III SA/Wa 2353/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj 2018 r. oddala skargę

1.1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postawienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS") z [...] czerwca 2019 r. przedłużające M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") do dnia 31 grudnia 2019 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracjach VAT-7: - za czerwiec 2018 r. w wysokości 51.819 zł, - za lipiec 2018 r. w wysokości 151.979 zł, - za sierpień 2018 r. w wysokości 83.889 zł, - za wrzesień 2018 r. w wysokości 70.828 zł. 1.2. Jak wynika z akt sprawy Spółka złożyła do NUS deklaracje VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe z wykazanymi kwotami do zwrotu w terminie 60 dni. 1.3. W dniu [...] stycznia 2019 r. wobec Spółki została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za ww. okresy. 1.4. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. NUS przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w ww. deklaracjach VAT-7 za okresy od czerwca do września 2018 r., do dnia 31 grudnia 2019 r. W ocenie NUS, zadeklarowana przez Spółkę wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów wymaga dodatkowej weryfikacji przez administracje podatkowe Francji, Bułgarii i Holandii. Ponadto, sprawdzenia wymagają transakcje dokonane z kontrahentami krajowymi, zarówno po stronie sprzedaży jak i zakupów. Odpowiedzi w przedmiotowych sprawach są niezbędne do oceny stanu faktycznego dotyczącego zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do września 2018 r. 1.5. Z uwagi na brak odpowiedzi na wystosowane zapytania [...] postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 za okresy od czerwca do września 2018 r. w związku z koniecznością przeprowadzenia czynności zmierzających do zweryfikowania zasadności ww. zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia [...] grudnia 2019 r. 1.6. Pismem z [...] czerwca 2019 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: - art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."); - art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. od podatku od towarów i usług (Dz. U z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). 1.7. Utrzymując w mocy postanowienie NUS, DIAS podkreślił, że jak argumentował NUS wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów wymaga dodatkowej weryfikacji przez administracje podatkowe Włoch oraz Niemiec. Ponadto, sprawdzenia wymagają transakcje dokonane z kontrahentami krajowymi zarówno po stronie sprzedaży jak i zakupów, a odpowiedzi w tym zakresie są niezbędne do oceny stanu faktycznego dotyczącego zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. Dodatkowo, otrzymane od bułgarskiej administracji podatkowej (dot. F.), francuskiej administracji podatkowej (dot. S. i M.) oraz holenderskiej administracji podatkowej (dot. E.) odpowiedzi na wnioski w sprawie potwierdzenia prawidłowości i rzetelności transakcji u kontrahentów zagranicznych, wskazują, że istnieją poważne wątpliwości co do realności i faktycznego przebiegu transakcji, w tym wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, z której to m.in. Spółka wywodzi prawo do odliczenia podatku. DIAS argumentował, że z uwagi na fakt, że procedura weryfikacyjna dotycząca rozliczenia VAT-7 za okresy od czerwca do września 2018 r. nie została zakończona, NUS przedłużył termin zwrotu podatku do dnia 31 grudnia 2019 r. NUS oczekuje na informacje od włoskiej, niemieckiej i francuskiej administracji podatkowej, które są właściwe dla potwierdzenia miejsc dostawy towarów, a także oczekuje na odpowiedzi od kontrahentów krajowych w celu ustalenia źródła pochodzenia towaru handlowego, który był przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. W ocenie DIAS, zaskarżone postanowienie zawiera zatem powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz celu weryfikacji, tzn. konieczności ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny, uzasadniający przedmiotowy zwrot. DIAS odnosząc się do zawartego w zażaleniu Spółki twierdzenia, co do zobowiązania NUS do uzupełnienia uzasadnienia postanowienia, poprzez precyzyjne wskazanie jakie jeszcze okoliczności NUS musi ustalić (potwierdzić) by ostatecznie wyjaśnić zasadność zwrotu podatku wskazał, że zaskarżone postanowienie zawiera należyte uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne oraz wskazuje jakie okoliczności stanowiły podstawę do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT i wyjaśnia, jakie okoliczności wpłynęły na