III SA/Wa 2321/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. sp. z o.o. z siedzibą w C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2015 r. do lutego 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. odrzucił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2015 r. do lutego 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Skarżąca w dniu 15 września 2017 r. (data nadania) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. uiszczenia wpisu sądowego oraz przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wyjaśniła, że niedotrzymanie tego terminu było spowodowane długotrwałą nieobecnością w kraju jedynej osoby uprawnionej do wykonania wezwania Sądu, tj. Prezesa Zarządu – G.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04, publ. cbosa). Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie bezsprzeczną jest okoliczność, iż w związku z prawidłowością doręczenia upoważnionemu do odbioru korespondencji pracownikowi Skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 17 lipca 2017 r., siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upływał 24 lipca 2017 r. Bezspornym jest także fakt, iż wpis uiszczony został dopiero przy wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 13 września 2017 r., zaś odpis z Krajowego Rejestru Sądowego nadesłano dopiero 15 września 2017 r. (data nadania). W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa ustalenia wymaga, czy niedochowanie ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie było wynikiem braku staranności Skarżącej. Skarżąca uzasadniając brak winy w uchybieniu terminowi, wskazała na nieobecność osoby upoważnionej do wykonania wezwania. Zdaniem Sądu, nieobecność w kraju prezesa zarządu Skarżącej – G.W., wbrew twierdzeniu Skarżącej, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podkreślenia wymaga, że po pierwsze czynności, których dotyczyło wezwanie Sądu, nie musiały być dokonane osobiście przez prezesa zarządu. Po drugie, skoro jedyną osobą upoważnioną do reprezentacji Skarżącej był jej prezes, to wiedząc, że Skarżąca złożyła skargę do Sądu, należało oczekiwać, że Sąd może kierować do Skarżącej korespondencję, w tym wezwania. Zatem wyjeżdżając na długi okres za granicę należało należycie zadbać o interesy reprezentowanej Spółki i upoważnić kogoś do wykonywania wezwań sądowych. Zwłaszcza, że z treści wniosku nie wynika, aby był to wyjazd nagły, nie dający się przewidzieć. Zdaniem Sądu nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie nie jest następstwem okoliczności niezależnych od Skarżącej. W ocenie Sądu uchybienie terminowi 7 dni było wynikiem braku staranności Skarżącej, zatem było zawinione. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.