III SA/Wa 2310/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaszenia decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2012 r. postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 5 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej – r.pr. D.S. wniosła do tutejszego Sądu administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaszenia decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2012 r. W pouczeniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przysługuje Skarżącemu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, p.p.s.a. wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ww. ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaszenia decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2012 r., od której zgodnie art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej: "O.p.") przysługiwało odwołanie. Jednocześnie zgodnie z art. 221 § 1 p.p.s.a. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze przysługiwało odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Nie uszło uwagi Sądu, że Skarżący został błędnie pouczony przez organ o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pouczenie to zostało zamieszczone w doręczonym Skarżącemu odpisie zaskarżonej decyzji. Błędne pouczenie samo w sobie nie może jednak stworzyć podstawy do rozpoznania przez Sąd skargi, która jest niedopuszczalna. Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że strona skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, nie wyczerpując środków zaskarżenia przysługujących jej w toku postępowania administracyjnego. Z uwagi zatem na fakt, iż w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, a skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę. Zwrot kwoty uiszczonej tytułem wpisu zasądzono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.