konieczność przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji. W ocenie DIAS, stan sprawy należy uznać za złożony, powiązany z działaniem wielu podmiotów, a co za tym idzie wymagający analizy i weryfikacji na wielu płaszczyznach, poprzez sprawdzenie dokumentów aż po współdziałanie z unijnymi organami administracji podatkowej, o czym podatnik był wielokrotnie informowany. Zatem, dopiero w pełni zebrany materiał dowodowy, ustalenie i potwierdzenie okoliczności nabycia, sprzedaży, transportu oraz źródeł pochodzenia towaru w postaci napojów gazowanych, wyjaśnienie łańcucha transakcji, w tym również tych na wcześniejszych etapach obrotu pozwoli stwierdzić, czy Spółce przysługuje zwrot. Służy temu prowadzona w sprawie kontrola, która do dnia wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT nie została zakończona. Dopiero protokół kontroli może przynieść ocenę faktyczna i prawną sprawy w zakresie zasadności zwrotu. 2. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT polegające na tym, że NUS postanowił po raz kolejny przedłużyć termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, pomimo braku przesłanek do dodatkowego zweryfikowania zwrotu oraz wbrew zasadzie zwrotu w "rozsądnym terminie", a DIAS utrzymał to postanowienie w mocy; - art. 217 § 2 O.p. polegające na tym, że uzasadnienie postanowienia nie stanowi zadość wymogom jakie powinno spełniać zgodnie z przytoczonym przepisem. 3. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. 4. W piśmie procesowym z [...] grudnia 2019 r. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniosła o uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia DIAS, ale również poprzedzającego go postanowienia NUS. Dodatkowo wniosła o dopuszczenie dowodu z kopii interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2016 r., wydanej dla innego podmiotu, na okoliczność prawidłowego zastosowania przez Skarżącą stawki 0% do dokonanych WDT, zwłaszcza z uwagi na dochowanie przez Skarżącą należytej staranności w relacjach z kontrahentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 5.2. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 5.3. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznanej sprawie było postanowienie DIAS z [...] sierpnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z [...] czerwca 2019 r. o przedłużeniu Skarżącej terminu zwrotu kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2018 r., do dnia 31 grudnia 2019 r. 5.4. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia NUS nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniały by ich uchylenie. Zaskarżone w sprawie postanowienie DIAS przekonuje bowiem, że w niniejszej sprawie pozostają w toku czynności wyjaśniające zasadność zwrotu podatku, a organ ma wystarczające przesłanki, aby termin zwrotu podatku przedłużyć. 5.5. Wyjaśniając materialnoprawne podstawy orzekania w tej sprawie wskazać należy, że z przepisu art. 87 ustawy o VAT wynika, że wprowadza on dwie równorzędne zasady dotyczące sposobu postępowania z nadwyżką VAT: otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe. Wybór sposobu postępowania pozostawiono podatnikowi. Jeśli podatnik wybierze tzw. zwrot bezpośredni, zasady jego dokonania określa m.in. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, określając termin zwrotu i możliwość przedłużenia tego terminu oraz miejsce jego dokonania (np. rachunek bankowy). Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. W świetle zatem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przedłużenie ww. terminu zwrotu jest możliwe, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikaniu dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się nienależnymi. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2384/15). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się ponadto, że niebagatelne znaczenie przy prawidłowej wykładni art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT ma okoliczność, że ewentualny zwrot VAT uwarunkowany jest merytorycznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych i prawnych, a następnie rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej prawidłowego określenia wysokości tego podatku i z tej zależności merytorycznej (rachunkowej) wynika również celowościowa wykładnia ww. przepisu, określająca chronologię i sposób zakończenia postępowania w sprawie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. Taka interpretacja wynika również z tego, że w ustawie o VAT przyjęto szczególny sposób rozliczenia VAT, oparty na