III SA/Wa 2403/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2019 r. nr[...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. oddala skargę

H.M. (dalej: "Strona", "Spółka" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z [...] października 2017 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON", "organ I instancji") określił wysokość zobowiązań Strony prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. Skarżący pomimo wezwań organu do złożenia stosownych deklaracji i wyjaśnień oraz dostarczenia wymaganych dokumentów odnoszących się do poziomu zatrudnienia w jego firmie, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Prezes PFRON ustalił zatem wysokości wpłat na fundusz za przedmiotowe okresy w oparciu o dokumenty uzyskane drogą elektroniczną od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, wnosząc o odstąpienie od ustalenia wysokości zobowiązania i umorzenie postępowania. Strona zarzuciła ww. decyzji naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511 z późn. zm., dalej: "ustawy o rehabilitacji") przez przyjęcie, że istnieją podstawy do określenia zobowiązania Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON oraz nieprawidłowe wyliczenie należności Skarżącego wobec PFRON; 2) art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej: "O.p.") przez sformułowanie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający dokonanie przez Skarżącego oceny zarówno jakie ustalenia faktyczne poczynił organ, jaki i tego czy przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie oraz na jakiej podstawie oparł dokonane wyliczenie; 3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. Minister utrzymał w mocy ww. decyzję Prezesa PFRON. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji pismem z 14 lipca 2017 r. wezwał Stronę, do nadesłania orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników albo orzeczeń o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, wraz z adnotacją kiedy orzeczenie wpłynęło do pracodawcy, zaświadczeń lekarskich potwierdzających rodzaj schorzenia, złożonych do ZUS deklaracji ZUS DRA oraz załączników ZUS RCA/RNA w tym RS A. ZUA oraz ZWUA za okres od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r., innych dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia we wskazanym okresie w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Minister również wezwał Stronę do nadesłania poświadczonych za zgodność z oryginałem dowodów potwierdzających inny od ustalonego przez fundusz stan zatrudnienia w firmie w okresie od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. (pismo z dnia 16 lipca 2019 r.) Strona nie nadesłała żądanych powyżej dowodów. Wobec powyższego Minister stwierdził, że na etapie postępowania przed organem I i II instancji, Strona nie współpracowała z organem w celu ustalenia prawidłowo stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym, za bezzasadne uznał zarzuty Strony zawarte w odwołaniu dotyczące naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 210 § 4 i art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. Minister wyjaśnił również, że organ I instancji oparł swoją decyzję na informacji uzyskanej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczącej stanu zatrudnienia u Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w okresie objętym decyzją z której wynika, że Strona zatrudniała następującą liczbę pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, za grudzień 2014 r. (26.13), styczeń 2015 r. (26.13), luty 2015 r. (25.13), marzec 2015 r. (28.13), kwiecień 2015 r. (28.13), maj 2015 r. (27.13), czerwiec 2015 r. (29.13), lipiec 2015 r. (27.88), sierpień 2015 r. (28.88), września 2015 r. (29.88), październik 2015 r. (29.13) oraz za listopad 2015 r. (33.13). Mając powyższe na względzie, organ I instancji mógł ustalić stan faktyczny na podstawie dowodu w postaci informacji uzyskanej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych sporządzonej na podstawie składanych przez Stronę deklaracji składek ZUS. Za bezzasadny uznano zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez przyjęcie, iż istnieją podstawy do określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON oraz nieprawidłowe wyliczenie zobowiązania, skoro Strona w trakcie trwania postępowania przed organami obu instancji nie współpracowała celem ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skarżący również do odwołania nie dołączył żadnych dokumentów świadczących o innym stanie zatrudnienia niż wskazany przez ZUS. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra z [...] września 2019 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 , art. 187 § 1, art. 191 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezebranie całego materiału dowodowego, a ponadto niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, polegające na błędnym przyjęciu, że wobec Skarżącego istnieją podstawy do określenia zobowiązania Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON oraz, że obowiązek dokonywania wpłat na PFRON powstał w okresach od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. i nie był realizowany; - art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez przyjęcie, że istnieją podstawy do określenia zobowiązania Skarżącego z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w kwocie wskazanej w zaskarżonej decyzji, stanowiącej iloczyn 40,65 % przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, podczas gdy Skarżący zatrudniał w okresie od 1 sierpnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. osobę z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, które to orzeczenie zostało doręczone pracodawcy 19 sierpnia 2015 r.; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy powinna zostać uchylona. Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z kserokopii dokumentów tj. deklaracji ZUS DRA za miesiące od grudnia 2014 do listopada 2015 r., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 11 sierpnia 2015 r. oraz oświadczenia Skarżącego o otrzymaniu orzeczenia o niepełnosprawności 19 sierpnia 2015 r. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił wnioski dowodowe Skarżącego dołączone do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać należy, iż sąd administracyjny orzeka jedynie w zakresie oceny legalności badanej decyzji na datę jej wydania, a zatem czy jest ona prawidłowa, zgodna z obowiązującą w dacie orzekania regulacją prawną. Sąd natomiast nie dokonuje merytorycznych rozstrzygnięć. Ten zakres należy bowiem wyłącznie do właściwości organów administracji. Sąd administracyjny nie jest trzecią instancją administracyjną, orzekającą merytorycznie i dokonującą oceny materiału dowodowego w sposób tożsamy jak są do tego zobowiązane organy. Sąd kontroluje bowiem, czy stan faktyczny sprawy został przez organy dostatecznie wyjaśniony oraz czy materiał dowodowy został przez organy oceniony z punktu widzenia zasad oceny tego materiału wynikających z reguł proceduralnych O.p., jak również czy uzasadnienia zaskarżonych decyzji spełniają wymagania z art. 210 § 4 O.p. W niniejszej sprawie istotę sporu stanowi zasadność wydania decyzji określającej zobowiązania pracodawcy w tytułu wpłat na PFRON na za okresy od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. Na wstępie wskazać należy, że przepisy Ordynacji podatkowej mają w niniejszym postępowaniu zastosowanie na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Stosownie do tego przepisu do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi PFRON. Jak wynika z akt sprawy organy ustaliły, że Skarżący nie składał deklaracji i nie dokonywał wpłat na rzecz PFRON do którego był zobowiązany przepisami prawa za poszczególne okresy od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. Organy Skarżącemu określiły wysokość zobowiązania w tym zakresie posiłkując się danymi uzyskanymi od ZUS, które zawierały informację o ilości zatrudnianych pracowników wyliczone na podstawie wartości wymiaru czasu pracy z raportów składkowych. Rdzeniem skargi są natomiast zarzuty dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezebranie całego materiału dowodowego, a ponadto niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które to miały skutkować błędnym przyjęciem, że wobec Skarżącego istnieją podstawy do określenia zobowiązania Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON oraz, że obowiązek dokonywania wpłat na PFRON powstał w okresach od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. i nie był realizowany. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących na podstawie wskazanych ustaw sądom administracyjnym, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani do naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego. Przede wszystkim Sąd podnosi, że w toku całego postępowania administracyjnego Skarżący przyjął błędne stanowisko, że z mocy art. 122 i 187 § 1 O.p. tylko i wyłącznie organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do zebrania materiału dowodowego. Zgodnie z art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Artykuł 187 § 1 O.p. stanowi natomiast, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na bazie przywołanych wyżej i wskazanych w skardze przepisów, w bogatym piśmiennictwie (m.in. Piotr Pietrasz, Komentarz do art. 187 ustawy - Ordynacja podatkowa; Sławomir Presnarowicz, Komentarz do art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa) dominuje pogląd, iż jakkolwiek z art. 187 § 1 O.p. wynika, że organ podatkowy ma obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, to jednak z powyższych przepisów można wywieść ogólną regułę, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje tzw. zasada współdziałania. Pogląd ten znajduje oparcie w relacji między zasadą prawdy materialnej i zasadą prawa Strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Wskazano, iż uprawnienie Strony do współudziału w postępowaniu "ewoluowało" z kategorii uprawnienia do kategorii powinności. Komentatorzy podkreślają, iż ocena prawidłowości i zgodności z prawem działania organu nie może być dokonana w oderwaniu od tego, w jakich okolicznościach towarzyszących postępowaniu organ wydawał decyzję. W postępowaniu podatkowym przeważająca liczba dowodów, co do zasady, jest lub powinna być w posiadaniu Strony. To Strona ma interes w tym, aby wszystkie te dowody przedstawić organowi celem wykazania swoich racji. Jeżeli tego nie czyni, to tym samym nie pozwala na postawienie organowi zarzutu, że działał nieprawidłowo pomijając dowody nieujawnione, którymi z powodu braku działania Strony nie dysponował. Stanowisko to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd w pełni podziela. Jeżeli Strona kwestionowała dowody i fakty, to na niej ciążył obowiązek uzasadnienia jej stanowiska. Nałożony przepisami art. 122 i 187 § 1 O.p. obowiązek nie oznacza bowiem, że organ musi całkowicie zastąpić Stronę w udokumentowaniu jej działalności gospodarczej. Sąd podkreśla, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, zobowiązanie organów do podejmowania wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy dotyczy jedynie działań niezbędnych, czyli takich które są konieczne oraz istotne dla wyjaśnienia sprawy. Dla uznania prawidłowości działania organu wystarczające jest, jeśli jego działania mają charakter niezbędnych, tj. służący ustaleniu stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie przesłankę te wypełniły kilkakrotne wezwania kierowane do Strony do złożenia wskazywanych w nich oraz wszystkich posiadanych dowodów. Niewątpliwe uchylanie się Strony od ponoszenia ciężaru dowodowego skutkowało rozstrzygnięciem, które Skarżący uznaje obecnie za niekorzystne dla niego. Jeżeli jednak Strona usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty i równocześnie kwestionuje ustalenia organów, na nią przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. oraz art. 120, art. 121, art. 180 i art. 191 O.p. Sąd uznał za bezzasadny. Jest rzeczą oczywistą, że Prezes PFRON jest uprawniony na mocy art. 49c pkt 3 ustawy o rehabilitacji do korzystania