem lektura skarżonego rozstrzygnięcia wskazuje, że całe uzasadnienie decyzji w zakresie oceny materiału dowodowego sprowadza się do arbitralnego stwierdzenia, że parking podziemny stanowi integralną cześć centrum pod względem architektonicznym i funkcjonalnym. SKO wskazało bowiem, że "analiza materiału dowodowego w tym planu centrum handlowego, projektu jego budowy, pozwolenia na budowę oraz protokołu oględzin nieruchomości z dnia 26.07.2007 r., które to dokumenty znajdują się w aktach sprawy znak: [...] prowadzi do wniosku, że parking podziemny stanowi integralną część centrum handlowego zarówno pod względem architektonicznym, jak i funkcjonalnym i znajduje się na kondygnacji -1 budynku." Jednocześnie SKO nie odniosło się w żaden sposób do merytorycznego stanowiska strony prezentowanego w toku postępowania. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca odniosła się w sposób wyczerpujący (strony 10 – 15 odwołania), z powołaniem na orzecznictwo, regulację Prawa budowlanego oraz zmianę z dniem 1 stycznia 2003 r. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do pojęcia "wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wprowadzającego do ustawy nową definicję budynku. Jedynym odniesieniem się do stanowiska strony w decyzji SKO było stwierdzenie, że brak jest uzasadnionych podstaw do utożsamiania przegród budowlanych wyłącznie ze ścianą i wskazanie, iż bez względu na sposób w jak przedmiotowa część budynku centrum zajęta na parking podziemny wydzielona jest z przestrzeni nie pozostawia wątpliwości, że parking wydzielony jest z przestrzeni. Powyższe przesądza, że SKO nie dokonało w skarżonej decyzji wykładni kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a w konsekwencji zaniechało również ustaleń stanu faktycznego pozwalających na subsumpcję stanu faktycznego do wskazanej normy prawnej. Organ niewątpliwie nie wskazał, jakie cechy winna w jego ocenie spełniać przegroda budowlana, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stąd nie sposób ocenić czy otaczające sporny parking słupy mogły być zakwalifikowane jako przegrody, o których mowa w definicji budynku zawartej we wspomnianym przepisie. Organ nie odniósł się również do argumentacji Skarżącej kwestionującej możliwość zmierzenia powierzchni użytkowej parkingu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., tj. po wewnętrznej długości ścian, których – jak twierdziła – sporny parking nie posiadał. Stwierdził bowiem jedynie, że organ pierwszej instancji zmierzył ograniczoną przegrodami ażurowymi powierzchnię użytkową. W skarżonej decyzji brak jest także odniesienia się organu w zakresie argumentacji Skarżącej dotyczącej tego, że parking nie stanowi podziemnej części budynku a umiejscowiony jest jedynie w zagłębieniu terenu, nie zaś poniżej poziomu terenu. Organ w uzasadnieniu decyzji konsekwentnie wskazuje, że parking stanowi kondygnację podziemną budynku i znajduje się na poziomie -1. Podobnie rzecz się na w zakresie twierdzeń Strony co do tego, że budynek centrum nie jest posadowiony bezpośrednio na gruncie, ale na betonowych słupach – filarach. Powyższe stanowisko Skarżącej potwierdzają zapisy projektu budowlanego z lipca 1997 r., które wskazują, że centrum handlowe jest obiektem parterowym w formie jednokondygnacyjnej hali o konstrukcji stalowej nadbudowanej na żelbetowej konstrukcji parkingu, a poziom posadzki sal sprzedaży znajduje się około 2,5 m powyżej terenu. Zdaniem Sądu, nie sposób przywołanych szczątkowych wypowiedzi organu uznać za jednoznaczne i wskazujące przesłanki do uznania spornego parkingu za parking podziemny. Skoro bowiem organ kwalifikuje przedmiotowy parking w ten sposób, mimo odmiennego zdania Skarżącej prezentowanego w tej kwestii, winien był precyzyjne wskazać przesłanki dokonanej kwalifikacji i w uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśnić, dlaczego stanowisko Skarżącej było błędne, argumentacji takiej w decyzji zabrakło. Reasumując, w ocenie Sądu, SKO nie wyjaśniło w wystarczający sposób stanu faktycznego sprawy, co zasadnym czyni zarzut naruszenia art. 191 O.p., a wadliwość postępowania dowodowego skutkuje również nieprawidłowym uzasadnieniem skarżonej decyzji, co narusza art. 210 § 4 O.p. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie negatywne dla Skarżącej powinno być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wobec tego wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez Stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew obowiązującym przepisom prawa, zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zawsze wymaga dołożenia należytej staranności, bowiem zbieranie i ocena dowodów są czynnościami o doniosłym znaczeniu procesowym, mają one dać rękojmię, że organ wnikliwie i z należytą starannością zastanawiał się nad rozstrzygnięciem, że dokonał oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego i ma umożliwić Sądowi dokonanie kontroli, w oparciu o kryterium zgodności z prawem, czy przesłanki, na których oparł się organ są trafne, a także przekonaniu stron postępowania, co do trafności motywów wydanego rozstrzygnięcia. Oparcie działalności administracji publicznej na przepisach prawa wynika z konstytucyjnej, a zarazem fundamentalnej zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie przyjętej w art.120 O.p., która jest jej powtórzeniem, w myśl której wszystkie organy państwowe działają na podstawie i w granicach prawa, a ich przestrzeganie jest podstawowym obowiązkiem każdego organu. Podkreślić należy także, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie uzasadnienia stanowiska organu, skoro uzasadnienia takiego nie zawiera zaskarżona decyzja. Sąd dokonując kontroli zgodności decyzji z prawem musi mieć możliwość zapoznania się z rozumowaniem, którego stanowisko to jest rezultatem. Dopiero prawidłowe przedstawienie tego rozumowania umożliwiłoby Sądowi kontrolę jego poprawności i w efekcie stwierdzenie merytorycznej prawidłowości lub wadliwości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Stanowisko to organ powinien uzasadnić przy użyciu argumentacji prawnej i uczynić to w sposób, który pozwalałby Skarżącej, a także Sądowi poznać powody uznania przez organy podatkowe, że przedmiotowy parking nie stanowi budowli. Tym samym Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość merytorycznego stanowiska organów podatkowych. 4.7. W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną, a także włączyć do akt niniejszego postępowania kompletną dokumentację stanowiącą podstawę rozstrzygnięcia i poinformować o tym Skarżącą umożliwiając jej wypowiedzenie się w sprawie. SKO obowiązane będzie także do poczynienia niezbędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego dotyczącego spornego parkingu i zawarcia w nowowydanej decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymogom zawartym w art. 210 § 4 O.p. oraz odniesienia się do twierdzeń Strony zawartych w odwołaniu od decyzji. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że pominięta w skarżonej decyzji kwestia kluczowa dla definicji budynku, a mianowicie wydzielenia obiektu budowlanego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, której weryfikacja jest niezbędna w świetle art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dla uznania, że mamy do czynienia z budynkiem, wymaga wiedzy specjalistycznej. Zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Z treści przywołanego przepisu wynika, że przesłanką powołania biegłego w toku postępowania jest stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Nie może to być wiedza powszechnie dostępna i łatwa do opanowania. Ustawodawca pozostawia organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o zastosowaniu środka dowodowego z opinii biegłego – co zostało wyrażone przez użycie słowa "może" – jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej, na co wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy w toku prowadzonego odrębnie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. dotyczącego Skarżącej i tego samego przedmiotu opodatkowania organ samodzielnie uznał za stosowane powołanie biegłego w zakresie budownictwa i nie kwestionował orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym nakazano ponowne zwrócenie się o pełną i wyczerpująca opinię do biegłego (wyrok z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1635/10). We wspomnianym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., [...] to opinia wydana przez biegłego zaważyła na ocenie organu w zakresie spełniania przez sporny parking wymogów zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i przyznaniu racji Skarżącej co do kwalifikacji prawnej parkingu jako budowli. SKO dysponując dwoma rozbieżnymi opiniami biegłych podzieliło konkluzje wynikające z opinii biegłego R. T. uznając, że słupy na których posadowione jest centrum handlowe stanowią element konstrukcji ażurowej, konstrukcji nośnej a nie przegrody – ściany ażurowej i w konsekwencji przyznało, że sporny parking należy traktować jako budowlę, gdyż nie spełnia on wymogów do uznania go ani za budynek ani za obiekt małej architektury. Jednocześnie