metodzie fakturowej, co sprawia, że bez sprawdzenia prawidłowości deklaracji, w sytuacji powzięcia wątpliwości, nie sposób sprawdzić czy zwrot jest zasadny. Za stanowiskiem tym przemawia też systemowa wykładnia art. 87 ustawy o VAT, który w ust. 6 możliwość skorzystania przez podatnika z preferencyjnego okresu otrzymania zwrotu różnicy VAT – w terminie 25 dni, ogranicza jedynie do przypadków, gdy zasadność zwrotu nie budzi wątpliwości (por. m.in. wyroki sygn. III SAB/Wa 32/12, sygn. III SA/Wa 1239/10). Należy również pamiętać, że w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu (por. wyrok NSA z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13). Chodzi natomiast o sytuacje, gdy istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok z 11 kwietnia 2014r., I FSK 610/13). Przypomnieć też trzeba, że przepisy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule Xl tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym. Procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych Skarbu Państwa przed próbą wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym. Przykładem akceptowania potrzeby zapobiegania nadużyciom podatkowym i skutecznego ich eliminowania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 2007 r. sygn. akt U 6/06, w którym Trybunał, mając na względzie zasadę neutralności podatku VAT wynikającą z ww. Dyrektywy 112, ale równocześnie uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej kontroli rozliczania przez podatników tego podatku – podkreślił, że orzecznictwo ETS wyraźnie chroni interes państw członkowskich w zapobieganiu próbom niewłaściwego wykorzystywania prawa do odliczania podatku należnego. Z tego powodu Trybunał uznał, że "przy kształtowaniu treści przepisów mających zapewnić kontrolę prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, konieczne jest uwzględnienie z jednej strony wymogów płynących z zasady neutralności podatku VAT, z drugiej zaś – ochrony interesu finansowego Skarbu Państwa". Podkreślenia przy tym wymaga, że przedłużenie terminu dokonania zwrotu nie narusza konstytucyjnych zasad wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP oraz art. 217 Konstytucji RP. Kwestia ta była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 października 2008r. (K 16/07, OTK-A 2008, nr 8, poz. 136) wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia niekonstytucyjności art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. 5.6. Przenosząc ten dorobek orzeczniczy na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że Skarżąca kwestionuje przede wszystkim samą zasadność wydania zaskarżonego postanowienia, a zwłaszcza brak wykazania przez organ konieczności weryfikacji jej rozliczenia. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że NUS w niniejszej sprawie powziął wątpliwość przede wszystkim w zakresie rzetelności dokonywanych przez Skarżącą wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (napojów: pepsi, coca-cola, fanta, sprite). NUS wskazał na konieczność dodatkowej weryfikacji WDT przez administracje podatkowe Francji, Bułgarii i Holandii. Ponadto, w ocenie NUS sprawdzenia wymagają transakcje dokonane z kontrahentami krajowymi zarówno po stronie sprzedaży jak i zakupów. DIAS wyjaśnił ponadto, że ustalenia dokonane przez unijne administracje podatkowe, wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z wieloma kontrahentami (brak kontaktu z kontrahentem, niepotwierdzone dostawy). Otrzymane od bułgarskiej administracji podatkowej (dot. F.), francuskiej administracji podatkowej (dot. S. i M.) oraz holenderskiej administracji podatkowej (dot. E.) odpowiedzi na wnioski w sprawie potwierdzenia prawidłowości i rzetelności transakcji u kontrahentów zagranicznych, wskazują, że istnieją poważne wątpliwości co do realności i faktycznego przebiegu transakcji, w tym wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, z której to m.in. Strona wywodzi prawo do odliczenia podatku. Obecnie NUS oczekuje na odpowiedzi unijnych administracji podatkowych w związku z wystosowanymi zapytaniami, w tym do administracji włoskiej, niemieckiej i francuskiej. Z uwagi na brak wszystkich odprowadzi NUS występował z ponagleniami, zwłaszcza do administracji francuskiej (zob. pisma z [...] stycznia, [...] lutego i [...] maja 2019 r.). Ponadto, jak wyjaśnił DIAS, NUS prowadzi czynności zmierzające do ustalenia źródła pochodzenia towarów i oczekuje obecnie na żądane informacje od kolejnych kontrahentów w łańcuchu dostaw. W tym zakresie wystosowano wezwania z [...] i [...] maja 2019 r. (zob. m.in. k. 794, 790, 793, 810, 813, 820 akt admin.). Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza, informacje uzyskane od administracji podatkowych, które wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z kontrahentami, mogły rodzić uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu VAT i uzasadniać konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. 5.7. Sąd zaznacza jednak, że na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest wyrokowanie w przedmiocie realności, czy prawidłowości dokonywanych transakcji. W ustalonych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, zgromadzenie stosownej dokumentacji źródłowej, prześledzenie drogi towaru oraz okoliczności towarzyszących transakcjom ma istotne znaczenie dla wykazania podstawy zadeklarowanego zwrotu nadwyżki podatku i ustalenia jego zasadności i prawidłowości. W dacie wydania postanowienia NUS, wystarczający materiał dowodowy nie został jeszcze zebrany. Nie można czynić organom zarzutu, że dążąc do wyjaśnienia wszystkich, istotnych dla prowadzonego postępowania okoliczności faktycznych, podejmują działania, które cel ten mają umożliwić. Argumenty podane przez organ przekonują o zasadności weryfikacji zwrotu podatku. Po analizie akt sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe miały zobiektywizowane wątpliwości co do zasadności zwrotu, których nie można traktować jako bezzasadne oraz podjęły działania, aby te wątpliwości rozwiać. Dlatego też, Sąd nie uznaje za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 217 § 2 O.p. oraz art. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, jakkolwiek jest dość zwięzłe, to jednak, w kontekście dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, przekonuje o zasadności przedłużenia terminu zwrotu. 5.8. Sąd zauważa, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą musi być świadomy, że organy mogą i w pewnych sytuacjach są wręcz zobligowane, dbając o bezpieczeństwo finansowe państwa, do weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Taka weryfikacja wymaga czasu, co pociąga za sobą przedłużenie terminu zwrotu. Nie jest to działanie nadzwyczajne i wyjątkowe. Nie można uznać, że przedłużenie terminu zwrotu podatku uniemożliwia prowadzenie normalnej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca winien brać pod uwagę, że ustawodawca wprowadził do systemu prawnego art. 87 ust. 2 ustawy o VAT po to, aby organy mogły z tych uprawnień korzystać, nawet gdy te działania jawią mu się jako dolegliwe. Należy również wskazać, że prawodawca przewidział formę ochrony, czy też wynagrodzenia podatnikowi niesłusznego wstrzymania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, organ wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. W przypadku zatem niesłusznego przedłużenia terminu organ podatkowy ponosi konsekwencje wadliwej oceny zasadności zwrotu. Spełniony został zatem wymóg ustawowego uregulowania spornego zagadnienia, a ponadto zrównoważone zostały interesy stron, to jest podatnika i fiskusa, co oznacza, że spełnione zostały fundamentalne względy praworządności w zakresie wprowadzenia możliwości przedłużenia terminu do zwrotu podatku. 5.9. Odnośnie do podnoszonej w skardze argumentacji dotyczącej zasadności działań podejmowanych przez NUS, celowości i szybkości postępowania, prowadzenia kontroli bez żadnego planu, podejmowanie czynność ad hoc bez wyznaczonego z góry harmonogramu, zauważyć należy, że wypowiedź Sądu w tym zakresie wykraczałaby poza granice niniejszej sprawy wyznaczonej art. 134 § 1 P.p.s.a. Zarzuty w powyższym zakresie mogły być ewentualnie podniesione i ocenione w postępowaniu w przedmiocie przewlekłości postępowania. 5.10. W piśmie procesowym z 6 grudnia 2019 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z kopii interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2016 r. wydanej dla innego podmiotu, na okoliczność prawidłowego zastosowania przez Skarżącą stawki 0% do dokonanych WDT, zwłaszcza z uwagi na dochowanie przez Skarżącą należytej staranności w relacjach z kontrahentami. W ocenie Sądu, wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak już wskazywano, w postanowieniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Kwestia dochowania przez Skarżącą należytej staranności w relacjach z kontrahentami nie może zatem podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. 5.11. Reasumując, Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. 5.12. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.