nieodpłatnego z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Redakcja tego przepisu uzasadnia tezę, że Fundusz na jego podstawie ma prawo domagania się od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych udostępnienia tych danych. W aktach sprawy, co jest bezsporne, znajduje się wydruk elektroniczny z bazy danych ZUS poświadczony za zgodność z oryginałem przez pracownika organu, na podstawie którego ustalono liczbę pracowników zatrudnionych przez Skarżącego w poszczególnych okresach wymienionych w decyzji. Przepisy ustawy o rehabilitacji nie określają formy, w jakiej dane zawierające zestawienie osób ubezpieczonych mają być przedstawione. Strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że liczba ubezpieczonych (zatrudnionych) przez nią pracowników była inna niż w omawianym zestawieniu. Tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych, miała możliwość zweryfikowania powyższych danych, po zawiadomieniu jej, w trybie art. 200 § 1 O.p., o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 1650/14). W ocenie Sądu, powyższe dane potwierdzają, że w okresach, których dotyczyła decyzja, Skarżący zatrudniał wskazaną w decyzji liczbę pracowników. W toku postępowania ani w odwołaniu od decyzji I instancji Strona nie wskazała liczby zatrudnianych pracowników. Organy obu instancji oparły się więc na tym materiale dowodowym, który zdołały samodzielnie zgromadzić w sprawie i zdaniem Sądu był on wystarczający do podjęcia decyzji w sprawie. Podsumowując wskazana w decyzji liczba pracowników przyjęta przez organ do wyliczenia wysokości należnych od Skarżącej wpłat na PFRON znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W aktach sprawy (k. 2-3 akt administracyjnych) znajduje się wydruk elektroniczny z bazy danych ZUS, poświadczony za zgodność z oryginałem przez pracownika organu, na podstawie którego ustalano liczbę pracowników zatrudnianych przez Skarżącego w poszczególnych okresach wymienionych w decyzji. Do korzystania z powyższych danych organy orzekające w sprawie uprawnione były na podstawie art. 49c ustawy o rehabilitacji, wobec nieprzedstawienia przez Stronę informacji i dokumentów w tym zakresie, do złożenia których była wzywana, o czym świadczą pisma znajdujące się w aktach sprawy (k. 4, 5, 6, 7, 11 akt administracyjnych). Dla uznania prawidłowości działania organu wystarczające jest, jeśli jego działania mają charakter niezbędnych, tj. służący ustaleniu stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie przesłankę te wypełniły kilkakrotne wezwania kierowane do Strony do złożenia wskazywanych w nich oraz wszystkich posiadanych dowodów. Jeżeli jednak Strona usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty i równocześnie kwestionuje ustalenia organów, na nią przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W ocenie Sądu w postępowaniu administracyjnym nie doszło także do wskazywanego w skardze naruszenia 138 § 2 K.p.a. (a w zasadzie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., który miał zastosowanie w niniejszej sprawie). Zaskarżone postępowanie było postępowaniem dwuinstancyjnym. Natomiast okoliczność przedstawienia przez organ drugiej instancji stanowiska, które odpowiada kierunkowi rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, nie może być poczytane za naruszenia prawa, skoro według art. 233 § 1 pkt 1 O.p. jednym z możliwych rozstrzygnięć drugoinstancyjnych jest utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wobec biernej postawy Strony organ odwoławczy skorzystał z przysługującej mu możliwości przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. Zwrócił się do Skarżącego pismem z dnia 16 lipca 2019 r. o nadesłanie dowodów potwierdzających stan zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W rozpoznawanej sprawie organowi pierwszej instancji nie można przypisać wydania decyzji z dnia [...] października 2017 r. z naruszeniem przepisów postępowania uzasadniającym przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Takiego charakteru nie miało bowiem wysłane do Strony pismo organu II instancji z dnia 16 lipca 2019 r. Nie zasadny był również zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 49 ust. 2 ww. ustawy wpłaty, o których mowa winny zostać dokonane w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat. Zgodnie natomiast z przepisem art. 21 § 3 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że: podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Z gramatycznej wykładni art. 21 ust. 3 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji wynika wprost, że w sytuacji, gdy Prezes Zarządu PFRON stwierdzi, że zobowiązany do wpłaty na Fundusz nie dopełni jednego z trzech wymienionych w art. 21 ust. 3 O.p. obowiązków - wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Fundusz. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący pomimo wezwań organu do złożenia stosownych deklaracji i wyjaśnień oraz dostarczenia wymaganych dokumentów odnoszących się do poziomu zatrudnienia, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Słusznie zatem Prezes PFRON decyzją z dnia [...] października 2017 r. określił wysokość zobowiązań Strony prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. wskazując w swojej decyzji podstawę prawną oraz sposób w jaki zostały ustalone poszczególne zobowiązania. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Sąd oddalił wniosek Skarżącego o dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze, mając na względzie treść art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji, wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania podatkowego, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Przedłożone przez Skarżącego dowody zmierzają natomiast do ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym przede wszystkim do ustalania stanu faktycznego sprawy, co jak wskazano powyżej jest niedopuszczalne. Powtórzyć również należy, ze Sąd orzeka na postawie akt sprawy. Istotny jest stan faktyczny na moment wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.