III SA/Wa 2330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia na majątku podatnika należności podatkowych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy postawienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. [...] czerwca 2015 r. o nr [...] utrzymującego w mocy – po rozpatrzeniu zażalenia P. R. [dalej: "Skarżący"] – postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca 2015 r., nr [...], którym to postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. przedłużył termin zabezpieczenia do dnia 18 czerwca 2015 r. dokonanego na majątku zobowiązanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z 19 września 2013 r. nr 35/2013. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. powołał się na brzmienie art. 159 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [tekst. jedn. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.] w brzmieniu obowiązującym do 21 listopada 2013 r., zgodnie z którym organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowanie egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Organ I instancji podkreślił, że stosownie do treści § 2 tego przepisu, termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela o okres do 3 miesięcy, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do 3 miesięcy. Organ pierwszej instancji podał, że stosownie do art. 123 ust. 1 ustawy z 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych [Dz.U. z 2013 r., poz. 1298], do postępowań egzekucyjnych w administracji, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2-6, przy czym ust. 2-6 nie mają zastosowania w sprawie, co oznaczało – zdaniem organu – że zastosowanie znajdowała ogólna reguła z art. 123 ust. 1 powołanej ustawy, skutkująca zastosowaniem art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu sprzed zmiany. Organ podkreślił, że wnioskiem z 17 marca 2015 r. Samodzielny Referat Postępowań Podatkowych Urzędu Skarbowego w W. zwrócił się o przedłużenie terminu zabezpieczenia do 18 czerwca 2015 r. dokonanego na majątku Pana P. R., z uwagi na brak prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., co powoduje, że niemożliwe było przedłożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając za bezzasadne zażalenie Skarżącego, wskazującego na naruszenie art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, poprzez jego zastosowanie, pomimo że przepis ten nie mógł – zdaniem podatnika – stanowić podstawy prawnej postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia, bowiem nie ma on zastosowania do postępowania zabezpieczającego, a także wskazujące na naruszenie art. 109 § 2 w zw. z art. 110 kpa, polegające na uznaniu, że dla skutecznego przedłużenia zabezpieczenia na majątku nie było konieczne wydanie i skuteczne doręczenie postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia przed upływem terminu wcześniejszego zabezpieczenia [tj. przed 18 marca 2015 r.]. Na wskazane powyżej orzeczenie, pismem z 20 lipca 2015 r. Pan P. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 123 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych przez: a) jego błędne zastosowanie, gdyż przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania zarządzenia zabezpieczenia; b) pominięcie wykładni językowej tego przepisu i zastosowanie wykładni celowościowej dokonanej z pominięciem obowiązujących zasad techniki prawodawczej; 2) art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) przez niezgodne z prawem prowadzenie postępowania 3) art. 109 § 2 w zw. z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego przez biedne uznanie, że dla skutecznego przedłużenia terminu zabezpieczenia nie było konieczne wydanie i doręczenie mi postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia przed 18 marca 2015 r.; Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący podniósł, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym, odrębnym od postępowania egzekucyjnego i może, ale nie musi, poprzedzać postępowanie egzekucyjne. Skarżący stwierdził, że organ nie przywołał żadnych wyroków na poparcie swojego stanowiska o nierozerwalnym związaniu postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego. Skarżący zauważył, że rozróżnienie tych postępowań przez ustawodawcę wskazuje na ich odrębność i wyklucza możliwość ich utożsamiania przez automatyczne i bezrefleksyjne stosowanie przepisów dotyczących postępowania egzekucyjnego do postępowania zabezpieczającego bez wyraźnego wskazania ustawowego. Zarzucił, że stanowisko to służy usprawiedliwieniu niezgodnego z prawem zastosowania art. 123 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Skarżący zauważył przy tym, że odpowiednie stosowanie przepisów działu I ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do postępowania zabezpieczającego nie musi oznaczać podobieństwa regulacji, a tym bardziej jej tożsamości. Ponadto Skarżący wywiódł, że z treści art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych wynika, iż stosuje się on do postępowań egzekucyjnych, a nie zabezpieczających. Zdaniem Skarżącego zastosowanie tego przepisu do postępowania zabezpieczającego narusza § 10 Zasad techniki prawodawczej, podczas gdy nadanie odrębnych nazw dwóm instytucjom prawnym nakazuje traktować je jako odrębne. Skarżący zwrócił także uwagę na fakt, że zastosowanie takie nie znajduje również podstawy w tekście uzasadnienia projektu ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Odnotował, że organ nie wyjaśnił, z jakich przyczyn zastosował w tym zakresie wykładnię celowościową, a w szczególności nie wskazał, dlaczego wykładnia językowa prowadziłaby do uzyskania wniosków sprzecznych z celem postępowania zabezpieczającego. Dodatkowo Skarżący podniósł, że dla skutecznego przedłużenia zabezpieczenia konieczne było wydanie i doręczenie mu postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia przed 18 marca 2015 r., tj. dniem, do którego obowiązywało zabezpieczenie, oraz wskazał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. zostało doręczone Skarżącemu dopiero 27 marca 2015 r. Wywiódł przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, jeżeli termin trwania zabezpieczenia już upłynął, nie jest możliwe jego przedłużenie. Nie można bowiem przedłużyć terminu, który się skończył. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, z późn. zm.] sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innymi słowy, zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt, nie naruszył prawa: materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy; procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena Sądu dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi] lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej [art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi]. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów Sąd uznał za zasadne. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia obejmującego zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. do dnia 18 czerwca 2015 r. Jako podstawę prawną przedłużenia terminu zabezpieczenia Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wskazał art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 20 listopada 2013 r. Przepis ten w § 1 stanowił wówczas, że organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy – Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Natomiast w oparciu o brzmienie § 2 tego artykułu, termin określony w § 1 mógł być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym mógł być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. Nowelizacja art. 159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jaka została dokonana ustawą o wzajemnej pomocy, zlikwidowała możliwość przedłużenia terminu zabezpieczenia należności pieniężnej, a zatem także zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2-6 [art. 123 ust. 2-6 nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie]. Ustawa ta weszła w życie 21 listopada 2013 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., który zaakceptował stanowisko organu egzekucyjnego, powyższy przepis przejściowy dotyczy postępowań egzekucyjnych, a także postępowań zabezpieczających. Skarżący kwestionuje to stanowisko, podnosząc odrębność postępowania zabezpieczającego i postępowania egzekucyjnego oraz odwołując się do literalnego brzmienia przepisu. W ocenie Sądu prawidłowe w tej mierze jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., zaś przepis art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych znajduje zastosowanie także do postępowań zabezpieczających. W ocenie Sądu, pojęcie "postępowania egzekucyjne w administracji", jakim posłużył się ustawodawca w art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych, należy bowiem rozumieć jako "postępowania uregulowane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", która to ustawa zawiera Dział IV "Postępowanie zabezpieczające". Zgodnie zaś z art. 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawa ta reguluje prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2. Wynika z powyższego, że w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji unormowano także postępowanie służące zabezpieczeniu wykonania obowiązków, jakie mogą być dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tej ustawy. W piśmiennictwie zaś przyjmuje się, że obszary regulacji wskazane w art. 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji składają się na szeroko pojęte administracyjne postępowanie egzekucyjne, o jakim traktuje tytuł ustawy [D. Kijowski w: Komentarz do art. 1 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Lex 2010]. Użyty w art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych zwrot "postępowań egzekucyjnych w administracji" odpowiada tytułowi ustawy "o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Skoro zatem w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji znajdują się przepisy dotyczące szeroko rozumianego postępowania egzekucyjnego, w skład którego wchodzi także postępowanie zabezpieczające, za uprawniony należy uznać wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w W., że gramatycznej wykładni zwrotu "postępowań egzekucyjnych w administracji" z art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych nie można pogodzić z systematyką ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz celem postępowania zabezpieczającego. Skoro bowiem postępowanie zabezpieczające z istoty swej ma służyć przyszłej skutecznej egzekucji obowiązku zobowiązanego, to zabezpieczenie wykonania tego obowiązku jest wpisane w cel egzekucji. Także z tego względu, z perspektywy celów każdego z działań organu egzekucyjnego, zarówno zabezpieczających, jak i egzekucyjnych, nie można zasadnie twierdzić, że postępowanie zabezpieczające pozostaje poza zakresem art. 123 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Zważyć bowiem należało i to, że w określonych przepisami okolicznościach, czynności