SKO nie podzieliło konkluzji wynikających z wcześniejszej, odmiennej opinii biegłego Z. O. jako odnoszących się częściowo do stanu prawnego nieistniejącego w 2003 r. Jak z powyższego wynika wiedza specjalistyczna, którą dysponował biegły, pozwoliła na dokonanie oceny zgodniej z prezentowaną przez Skarżącą i zmianę dotychczasowego stanowiska organu, co w konsekwencji zmieniło sposób opodatkowania spornego parkingu. Mając na względzie powołane powyżej okoliczności, w ocenie Sądu, organ prowadząc ponownie postępowanie winien rozważyć, w kontekście zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. skorzystanie z wiedzy specjalistycznej biegłego z zakresu budownictwa bądź poprzez powołanie biegłego bądź wykorzystanie jako dowodu w sprawie posiadanej już opinii biegłego R. T., którego ocenę zaaprobował i podzielił w toku postępowania zakończonego powoływaną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., [...]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że oba postępowania, niniejsze i w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. dotyczą tej samej strony postępowania, tego samego przedmiotu opodatkowania, a istota sporu sprowadza się do tego samego zagadnienia prawnego w tożsamym stanie prawnym. Tymczasem przez postępowanie budzące zaufanie rozumieć należy również zasadność uwzględnienia wymogu stałości sposobu stosowania norm w jednakowy sposób wyinterpretowanych z przepisów prawnych w identycznych stanach faktycznych. Choć zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy jednakże zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, bez pogłębionego w tym zakresie uzasadnienia, zasadę tą narusza. Jednocześnie podkreślić należy, że ewentualne odstąpienie od korzystania z wiedzy specjalnej a w konsekwencji zbędność powołania biegłego winno znaleźć oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy, a następnie znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym nowowydanej decyzji. 4.8. Za zasadne Sąd uznał również zarzuty zawarte w piśmie z dnia 19 września 2017 r. odnoszące się do naruszenia art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 200 § 1 O.p. Sąd w składzie rozpatrującym sprawę nie podziela jednak dokonanej przez Skarżącą oceny wskazanych naruszeń jako mających wpływ na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem decyzji SKO, w zakresie w jakim wskazano to w piśmie. Zgodzić się należy natomiast ze Skarżącym, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 200 O.p. Jak wynika z akt sprawy niewątpliwie organ wydał skarżoną decyzję przed upływem siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia Strony. Jednak jak trafnie wskazuje SKO, Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wypowiedzenia się w sprawie ani w zakreślonym siedmiodniowym terminie ani też później, czyli do daty otrzymania skarżonej decyzji w dniu 30 grudnia 2013 r. Powyższe przesądza, w ocenie Sądu, że naruszenie przez SKO art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 200 § 1 O.p. nie może być kwalifikowane w stanie faktycznym sprawy jako mające wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia decyzji SKO. W ocenie Sądu, za uchybienie skutkujące samodzielnie koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji nie można uznać również podnoszonych przez Skarżącą nieprawidłowości w zakresie numerowania akt sprawy, gdyż fakt nieponumerowania stron akt nie uniemożliwiał zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami. Ponadto wskazać należy, że akta dokumentujące postępowanie przed organem pierwszej instancji zostały ponumerowane, spięte i opatrzone metryką oraz spisem akt. Powyższa konstatacja nie zmienia jednak negatywnej oceny nieprzestrzegania przez organ reguł rządzących postępowaniem wyrażonej w ust. 4.5. uzasadnienia wyroku, gdyż organ poza aktami udostępnionymi Stronie w toku postępowania, czynił ustalenia na postawie dokumentów znajdujących się w aktach innego postępowania nigdy nie włączonych do akt niniejszego postępowania, czego nie zakomunikował Skarżącej. 4.9. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję w całości. 4.10. Podstawą prawną dla rozstrzygania o kosztach postępowania sądowego była treść art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 10.086 zł składały się: wpis od skargi w wysokości 2.869 zł pobrany od Skarżącej, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 7.200 zł ustalone na podstawie § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), a także uiszczona opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.