zabezpieczające przekształcają się w czynności egzekucyjne. Analogiczne stanowisko zajęte zostało w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2781/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 269/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 643/14 [dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny 25 września 2013 r. zajął wierzytelność z rachunku Skarżącego w [...] S.A. Tego bowiem dnia doręczono Bankowi zawiadomienie o zajęciu i tym samym wszczęte zostało postępowanie zabezpieczające [art. 80 § 2 w związku z art. 164 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji]. Prawidłowo zatem orzekając w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia, organ egzekucyjny zastosował art. 159 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed nowelizacji tego przepisu dokonanej od 21 listopada 2013 r. na mocy ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3149/14 uznał, iż pierwszego przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego dniu 25 września 2013 r., o którym poinformowano Skarżącego 3 października 2013 r., organ egzekucyjny mógł dokonać najpóźniej do 3 stycznia 2014 r. Do tej daty należało więc wydać i doręczyć postanowienie o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. Postanowienie takie wydane zostało [...] grudnia 2013 r. i doręczone 7 stycznia 2014 r., czyli już po upływie terminów wskazanych w art. 159 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też Sąd uwzględnił skargę wniesioną przez Skarżącego i uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] grudnia 2013 r. Następnie, prawomocnymi wyrokami z 7 sierpnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 3148/14 oraz III SA/Wa 3147/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił kolejne postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca 2014 r. i [...] czerwca 2014 r. Natomiast prawomocnym wyrokiem z 11 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 566/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] września 2014 r., przedłużające termin zabezpieczenia do [...] grudnia 2014 r., a wyrokiem z [...] czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1770/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] grudnia 2014 r. przedłużające termin zabezpieczenia do 18 marca 2015 r. Wreszcie, wyrokiem z 13 października 2016 r. w spr. o sygn. III SA/Wa 2781/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2015 r. przedłużające termin zabezpieczenia do [...] września 2015 r. W wyrokach powyższych Sąd stwierdził, że skoro bezskuteczne było pierwsze przedłużenie terminu zabezpieczenia, również kolejne dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. przedłużenia terminu zabezpieczenia, nie mogły zostać uznane za skuteczne. Sąd wskazał, że doręczenie kolejnych postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. następowało po upływie terminu, na jaki poprzednio przedłużono termin zabezpieczenia. Także w rozpoznanej sprawie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca 2015 r., przedłużające termin zabezpieczenia do 18 czerwca 2015 r., doręczono Skarżącemu po upływie terminu zabezpieczenia, który stosownie do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] grudnia 2014 r. wyznaczony został na 18 marca 2015 r. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca 2015 r., które w związku z tym należało doręczyć najpóźniej 18 marca 2015 r., Skarżący otrzymał 27 marca 2015 r. W świetle powyższego, przedłużenie terminu zabezpieczenia na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca 2015 r. nie mogło być uznane za skuteczne. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym skuteczna jest decyzja wprowadzona do obrotu prawnego, co następuje w momencie doręczenia jej stronie postępowania. Zgodnie z art. 110 kpa, z chwilą doręczenia decyzji stronie jest nią związany organ administracyjny, który decyzję wydał. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 964/12 [dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl], samo wydanie decyzji w określonym dniu nie jest wystarczające do jej skuteczności prawnej – dopóki decyzja nie zostanie doręczona stronie, nie można mówić, że nastąpiło wydanie decyzji wywołującej skutki prawne. Zdaniem Sądu, wprawdzie stanowisko powyższe wypracowano w odniesieniu do decyzji, ale należy je stosować również do postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne, które to postanowienia wywołują skutki prawne w odniesieniu do zobowiązanych. Na podstawie zaś art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym unormowanym tą ustawą, a zatem także w postępowaniu zabezpieczającym. W konsekwencji Sąd uznał, że warunkiem związania organu egzekucyjnego wydanym postanowieniem o przedłużeniu terminu zabezpieczenia [art. 159 § 2 i 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 20 listopada 2013 r.] jest jego doręczenie stronie postępowania zabezpieczającego, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdza zatem, że w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia art. 159 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną, Dyrektor Izby Skarbowej w W. weźmie pod uwagę, że przedłużenie terminu przedmiotowego zabezpieczenia nie jest już możliwe. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.] zasądzając, na wniosek Skarżącego na jego rzecz koszty postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 ww. ustawy w kwocie równej uiszczonemu wpisowi od skargi.